24/7/2014

Aviso

Por "superponte", quedan xa publicadas 
tódalas entradas do blogue para esta semana.



Vendeu todo canto tiña e comprou o agro aquel - Mt 13, 44-52

Domingo 17 de Ordinario - ciclo A


BUSCADORES DE TESOUROS

Hai máis tesouros
cós que se fan con xoias.
Hai máis riquezas
cás que se miden con euros.
Hai máis bens
cós que se compoñen de terras.

Hai o ben da honradez,
hai a riqueza da unión,
hai o tesouro de irmandade.

Hai o ben da palabra,
limpa e alentadora.
Hai a riqueza da loita
polos dereitos dos labregos,
polos dereitos dos obreiros,
polos dereitos das clases traballadoras.
Hai o tesouro da humildade.

Todos estes tesouros,
e moitos máis coma eles,
son os tesouros de Deus.

Agochados
no medio dunha sociedade
que non os aprecia moito.
Pero vivos na vida de moitas persoas
que dan a vida por eles.

Deus ofrécechos a ti, gratis.
Pero hai que buscalos,
pedilos, traballalos.

O resto vén polo seu pé.
E sen perder o humor.
Que é sinal máis claro
de que Deus anda polo medio.



Canto amo, Señor, a túa Lei! - Salmo 118

Domingo 17 de Ordinario - ciclo A


MOITO VALES, SEÑOR

Señor, moito vales.
A maior ganancia es Ti.
A perla máis fermosa es Ti.
O tesouro máis desexado es Ti.        
O demais non enche, non satisfai.

Ditosa a persoa que tropeza contigo.
Ditoso quen te atopa e te descobre.

Todo o que buscamos lévalo Ti:
verdade, xustiza, amor, paz, ledicia,
revolución, fraternidade, festa, solidariedade,
nova vida, nova sociedade, nova humanidade.

Todo ten o teu rostro, a túa voz, o teu nome.
Ti es o tesouro da nosa vida.



Domingo 17 de Ordinario - ciclo A

DOMINGO  XVII  ORDINARIO  CICLO A



Primeira Lectura     1 Re 3, 5. 7-12
LECTURA DO LIBRO PRIMEIRO DOS REIS
Pediches sabedoría para ti
  
            Naqueles días, en Gabaón aparecéuselle Deus, no soño da noite, a Salomón e díxolle:
            ‑ "Pídeme o que queiras".
            Salomón respondeulle:
            Señor, meu Deus, que fixeches que o teu servo reinase despois de meu pai David, sendo eu un rapaz pequeno, que non sabe nin conducirse. O teu servo atópase no medio deste pobo escollido por ti, un pobo grande e numeroso, que non se pode contar nin estimar.
            Concédelle, pois, ao teu servo un corazón sabio, que saiba gobernar ben o teu pobo e distinguir o ben e o mal. Quen, se non, podería gobernar este pobo tan grande?"
            Ó Señor pareceulle ben que Salomón pedise aquilo.
            E díxolle:
            ‑"Xa que pediches isto e non pediches para ti mesmo vida longa, nin riquezas, nin a vida dos teus inimigos, senón que pediches acerto para ben gobernar, vouche conceder o que pediches: unha mente sabia e intelixente, como non a houbo antes de ti nin a haberá tampouco despois.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL     Sal 118, 57 e 72. 76-77. 127-128. 129-130
 R/.  (97a):  Canto amo, Señor, a túa Lei!

A miña sorte é o Señor:
eu propoño observar a túa palabra.
A lei da túa boca é para min máis prezada
cós milleiros en moedas de ouro e prata.

Que a túa misericordia me console,
conforme o prometiches ao teu servo.
Que a túa compaixón veña a min e vivirei;
a túa lei é a miña alegría.
Eu amo os teus mandamentos,
por riba do ouro máis puro.
Guíome polas túas normas
e aborrezo o camiño da mentira.

Admirable é a túa revelación,
por iso a observa a miña alma.
A túa palabra ao revelarse ilumina,
fai sabios aos ignorantes.


Segunda Lectura     Rm 8, 28-30
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS ROMANOS
Predestinounos a reproducirmos a imaxe do seu Fillo

             Irmáns:
            Sabemos que todo colabora para o ben dos que aman a Deus, dos que foron escollidos segundo os seus designios.
            Pois aos que primeiro coñeceu, predestinounos a reproducir a imaxe do seu Fillo, de tal maneira que el sexa o primoxénito entre moitos irmáns.
            E aos que predestinou, a eses chamou; e aos que chamou, a eses xustificou; e aos que xustificou, a eses glorificou.
                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA   Cf. Mt 11, 25
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Bendito es ti, Pai, Señor dos ceos e mais da terra,
porque lles revelaches aos humildes os misterios do Reino.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 13, 44-52 (longa)
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Vendeu todo canto tiña e comprou o agro aquel
  
            Naquel tempo, díxolle Xesús á multitude:
            ‑ O Reino dos Ceos é semellante a un tesouro agachado nunha leira; o home que o atopou, vólveo agachar e, cheo de alegría, vai e vende canto ten e merca aquela leira.
            Tamén se parece o Reino dos Ceos a un negociante que anda á procura de perlas finas; en atopando unha de gran valor, foi e vendeu canto tiña, e mercouna.
            Do mesmo xeito, o Reino dos Ceos é semellante a unha rede varredoira largada no mar, que recolleu peixes de todas as castes. Unha vez chea, tiraron por ela para a ribeira e, sentados, xuntaron os bos nas patelas, e tiraron os malos fóra.
            Así será na fin do mundo: Sairán os anxos, e do medio dos xustos arredarán os malos para botalos no forno do lume: Alí haberá pranto e renxer de dentes.
            Entendestes todo isto?
            Eles responderon:
            ‑ Entendemos.
            El concluíu:
            ‑ Por iso, todo letrado que se fai discípulo do Reino dos Ceos parécese a un pai de familia que saca do seu tesouro cousas novas e cousas vellas.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo
______________________________________________________________________

Ou: 44-46 (máis breve)
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

            Naquel tempo, díxolle Xesús á multitude:
            ‑ O Reino dos Ceos é semellante a un tesouro agachado nunha leira; o home que o atopou, vólveo agachar e, cheo de alegría, vai e vende canto ten e merca aquela leira.
            Tamén se parece o Reino dos Ceos a un negociante que anda á procura de perlas finas; en atopando unha de gran valor, foi e vendeu canto tiña, e mercouna.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo



SÓ QUEN TEN UN CORAZÓN QUE SABE ESCOITAR ENTENDE QUE SOMOS DIGNIDADE 17º TOA 2014


ESCOITA ACTIVA
Utiliza a primeira lectura de hoxe unha expresión que nos dá a clave para entender por que as persoas somos moito máis importantes que calquera outro ser vivo. Cando a Salomón se lle di que pida o que queira, contra do que puidera parecer, el non pide posesións, poder, prestixio ou medios materiais, senón algo que hoxe, acostumados como estamos a medir ás persoas non polo que son senón polo que teñen, nos chama a atención: un corazón que escoita. É dicir, sensible, achegado, preocupado polos demais e capaz de ser cos outros, non máis cós outros nin mellor cós outros. Toda unha lección para cantos seguen a pensar que a felicidade e a realización persoal está en todo o que diga relación co verbo posuír.
Que participemos nesta celebración coa mellor disposición a facer da nosa vida un compromiso por saber acoller, escoitar e acompañar a tantas persoas que imos descubrindo necesitadas de palabras de apoio, axuda e esperanza.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
·         Dános un corazón disposto a escoitar, SEÑOR, ABRÁNDANOS O CORAZÓN.
·         Dános un corazón sensible para acoller, CRISTO, ABRÁNDANOS O CORAZÓN.
·         Dános un corazón sabio para acompañar e deixarnos corrixir, SEÑOR, ABRÁNDANOS O CORAZÓN.

PALABRA ENRAIZADA
·         Esa dignidade que posuímos todas as persoas non sempre é percibida polos demais, o que leva a que fagamos guerras, nos vaiamos dando morte uns aos outros e mesmo sexamos capaces de enganar, para conseguir medrar e ter recoñecemento social, a base de traizóns e mentiras. Non hai máis que ver como cada día os xulgados e os cárceres se van enchendo de persoas que teñen actuado así. A diferenza do rei Salomón, para todas estas persoas o sentido das súas vidas non está en ter un corazón capaz de escoitar, senón un corazón duro e de pedra que utiliza aos demais para as súas comenencias e busca única e exclusivamente o seu interese. Que lonxe da mensaxe cristiá, inda que vaian á misa ou se pavonen de ser crentes, mesmo dos que máis e mellor cumpren os ritos e gardan normas e dogmas!. A diferenza deste xeito de actuar, o camiño que se nos abre desde a palabra que hoxe temos escoitado non pasa por pedir para nós, senón por saír ao encontro dos demais. A fe ofrécenos -non impón- un camiño de comportamento ético que encerra un final de plenitude e salvación. O reinado de Deus ao que constantemente invitaba Xesús terá o seu cume na salvación –proximidade de Deus– da que gozaremos no remate do camiño. E a ela non se pode chegar máis que a través dunha vida impregnada de humanización e capacidade de descubrir ao outro coma un igual. Non vai chegar, inda que quen o diga berre ou use o seu poder para impoñelo, polo cumprimento das normas da ortodoxia ou da persecución dos que pensan distinto e buscan outras maneiras de facer presente a Deus nas súas vidas. A dignidade e a xustiza han ir xuntas para poder gozar do corazón que escoita, que Salomón, e con el todos nós, lle pedimos a Deus.

·         Xustificados nunha mesma dignidade, esta non está para ser contemplada ou para poñela nunha vitrina a fin de que a miren os demais e nos loen e aplaudan. A dignidade que recibimos de Deus, e pola que Xesús deu o mellor de si, é a mesma que nos fai entender por que é posible que recemos xuntos, inda que pertenzamos a credos distintos; é a mesma que posibilita que unamos esforzos para sacar proxectos nos que as persoas -non as ideas- sexan o primeiro; é a mesma pola que no canto de ser partidarios exaltados da nosa relixión, chámasenos a ser dialogantes e capaces de escoitar outras visións ou perspectivas que nos poden enriquecer humana e espiritualmente. E isto é así porque a raíz da que partimos é a mesma: Deus créanos por amor e ponnos no mundo para que fagamos dese amor sentido e guieiro da nosa vida. O que pasa é que moitas veces esquecemos isto, o que nos leva a pensar que cadaquén ten a verdade, que esta é única, e, xa sexa polas boas ou polas malas, como é a nosa e é única, non cabe máis que impoñerlla aos demais. Que lonxe do que Paulo lles dicía aos romanos!. Á verdade pódese chegar por varios camiños, o importante é que cheguemos, sen que ninguén se arrogue a exclusiva da viaxe. O Papa Francisco insiste coas súas palabras, cos seus escritos e o que é máis importante, cos seus xestos constantemente, para saber tender pontes de relación é unión desde os que facer do noso traballo cotián unha esperanza de dignificación do ser humano.

·         Só deste xeito seremos capaces de atopar o tesouro do que hoxe nos fala o evanxeo: o Reino dos ceos. E coma todo tesouro, non se debe agochar, senón, inda que moitos non o queiran entender, coidar e compartir. Quen coida o que considera un gran ben e sabe poñelo ao servizo dos demais atopa unha ledicia interior que ninguén lle pode quitar. Iso debéranos pasar a nós os cristiáns. O tesouro é o evanxeo; un evanxeo que debemos coidar e mostrar aos demais a través da nosa vida. Porque se o tesouro non loce, para que o queremos?. Por moito que esteamos bautizados, vaiamos á misa, fagamos moitas promesas e novenas… se logo non somos capaces de ser sensibles á dor dos demais, non nos preocupamos polo que pasa ao noso redor ou nos desentendemos do esforzo por ser xustos, solidarios e dispoñibles a botar unha man a quen nolo pida, dificilmente poderemos falar con sinceridade e convicción do gran tesouro que é o evanxeo. A diferenza dos tesouros ao uso, que se esconden e hai medo a que os demais os coñezan, o tesouro do evanxeo é alegría, é paz, é xustiza, é igualdade para todos/as. E  iso non se pode agochar, senón que hai que dalo a coñecer para poder ser compartido. Aquí está o alicerce da proposta de Xesús. Traballemos día a día para vivila e comunicala.


FRATERNIDADE ORANTE
E que mellor tesouro que poder unirnos nunha mesma oración dicindo xuntos:
QUE O TESOURO DO EVANXEO ENRAÍCE NA NOSA VIDA
*       Para que desde a Igrexa saibamos ser no mundo testemuñas de respecto pola dignidade das persoas; sen deixarnos influenciar por modas, presións ou relativizacións do ser humano aos intereses dos poderosos, OREMOS.
QUE O TESOURO DO EVANXEO ENRAÍCE NA NOSA VIDA
*       Para que nas nosas comunidades parroquiais saibamos dar testemuño de pluralidade sen renunciar á alegría do evanxeo que nos chama a non xustificar comportamentos inxustos e violentos, OREMOS.
QUE O TESOURO DO EVANXEO ENRAÍCE NA NOSA VIDA
*       Para que cada un e cada unha de nós fagamos o esforzo por converter a vida nunha relación cos demais solidaria, misericordiosa e sempre disposta a aledar os corazóns das persoas que están tristes ou en dificultades, OREMOS.
QUE O TESOURO DO EVANXEO ENRAÍCE NA NOSA VIDA
Grazas, Señor, por compartir con nós o tesouro do evanxeo, que nos chama constantemente a non deixarnos levar da tristura nin do desespero. P.X.N.S. Amén.


MIRADA DE ESPERANZA
Quen é capaz de mirar á persoa e ao mundo cos ollos de Deus, ve de outra maneira máis optimista. Non se atreve a xulgar, e moito menos a condenar. Identificados con Deus, vemos máis o ben con amor, con comprensión, con esperanza. Se miramos a vida de calquera e consideremos o malo que fai e o bo, decatarémonos de que hai moito máis de bo, inda que os ollos, a mente, a memoria… os teñamos máis adestrados para ver o malo. Cando dicían de Lázaro: “Señor, xa cheira”, Xesús pensaba na resurrección.

(Alfonso Francia,Vivir desde o positivo, páx. 124)


CANTO GOZOSO
ENTRADA: 
 Con ledicia vamos todos ao altar     
LECTURAS:
 Ti es camiño e verdade
OFERTORIO: 
 Grazas, Señor, na mañá                
COMUÑÓN: 

POWER POINTS

Ficha e Lectio - Domingo 17 de Ordinario A





LECTIO:


A DECISIÓN MÁIS IMPORTANTE

O evanxeo recolle dúas breves parábolas de Xesús coa mesma mensaxe. En entrámbolos dous relatos, o protagonista descobre un tesouro enormemente valioso ou unha perla de valor incalculábel. E os dous reaccionan do mesmo xeito: venden con alegría e decisión o que teñen, e fanse co tesouro, coa perla. Segundo Xesús, así reaccionan os que descobren o reino de Deus.

Ao parecer, Xesús teme que a xente  o siga por intereses diversos, sen descubrir o máis atractivo e importante: ese proxecto apaixonante do Pai, que consiste en conducir á humanidade cara a un mundo máis xusto, fraterno e ditoso, encamiñándoo así cara á súa salvación definitiva en Deus.

Que podemos dicir hoxe, logo de vinte séculos de cristianismo? Por que tantos cristiáns bos viven encerrados na súa práctica relixiosa coa sensación de non descubriren nela ningún “tesouro”? Onde está a raíz última desa falta de entusiasmo e alegría en non poucos ámbitos da nosa Igrexa, incapaz de atraer cara ao núcleo do Evanxeo a tantos homes e mulleres que se van afastando dela, sen renunciaren por iso a Deus nin a Xesús?

Despois do Concilio, Paulo VI  fixo esta afirmación rotunda: “Só o reino de Deus é absoluto. Todo o demais é relativo”. Anos máis tarde, Xoán Paulo II reafirmouno dicindo: “A Igrexa non é ela o seu propio fin, pois está orientada ao reino de Deus do cal é xerme, signo e instrumento”. O Papa Francisco vénnos repetindo: “O proxecto de Xesús é instaurar o reino de Deus”.

Se esta é a fe da Igrexa, por que hai cristiáns que nin sequera oíron falar dese proxecto que Xesús chamaba “reino de Deus”? Por que non saben que a paixón que animou toda a vida de Xesús, a razón de ser e o obxectivo de toda a súa actuación, foi anunciar e promover ese proxecto humanizador do Pai: buscar o reino de Deus e a súa xustiza?

A Igrexa non pode renovarse desde a súa raíz se non descobre o “tesouro” do reino de Deus. Non é o mesmo chamar aos cristiáns a colaboraren con Deus no seu gran proxecto de facer un mundo máis humano, que vivirmos distraídos en prácticas e costumes que nos fan esquecer o verdadeiro núcleo do Evanxeo. 

O Papa Francisco estanos dicindo que “o reino de Deus reclámanos”. Este grito chéganos desde o corazón mesmo do Evanxeo. Temos de escoitalo. Seguramente, a decisión máis importante que temos de tomar hoxe na Igrexa e nas nosas comunidades cristiás é a de recuperarmos o proxecto do reino de Deus con alegría e entusiasmo.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

O meu cáliz beberédelo - Mt 20, 20-28

Día do Apóstolo


NO DÍA DA PATRIA

Dálle un aloumiño á Patria: coa súa luz, ves ti a luz.
Dálle un alento á Patria para que medre.

Dálle unha aperta á Terra: nela pisas, brincas, choras, fas medras.
Dálle conforto á Terra para que terme.

Dálle un abrazo a Galicia: deuche un pobo e o pobo deuche un ser.
Dálle alegría a Galicia para que alente.

Dálle agarimo ao Pobo: deuche a fala e a fala deuche a chave para entender.
Dálle pulo ao teu Pobo para que alente.

Dálle un bico á túa xente: ela deuche a graza dun cantar.
Dálle forza á túa xente para que cante.

Dálle un viva á túa Patria: deuche os fíos e o tear do teu vivir.
Dálle vida á túa Patria para que ande.

Dálle amor a Galicia: deuche nome e camiño,ser e poder ser.
Dálle festa a Galicia para que goce.

Por fidelidade a ti propio: ama a Galicia que é algo teu coma ti es dela.

Por fidelidade aos defuntos: ama o pobo e a cultura que deixan.

Por fidelidade aos vivos: non debilites ese corpo vivo que é o pobo e a súa lingua.

Por fidelidade aos que virán: déixalles o regalo dun pobo vivo, un fogar para ser humanos e ser irmáns.

Por fidelidade á humanidade: non deixes que se empobreza perdendo a cultura galega que lle pertence.

Por fidelidade a Deus: creador, amante e inspirador de vida, soamente se lle adora coidando a vida, aquí, galega.

Cando sofre o pobo,
sofres ti con el,
e se o pobo loita,
loitas ti con el,
e se o pobo baila,
bailas ti con el.

O meu pobo, sofre, loita, baila,         
e eu quero estar con el.

Lóente os pobos, oh Deus, lóente todos os pobos - Salmo 66

Día do Apóstolo


GALICIA

Galicia! Nai e Señora,
sempre agarimosa e forte;
preto e lonxe; onte, agora,
mañá… na vida e na morte!

Galicia! A Galicia santa
de romeiros e xograres!
A da historia que abrillanta
a tradición nos fogares!

A que suspende e namora
co inexplicable segredo
da gaita que rindo chora
e do alalá triste e ledo!

A que sabe de cantares
de Rodríguez do Padrón
e inda leva de Macías
a frecha no corazón!

A dos antigos mosteiros
a dos pazos encantados
a dos santos milagreiros
contra os entangarañados.

A das floridas valgadas
a de barulleiro mar,
a das roibas alboradas
e as noitiñas de luar.

A dos toxos feridores,
a das rosas velaíñas,
a das roibas alboradas
e a das choivas miudiñas.

A do Sar maino e tristeiro,
pazo de almas enloitadas,
e o Miño casamenteiro
de trasnos, meigas e fadas.

A dos seráns campesiños
a dos brillantes orballos
a dos queixumes dos pinos
e as risadas dos carballos.

O pobo doutras idades,
traballador e guerreiro:
o das irtas irmandades
do Medulio e do Cebreiro…!

Sempre Nai, sempre Señora,
con leda ou cativa sorte;
preto e lonxe; onte agora,
maná…na vida e na morte.

A facenda, o creto, a vida,
o fogar,..todo por ela!
Con Castela, ben querida,
aldraxada…Sen Castela!

Irmáns! Rubamos ao cume
desatrancando o camiño,
e botemos man do lume
onde non chega o fouciño!

Todo para a nosa Galicia,
flor de todas as virtudes;
para sedenta de xustiza,
ferida de escravitudes!

Namentres o sangue vibre
en beizos e corazón…
a esperanza de vela libre
e este berro: Redención!

Xuremos!
“Dereito ou torto,
sen máis alcuño nin achego,
doente ou san, vivo ou morto,
galego… sempre galego!



Ramón Cabanillas