DOMINGO DE PENTECOSTE - C
Primeira Lectura Feit 2, 1-11
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Quedaron cheos do Espírito Santo e puxéronse a falar
Cando se cumpriron os
días de Pentecoste, estaban todos xuntos no mesmo sitio. De súpeto, veu do ceo
un ruído coma dun forte golpe de vento que encheu toda a casa onde estaban; e
apareceron talmente coma linguas de lume, que, repartidas, foron pousando unha
sobre cada un deles.
Quedaron cheos do
Espírito Santo e puxéronse a falar noutras linguas, conforme lles concedía o
Espírito.
Había daquela en
Xerusalén xudeus piadosos de todas as nacións da terra. Ao se producir aquel
estrondo, xuntouse a xente e ficou moi desconcertada, porque cada un os sentía
falar na súa propia lingua. Pasmados e admirados, dicíanlles uns a outros:
"Olla! E todos
estes que están aí a falar non son galileos? E logo como é que os sentimos
falar cada un de nós no noso propio idioma nativo? Partos, medos, elamitas,
xente da Mesopotamia, Xudea, Capadocia, Ponto, Asia, Frixia e Panfilia, do
Exipto e da parte de Libia contra Cirene, forasteiros romanos tanto xudeus coma
prosélitos, cretenses e árabes, sentimos falar nas nosas linguas das grandezas
de Deus".
Palabra
do Señor R/.
Grazas a Deus
SALMO RESPONSORIAL Sal 103,
1ab e 24 ac. 29bc-30. 31 e 34
R/. (30): Manda, Señor, o teu Espírito e renova a cara da terra.
Ou: Aleluia.
Alma miña, bendí o Señor.
Señor, meu Deus, ti es moi grande,
Cantas son, Señor, as túas obras,
A terra está chea das túas criaturas.
Retiras o teu alento, e expiran,
volvendo ao seu po.
Mandas o teu alento, e son creados
e renovas a cara da terra.
Gloria ao Señor por sempre,
alégrese o Señor coas súas obras.
Que El acolla o meu cantar
e alegrareime eu no Señor.
Segunda Lectura 1 Cor 12,
3b-7. 12-13
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
A todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único
corpo
Irmáns:
Ninguén que diga
"Renegado sexa Xesús", fala movido polo Espírito de Deus; e ninguén é
capaz a dicir "Xesús é o Señor", se non é baixo o influxo do Espírito
Santo.
Hai diversidade de
dons, pero un mesmo Espírito. Hai diversidade de servizo s, pero un mesmo
Señor. Hai diversidade de realizacións, pero un mesmo Deus, que é quen realiza
todo en todos.
A cadaquén dáselle a
manifestación do Espírito para o ben común.
Porque igual que o corpo, sendo un, ten moitos membros e todos estes
membros, con seren moitos, non fan máis dun corpo: así tamén Cristo.
Porque a todos nos
bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único corpo: tanto xudeus coma
gregos, tanto escravos coma libres. E a todos se nos deu a beber un único
Espírito.
Palabra
do Señor R/.
Grazas a Deus
SECUENCIA
Ven, Espírito divino,
manda a túa luz do ceo.
Pai amoroso do pobre
don, nos teus dons xeneroso,
luz que penetra nas almas,
fonte de todo consolo.
Ven, hóspede desexado,
descanso do noso esforzo,
tregua no duro traballo,
brisa nas horas de afogo,
gozo que as bágoas enxuga
e reconforta na dor.
Entra ata o fondo da alma,
divina luz, e enriquécenos.
Mira o baleiro do home
se Ti lle faltas por dentro,
mira o que pode o pecado
cando falta o teu alento.
Lava en nós todo o manchado,
rega o árido e sedento,
sanda as feridas do pobo;
amolece o que está teso,
pon calor onde hai friaxe,
dános bo discernimento.
Reparte os teus sete dons
segundo a fe dos teus servos.
Segundo a túa bondade,
dálle ao esforzo o teu premio,
salva a quen busca salvarse
e dános o gozo eterno.
Amén. Aleluia.
ALELUIA
Se non se canta, pódese omitir.
Aleluia, aleluia.
Ven, Espírito Santo, enche o corazón dos teus fieis;
e acende neles o lume do teu amor.
Aleluia.
Evanxeo Xn 20, 19-23
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Como me mandou a min o Pai, así vos mando eu a vós: recibide o Espírito
Santo
Naquel día, o primeiro
da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por
medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:
‑ Paz convosco.
Dito isto, mostroulles
as mans e mais o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor.
El díxolles outra vez:
‑ Paz convosco: coma o
Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.
E dito isto alentou
sobre eles, e díxolles:
‑ Recibide o Espírito
Santo: a quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos
reteñades, quedaranlles retidos.
Palabra
do Señor R/.
Loámoste, Cristo
NON HAI
COMEZO SEN FINAL: PENTECOSTE, UN TEMPO NOVO PARA A IGREXA
PÓRTICO
Hoxe, domingo de Pentecoste, remata o tempo de Pascua. Ao
longo dos cincuenta últimos días fomos acompañados polos textos da Escritura
que nos narraban todo canto foran experimentando os Apóstolos logo da
resurrección de Xesús: o paso da incredulidade, a incerteza, o desconcerto e
desconfianza á confianza, á ilusión, ao sentido de descubrirse comunidade, á
alegría de ir tomando conciencia de que Xesús seguía entre eles, que a morte non
fora o seu final; que todo aquilo que lle foran escoitando e foran vendo no seu
actuar seguía presente entre eles. Nunha palabra, que o fracaso non entraba nas
súas vidas. E toda esta pluralidade de situacións anímicas e vivencias,
descubriran tamén que era necesario dalas a coñecer, compartilas, comunicalas,
para que outras persoas puideran sentir a mesma alegría e o gozo deles. É esta
segunda experiencia a que tamén fomos seguindo ao longo do tempo de Pascua coa
lectura dos textos do libro dos Feitos dos Apóstolos: as dificultades,
problemas, inseguridades; a necesidade de estar xuntos, de colaborar de
preocuparse uns polos outros... foron vivencias e situacións que a Palabra de
Deus foi achegándonos.
Hoxe remata este camiño coa festa de Pentecostes. Alí os
apóstolos perderon e medo e descubriron a importancia de dar a coñecer canto
crían e vivían. Que tamén nós saibamos testemuñar con alegría esta experiencia
de fe que temos recibido, e que cada domingo compartimos.
O PERDÓN
●
Para que non esquezamos que o Espírito segue a alentar a
nosa vida, SEÑOR, QUE VIVAMOS NO TEU ESPÍRITO.
●
Para que deixemos atrás os medos e vivamos a fe con
alegría, CRISTO, QUE VIVAMOS NO TEU ESPÍRITO.
●
Para que non deixemos que as nosas comunidades caian na
rutina e no ritualismo baleiro, SEÑOR, QUE VIVAMOS NO TEU ESPÍRITO.
REMUÍÑO
●
Unha das expresións que utilizamos moitas veces cando
alguén nos conta algo que ten moito de imaxinación e pouco de realismo é aquela
que di “o falar non ten cancelas”. Que unha cousa é contar, imaxinar e inflar
as historias da nosa vida, e outra moi distinta é facer as cousas sen
necesidade nin de que nolas recoñezan nin de que estean en todo momento
recordándonolas. Non. Un cristián debe facer as cousas non buscando facerse
importante, senón convencido de que canto fai o vai axudando a vivir máis feliz
e de xeito máis humano. E para iso necesitamos estar convencidos, non deixarnos
levar pola superficialidade do recoñecemento que pasa e nada deixa. A diferenza
disto, dinos o libro dos Feitos dos Apóstolos que aqueles primeiros seguidores
non falaban por falar; tampouco de memoria, senón que se sentían impulsados
pola presenza e a forza do Espírito que os levaba a contarlles aos que non eran
do seu grupo o que lles pasaba, como lles ía cambiando a vida e de que xeito
ter coñecido a Xesús lles tiña dado un horizonte cara onde ir e un camiño polo
que achegarse. Sabían que non estaban solos, recoñecían que as cousas cambiaran
para eles, e que a percepción da realidade xa era outra. Parecémonos en algo
aos Apóstolos?. Percibimos e deixamos que actúe en nós o Espírito? Que mellor
que buscar respondernos a estas preguntas!
●
Porque o Espírito move a nosa vida, deixarnos levar por
El vainos axudando a descubrir que formamos parte dun mesmo corpo, dunha mesma
comunidade, dun mesmo e único proxecto que Deus foi/vai poñendo ao noso dispor:
a Igrexa. Non imos ao noso aire, non camiñamos de xeito individual, non nos
pechamos aos demais. Pola contra, descubrimos unha necesidade: porque somos
Igrexa, temos moitas cousas en común que debemos compartir, poñer a dispor uns
dos outros, realizar xuntos. Somos Igrexa, e nela cada un de nós ten a súa
responsabilidade (L.G.) para que dea os mellores froitos. Uns froitos que non
son ideas, dogmas ou disciplinas canónicas, senón boas obras. Obras a través
das cales imos mostrando que Deus é verdadeiramente para nós sentido, horizonte
e razón pola que paga a pena estar no mundo cunha actitude aberta, activa e de
participación. Deixémonos levar e mover polo aire que nos trae o Espírito!
●
Xesús entrégallo aos Apóstolos, e neles tamén a cada un
de nós. El envíaos, e envíanos co mellor dos compañeiros para desenvolver esta
misión. A partir de agora as dificultades van ser as mesmas, os problemas
seguiran chegando, o fracaso non vai deixarnos en moitos dos proxectos que
fagamos....Pero en todo isto, o resultado non será a nada, o sen sentido e a
desesperación. Todo o contrario: a presenza do Espírito faranos tomar
conciencia de que ser comunidade supón disposición para estar xuntos, compartir
dores e arrimar o ombreiro en tarefas que posibiliten que fronte á dificultade,
a unión e a presenza da comunidade vai axudándonos a non virnos abaixo e a
abrir as mans para acoller a quen nos necesite. Pentecostes dinos que a fe non
nos fai inmunes aos problemas, pero si que nos pode axudar a non afrontalos
solos. Que o valor da comunidade non se mide en categorías económicas nin
políticas, senón humanas. Que somos persoas, que valemos por riba de que
teñamos cartos, prestixio, poder ou recoñecemento social. A fe axúdanos a tomar
conciencia do que somos e de onde estamos. Por iso neste domingo, diante deste
agasallo que nos deixa Xesús, podemos dicir que a plenitude da Pascua chegou a
nós coa presenza do Espírito, neste novo Pentecoste que nos abre a volver a ilusionarnos
con todo proxecto que mova corazóns, non cale diante das inxustizas e se
convenza da necesidade de camiñar sempre xuntos.
RENOVACIÓN DAS PROMESAS BAUTISMAIS
Renovamos agora as promesas que o
día do noso bautismo fixeron por nós os nosos pais e padriños. Sentímonos
comunidade viva que se reúne para escoitar a palabra, repartir o pan e renovar
a súa esperanza. Por iso, pregúntovos:
●
Credes no Deus da luz e da auga, que ilumina o noso camiño, limpa canto
nos luxa e renova a nosa confianza nel; que é Pai que nos agarima co seu amor,
e nos acompaña coa súa presenza?. Si, creo.
●
Credes en Xesucristo, o seu Fillo, que, enviado polo
Pai, pasou polo mundo facendo o ben, compartindo tristezas e ledicias, que se
erixiu na voz dos sen voz, no defensor dos pobres e excluídos, e que desde o
amor nos deixou as benaventuranzas como camiño a percorrer por cantos nos
chamamos seguidores seus?. Si, creo.
●
Credes no Espírito Santo, fonte de vida e presenza viva que
vai actuando na nosa vida, fortalecendo as nosas comunidades e invitándonos a
non deixarnos levar da desgana e do derrotismo? Si, creo.
●
Credes na Igrexa, comunidade nacida en Pentecostes e
que ao longo de dous mil anos, non sen dificultades, e caendo moitas veces na
escuridade, ten desenvolvido no medio do mundo a misión recibida de Xesús, que
a envía a anunciar a súa Boa Nova, sendo a súa man, o seu corazón e a súa voz? Si,
creo.
●
Credes na esperanza da resurrección, que compartimos e actualizamos en
cada celebración, facendo presenza viva de Deus entre nós, o Deus que nos
invita a ser construtores do Reino, no aquí e agora do noso tempo, e nos abre á
plenitude do encontro con El e para sempre, onde compartiremos en totalidade a
esperanza que nos leva a vencer a morte? Si, creo.
Pai, que esta
fe que acabamos de proclamar e confesar sexa sempre para nós alento e esperanza
no camiño da nosa vida. P.X.N.S. Amén.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Achegamos ao Señor, neste día de Pentecostes, a
nosa oración da comunidade que se reúne no seu nome para compartir, celebrar e
agradecer a fe. Facémolo dicindo:
QUE O ESPÍRITO ANIME A NOSA COMUNIDADE
●
Para que na Igrexa nos esforcemos sempre por camiñar xuntos, buscando o que
nos une, o común, e afastándonos do que nos diferenza, OREMOS.
QUE O ESPÍRITO ANIME A NOSA COMUNIDADE
●
Para que nas nosas parroquias fagamos o esforzo por renovarnos, por coñecer
máis e mellor a mensaxe de Xesús, e ser así cristiáns de convición e non de
costume, OREMOS.
QUE O ESPÍRITO ANIME A NOSA COMUNIDADE
●
Para que neste Pentecostes, Señor, deixemos que o Espírito aniñe nos nosos
corazóns e na nosa vida, para poder sentir o gozo e a alegría de crer visitando
aos enfermos, escoitando a quen está solo e consolando a tantas persoas que se
senten tristes e cos ánimos decaídos, OREMOS.
QUE O ESPÍRITO ANIME A NOSA COMUNIDADE
Grazas, Señor, por
ofrecernos un novo Pentecostes de ilusión, renovación e creatividade pastoral
para ser verdadeiras testemuñas da túa mensaxe no medio do mundo. P.X.N.S.
Amén.
PARA A REFLEXIÓN
Ven Espírito Santo!
Ven ás
nosas comunidades e enchóupaas de audacia e creatividade
para vivir con auténtica e
verdadeira paixón
o testemuño de ser
construtores do teu reinado alí onde esteamos.
Ven, Espírito Santo!
Renova a nosa esperanza,
axúdanos a camiñar nos
conflitos,
ensínanos a fidelidade ao
Evanxeo nestes tempos difíciles.
Queremos construír o
Reinado,
ofrecer ao mundo os froitos
da túa presenza.
Deus da Vida
dános o teu Espírito,
para que nos faga novos;
para que nos impulse á
misión;
para que sexamos testemuñas,
irmáns e mensaxeiros;
para que vivamos no Espírito
de Xesús
e El nos mostre as pegadas
do seu Reinado
na sociedade na que vivimos.
Amén.
(Sobre unha Idea de Marcelo A. Murúa)
CANTOS
● ENTRADA:
Vinde axiña
● GLORIA
● LECTURAS:
Manda o teu Espírito
● OFERTORIO:
Eu soñei
● COMUÑÓN:
Non vou so
POWER POINT
.jpg)
