31/10/2014

Festa de Tódolos Santos

                        FESTA DE TODOS OS SANTOS                        
Solemnidade  Ciclo A

  
Primeira Lectura  Ap 7, 2-4. 9-14
LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPSE
Eu vin un mundo de xente, que ninguén era capaz de contar, 
de todas as nacións e tribos e pobos e linguas

            Eu, Xoán, vin outro anxo máis, que tiña o selo do Deus vivente, subir desde o nacente. Dicíalles a berros aos catro anxos, a quen se lles deu poder de danar a terra e o mar:
            - "Non lles fagades mal á terra nin ao mar, nin ás árbores, ata que marquemos co selo na testa os servos do noso Deus!".
             E oín o número dos que tiñan a marca, cento corenta e catro mil, marcados de entre todas as familias de Israel.
            Despois disto mirei e vin un mundo de xente, que ninguén era capaz de contar, de todas as nacións, familias, razas, pobos e linguas, en pé diante do trono do Año. Vestían roupa branca e levaban ramallos de palma nas mans. Proclamaban con gran voz:
            - "A salvación perténcelle ao noso Deus, que senta no trono, e mais ao Año".
            Todos os anxos que estaban en pé arredor do trono, dos anciáns, e dos catro animais, axeonlláronse diante do trono para adoraren a Deus. Proclamaban:
            - "Amén! A bendición, a gloria, a sabedoría, a acción de grazas, a honra, o poder e mais a forza perténcenlle ao noso Deus, polos séculos dos séculos. Amén.
            Un dos anciáns preguntoume:
            - "Quen son e de onde viñeron estes que van vestidos de roupa branca?".
            Eu respondinlle:
            - "Meu Señor, ti xa o sabes".
            E díxome:
            - Estes son os que veñen de pasar as súas grandes penas; lavaron os seus vestidos e branqueáronos co sangue do Año.

Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL   Sal 23, 1-2. 3-4ab. 5-6
R/.  (cf 6):  Esta é a liñaxe dos que buscan a túa presenza, Señor.

Do Señor é a terra e canto a enche,
o orbe e canto nel habita.
El é quen a fundou sobre os mares,
e quen a asegurou sobre as correntes.

Quen poderá subir ao monte do Señor?
Quen poderá quedar no seu santuario?
O que ten inocentes as mans e puro o corazón.

Ese recibirá bendición do Señor,
e xustiza de Deus, o seu salvador.
Así é a liñaxe dos que o buscan,
dos que buscan a presenza do Deus de Xacob.


Segunda Lectura  1 Xn 3, 1-3
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN
Veremos a Deus tal como é


            Benqueridos irmáns:
            Vede o moito que nos quixo o Pai, para nos chamar fillos de Deus e sérmolo de verdade.
            Por iso o mundo non nos recoñece: porque tampouco non o recoñeceu a El.
            Meus amigos, xa somos fillos de Deus, pero aínda non está á vista o que seremos; sabemos que cando Xesús apareza, nós seremos coma El, xa que o veremos tal e como é.
            Todo o que ten posta en Xesús esta esperanza, trata de vivir unha vida limpa, para ser limpo coma El.

  Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA   Mt 11, 28
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Achegádevos a min todos os que estades cansos
e oprimidos, que eu vos aliviarei, di o Señor.
Aleluia.


Evanxeo  Mt 5, 1-12a
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Alegrádevos e reloucade, porque grande será a vosa recompensa nos Ceos.

            Naquel tempo, Xesús, ao ver a multitude, subiu ao monte, sen­tou e achegáronselle os seus discípulos; e el, tomando a pala­bra, ensinábaos dicindo:
            Ditosos os pobres no espírito,
porque deles é o Reino dos ceos.
            Ditosos os que choran,
porque eles serán consolados.
            Ditosos os sufridos,
porque eles herdarán a terra.
            Ditosos os famentos e sedentos de xustiza,
porque eles ficarán fartos.
            Ditosos os misericordiosos,
porque eles serán tratados con misericordia.
            Ditosos os de corazón limpo,
porque eles verán a Deus.
            Ditosos os que traballan pola paz,
porque eles serán chamados fillos de Deus.
            Ditosos os perseguidos por causa da xustiza,
porque deles é o Reino dos ceos.
            Ditosos vós cando vos aldraxen, persigan e calumnien de calquera xeito pola miña causa; alegrádevos e reloucade, porque grande será a vosa recompensa nos Ceos.

Palabra do Señor                                         R/ Loámoste, Cristo



VIVIR APLICANDO O MENOS COMÚN DOS SENTIDOS:

O SENTIDO COMÚN 

Todos os Santos   TOA  2014
TOMADO DE: http://remoldapalabra.blogspot.com.es/

PÓRTICO

Bo día! A festa de Todos Santos, a festa dos sinxelos de corazón e vida, volve convocarnos unha vez máis neste comezo de novembro para que fagamos memoria agradecida de tantas persoas de tantos tempos e lugares que camiñaron como servos e servas de Deus; tantos homes e mulleres que creron sempre que o amor era o meirande ben; de tanta xente, dunha multitude tan inmensa que nos enche o corazón de esperanza, porque, coñecidos ou descoñecidos, todas aquelas persoas que hoxe celebramos viviron o que nós queremos vivir, e por iso axúdannos e acompáñannos.
Na festa de Todos os Santos, sintamos nós tamén a ledicia de querer camiñar polo vieiro polo que eles pasaron. Sintamos a ledicia de pertencer a este mundo de homes e mulleres que quixeron ser pobres e amar, mantendo acesa a lámpada do Espírito. Que esta celebración que agora comezamos nos axude a sentir a ledicia de ser chamados e chamada s a sermos benaventurados, celebrando a vida e o amor de Deus que se derrama no noso mundo cada día.


O PERDÓN

            Polas veces nas que caemos no pesimismo, na desesperanza e na apatía, renunciando a traballar por outro mundo máis humano e máis xusto, SEÑOR QUE CAMIÑEMOS CON  SENTIDIÑO.
           Porque non cremos nos pobres, nos famentos, nos que choran, nos misericordiosos, nos que traballan pola xustiza, nos limpos de corazón, nos desposuídos e nos que traballan pola paz, CRISTO, QUE CAMIÑEMOS CON SENTIDIÑO.

Porque non acabamos de fiarnos de que Ti es a meta cara á que camiñamos, e que nos esperas cos brazos abertos, SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS CON SENTIDIÑO.


REMUÍÑO

MIREI UN MUNDO DE XENTE, DE TODAS AS NACIÓNS, TRIBOS, POBOS E LINGUAS: Na festa de Todos os Santos, a Palabra, unha vez máis, volve falarnos de universalidade. E é que Deus non cansa nunca de insistir en que El non fai distingos nin exc1usións, que para El todos posuímos a mesma dignidade, que chama por todos e todas nós. O abrente está, pois, preñado de esperanza. Somos invitados a mirar cara adiante e a alegramos, porque os plans de Deus vanse cumprindo. A nosa contabilidade, que peca de mesquiña, non coincide coa de Deus. Hoxe celebramos a ese mundo de xente do que se nos fala no libro da Apocalipse. Algunhas destas persoas foron canonizadas, son coñecidas e mesmo veneradas dentro da Igrexa; pero nesta morea de xente tamén hai persoas que non aparecen nos santorais, que non contan nas nosas listas pero si nas de Deus. Persoas sinxelas que, no medio das dificultades, souberon ser fieis a Deus e vivir como nos ensinou Xesús: polo camiño das benaventuranzas.

CANDO XESÚS APAREZA SEREMOS COMA EL, PORQUE O VEREMOS TAL COMO É: Porque de certo que se collemos o camiño que Deus nos marca, atoparemos sentido para a nosa vida. Nós, pola fe, sabemos que non camiñamos sen rumbo, que Deus é a nosa meta. A resurrección de Xesús abriunos a porta e marcounos a orientación. Nas nosas mans está aplicar o sentido común, fiamos e deixamos guiar por ela, como fixeron ao longo da historia tantas e tantas persoas boas que pasaron polo mundo facendo o ben e que agora están ao seu carón, participando da súa resurrección.
Por iso a festa de hoxe, a pesar de que nos lembra cemiterios e nos deixa un pouso de tristura, é unha chamada á esperanza, á ledicia: camiñamos cara ao encontro con Deus.


BENAVENTURADOS VÓS: Porque se de verdade poñemos nel a nosa esperanza, traballaremos por realizar, cadaquén no seu ambiente e segundo a súa personalidade, o sentido das benaventuranzas. Porque ser santo e santa é ...
- seguir sendo unha persoa normal, que sinte a insatisfacción que produce unha visión do mundo na que a xente acepta como necesidade ter moitos cartos.
- sentir a preocupación do desemprego e do paro, e solidarizarse con quen o sofre, traballando para que os responsables teñan unha mentalidade menos lucrativa e busquen o ben común.
- ofrecer a nosa amizade a quen se atopa só.
- non aceptar a violencia á que nos leva a competición, a xenreira que esperta en nós a separación de persoas con barreiras económicas, sociais, relixiosas ou raciais.
- buscar a superación de todas as situacións negativas que producen sufrimento nas persoas.
- saberse fillos de Deus, o que significa querer estreitar lazos de irmandade
- vivir coa limpeza de corazón suficiente como para camiñar pola vida sen segundas intencións, ofrecendo sinceridade e confianza.
- ter confianza, esperanza e ledicia, porque Xesús está connosco facendo posible unha convivencia nova que inverta, coma as benaventuranzas, todo o noso sistema de valores.
- decidir construír esa nova humanidade na que as persoas se aman, son solidarias e capaces de axudarse, sen que haxa rexeitamentos por mor da cor, dos cartos ou do poder.
- manter o espírito combativo a pesar de que sabemos que é unha tarefa difícil e lenta, e na que somos conscientes de que moitas veces seremos criticados.
É entón cando poderemos falar de santidade, porque a pesar de todo  mantemos a esperanza de que a tarefa realizada por e con Xesús terá un bo final e a fraternidade irá facéndose realidade ata que todos sexamos autenticamente irmáns, santos, felices, ditosos e benaventurados.


ORACIÓN DA COMUNIDADE

Na festa de toda a Igrexa, a festa de todas as persoas que souberon facer da súa vida un canto de amor compartido e solidario, poñámonos en actitude de agradecer a Deus o seu exemplo e digamos:
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA

Pola Igrexa que formamos todos e todas nós, para que sempre saibamos testemuñar de palabra e obra o espírito das benaventuranzas sendo sinxelos, pobres, limpos de corazón, pacíficos, famentos de xustiza e misericordiosos, OREMOS.
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA
            Polas nosas comunidades, para que aceptemos a todas as persoas sen exclusión e así deamos testemuño do amor de Deus, que é sempre incluínte e non fai distingos, OREMOS.
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA
Por tantas e tantas persoas ao noso carón que, sen facer balbordo e sen publicidade, traballan acompañando a quen está só, escoitando a quen está triste, sendo voz de quen non a ten, alentando a quen está desesperanzado, visitando a quen está enfermo, dando así verdadeiro testemuño de santidade, OREMOS.
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA
            Por tantas persoas que repousan nos nosos cemiterios e foron para nós exemplo de servizo, de esperanza, de alegría e de testemuño cristián, OREMOS.
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA
 Por cada un e cada unha de nós, para que, confiando no Señor, deixemos de vivir esta festa con espírito triste, con espírito de morte, e comecemos a camiñar na benaventuranza de quen descobre a Deus como meta do seu camiño, OREMOS.
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA

            Grazas por poñer diante de nós, o testemuño entregado e sempre ledo de tantas persoas que son capaces de mostrar coa súa vida e entrega, que é posible seguirte no aquí a agora do noso mundo.
P.X.N.S. Amén.



PARA A REFLEXIÓN

Camiñar na santidade é:
gañar honradamente o pan de cada día,
gardar o corazón da envexa e da cobiza,
agradecer e gozar cos logros que imos acadando,
compartir do que ternos con quen non ten nada,
poñer o corazón na harmonía veciñal,
gastar do noso para que a comunidade medre,
enxugar bágoas, sementar risas e ledicias,
denunciar o sistema inxusto que fai que moitas persoas morran de fame,
alzar a voz diante das inxustizas do noso mundo,
abrir camiños que levan ao pan compartido,
quedar sen nada, pero téndoo todo,
andar tralos pasos de Xesús ...
con liberdade, con humildade, con alegría,

sabendo que hai garantía de futuro porque El é a fonte da nosa felicidade.




CANTOS

ENTRADA: 
LECTURAS: 
OFERTORIO: 
COMUÑÓN: 


POWER POINTS

Domingo 31 de Ordinario - ciclo A

DOMINGO XXXI ORDINARIO  -   CICLO A



Primeira Lectura     Mal 1, 14b -- 2, 2b. 8-10
LECTURA DO LIBRO DE MALAQUÍAS
Apartastes a moitos do vieiro, desviástelos do cumprimento da lei
  
            Eu son o gran Rei ‑fala o Señor dos Exércitos ‑,
e o meu Nome é temible entre os pobos.
            Agora esta orde vai para vós, sacerdotes:
            Se non facedes caso e se non colledes a peito darlle gloria
ó meu Nome ‑fala o Señor dos Exércitos ‑,
botarei contra vós a maldición.
            Vós apartastes a moitos do vieiro,
desviástelos do cumprimento da lei,
violastes a alianza con Leví ‑ fala o Señor dos Exércitos ‑.
            Tamén eu vos volverei desprezables e viles para todos os pobos, na medida en que vós non gardastes os meus vieiros,
e na medida en que non considerastes estimable a lei.
            Non temos todos nós un único Rei?
Non vos criou a todos o único Deus?
            Por que traizoamos cada un o seu irmán,
violando a alianza de nosos pais?

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 130, 1. 2. 3
R/.  Garda, Señor, a miña alma en paz diante de ti.

Señor, o meu corazón non é soberbio
nin os meus ollos altivos.
Non persigo grandeza
nin marabillas que me exceden.

Eu acalmo e acalo a miña ansia,
coma un meniño no colo da súa nai;
coma nun meniño está en min a miña ansia.

Agarde Israel o Señor,
desde agora e para sempre.


Segunda Lectura     1 Tes 2, 7b-9. 13
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DE SAN PAULO AOS TESALONICENSES
Queriamos entregarvos non só o Evanxeo de Deus, senón tamén a nosa vida


            Irmáns:
            Fixémonos tenros no medio de vós, coma unha nai que agarima os seus fillos. Polo cariño que vos tiñamos estabamos dispostos a entregarvos non só o Evanxeo de Deus, senón a nosa propia vida: tanto vos fixestes querer.
            Acordaravos, irmáns, o noso esforzo e fatiga: traballando noite e día, por non sermos unha carga para ningún de vós. Así foi como vos predicamos o Evanxeo de Deus.
            É tamén por isto polo que lle damos decote grazas a Deus: porque, ao recibirdes de nós a palabra de Deus, acolléstela non coma palabra de homes, senón coma o que verdadeiramente é: coma palabra de Deus, que actúa en vós, os crentes.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Mt 23, 9b. 10b
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Un é o voso Pai, o celestial;
e un é o voso mestre, Cristo.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 23, 1-12
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Din, pero non fan

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos discípulos e mais á xente:
            ‑ Na cátedra de Moisés sentaron os letrados e mais os fariseos. Facede, logo, e cumpride canto vos digan, pero non imitedes a súa conduta porque falan pero non cumpren. Atan fardos pesados e cánganos no lombo dos outros, pero eles nin un dedo poñen para os mover.
            Todo o que fan é para que os vexan: visten aparatosamente, ancheando os filacterios e as franxas dos seus mantos; buscan os primeiros postos nos banquetes e os primeiros asentos nas sinagogas; que lles fagan reverencias nas rúas e que lles chamen "mestre".
            ‑ Vós non vos fagades chamar "mestre", pois un só é o voso Mestre, e todos vós sodes irmáns. E a ninguén na terra chamedes "pai", porque un só é o voso Pai, o celestial. Nin tampouco vos fagades chamar "guieiro", porque un só é o voso Guieiro, Cristo.
            O máis importante entre vós ha de ser servidor voso. Porque quen se enaltece, será humillado, e quen se humilla, será enaltecido.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo                                   




             COIDADO COS PEDESTAIS!... SE CAES, DOE!
                                                     
                                                          Domingo 31 TOA  2014        

 TOMADO DE: http://remoldapalabra.blogspot.com.es/


PÓRTICO

Acostumados a ver xente que é capaz de deixar atrás privacidade, dignidade ou respecto por un minuto de gloria no alto do pedestal, resulta polo menos curioso, escoitar o que nos di Malaquías na primeira lectura sobre o fráxil e perigoso que é estar subido nun pedestal. Si, porque as alturas, en ningún campo da vida, tampouco no eclesial, son boas, e deixan pegada, triste pegada. Son tantas as veces nas que ao querer estar nas alturas esquecemos que ninguén é máis ea ninguén, que acabamos traizoando ao irmán que confía e necesita de nós.
Que non nos deixemos levar dos cantos de serea, e poñamos todo o noso interese en ser sinxelos e achegados, sen buscar nin poder nin aplauso, senón coherencia e fidelidade a aqueles valores que queremos sexan eixo da nosa vida.

PERDÓN

•          Porque moitas veces somos orgullosos e non renunciamos a estar nos pedestais da soberbia e a
superioridade,                                                
SEÑOR, DANOS UN CORAZÓN SINXELO.
•          Porque en demasiadas ocasións deixámonos levar de actitudes de poder e dominio, esquecendo
que Xesús nos invita a ser servidores,           
CRISTO, DANOS UN CORAZÓN SINXELO.
•          Porque nos falta fondura humana e nos sobra superficialidade,
SEÑOR, DANOS UN CORAZÓN SINXELO.


REMUÍÑO

Como nos custa que as palabras, que tan facilmente saen das nosas bocas, se convertan en vida. Que difícil nos resulta que compartir, dar, axudar... se fagan realidade e deixen de ser simplemente palabras. E así nos loce o pelo .... Porque o fariseísmo que Xesús denuncia e que por desgraza se está a converter nunha actitude permanente na nosa Igrexa é un aviso para que coidemos de caer nesta deformación relixiosa. Lembremos que non foi a xente considerada pecadora e proscrita a que se opuxo a Xesús, senón precisamente os máis piadosos e relixiosos do pobo. É este un fenómeno frecuente cando a fe se transforma en fanatismo cego ao servizo da lei, do culto, do dogma ou da institución, traizoando o espírito relixioso. Colocamos entón ideas e estruturas por riba do amor, chegando ao desprezo do máis sagrado e importante: as persoas. Sóanos o conto?

Nun tempo no que a mediocridade parece que é un valor á alza, tamén dentro da igrexa, cómpre que tomemos nota do recadiño que hoxe nos manda o Mestre. Tres son as acusacións que Xesús lles fai aos escribas e aos fariseos de onte e de hoxe:

 VANIDADE: Pasean pomposamente enfundados nas súas roupaxes, comprácense nas reverencias e nos saúdos por parte da xente, no acaparamento dos postos de honra nos banquetes e nas asembleas, no saíren nos papeis, en que falen deles ... A relixión é só hábito vistoso que cobre intereses persoais máis ben baixos, mera aparencia... A práctica relixiosa úsase con fins egoístas.
Instrumentalízase a Deus co fin de construírse o propio monumento. Todo é finximento, puro exhibicionismo, para que as persoas recoñezan a súa autoridade e o seu prestixio. Buscan chamar a atención do pobo, sempre crédulo diante das aparencias. Cómpre, pois, modestia e discreción. Converterse de que o hábito non chega para cubrir o baleiro, que debemos ser recoñecidos polos valores que levamos dentro e non polos que nos "botamos" enriba. Que un "portador de hábito" non é necesariamente un "portador de Deus" .

HIPOCRISÍA E INCOHERENCIA: Devoción ostentosa, baseada na cantidade e na duración das oracións, feitas como espectáculo para lograr a estima e a admiración do pobo sinxelo ... pero non fan o que din. O que din non é falso ... pero as súas obras desmenten as súas palabras, e ao fin e ao cabo ... a árbore coñécese polos seus froitos.

DOBRE RASEIRO: Legalismo opresor para os demais e indulxencia e escapatoria para si mesmos. Autocomplácense na súa propia moral externa e baleira, mentres agonían e culpan á xente co peso da lei. En vez de axudar aos pobres, pequenos e indefensos non dubidan en explotalos dun xeito descarado, aproveitándose deles e da súa boa fe. Mentres para nós e para os nosos o xustificamos todo, o entendemos todo, o desculpamos todo ... para os demais, aqueles que non son da nosa corda, non ternos escrúpulos en poñer sobre os seus ombreiros pesadas cangas.  Atopamos así unha relixiosidade baleira, arrogante, formalista, caracterizada pola exterioridade e o legalismo cruel (que é o coñecemento de todas as leis agás a do amor) dominada por persoas ávidas de poder, honores e triunfos ... Unha relixión na que as teimas persoais acaban por volverse obsesións que non serven para nada máis que para perder tempo e enerxías, deixando un pouso de tristura e desalento. Dá a impresión de que nos sobra tempo e corno non ternos en que investilo, dedicámonos a perdelo en cuestións superficiais... corno se a vida non tivese moito no que poder traballar e comprometerse para buscar a felicidade... pero, claro, iso supón sacrificio, esforzo, renuncia .... Porque non nos enganemos: para ocupar cargos e honras nunca faltarán candidatos; o difícil é achar persoas dispostas a gastar e desgastar a súa vida a prol dos demais, sen máis pretensións que seguir o camiño de Xesús.

Esta é a verdadeira grandeza, posto que estas son as persoas verdadeiramente necesarias.    Fronte desta esquizofrenia, Xesús volve facer a súa proposta dunha Igrexa: unha comunidade na que non hai inchados posuidores da verdade, senón humildes e apaixonados buscadores; na que hai abundancia de "ministros da paciencia de Cristo", na que os responsables reivindican o privilexio de servir; na que a grandeza está medida pola pequenez; na que a carreira está determinada pola caridade; na que quen exerce a autoridade non escurece e non ten pretensión de substituír ao único Mestre, senón que o fai visible, case sensible, coa súa transparencia e a súa capacidade de discreción; unha comunidade na que ninguén pretende controlar e manipular e na que os únicos títulos válidos son "aprendices" na fe, no servizo e no amor. E nós, onde nos situamos?  


ORACIÓN DA COMUNIDADE

Porque non queremos estar en ningún pedestal, senón servir acompañando desde a igualdade, presentamos agora a nosa oración e dicimos xuntos:
SEÑOR, QUE NON LLE POÑAMOS CANGAS PESADAS AOS IRMÁNS  

Para que sempre teñamos presente que a ledicia do servizo, e nunca do aproveitamento dos demais, é a que nos fai seguidores de Xesús, Oremos.
SEÑOR, QUE NON LLE POÑAMOS CANGAS PESADAS AOS IRMÁNS
Para que nas nosas comunidades non nos sintamos nunca nin superiores nin mellores ea os demais, senón servidores de quen nos necesite, Oremos.
SEÑOR, QUE NON LLE POÑAMOS CANGAS PESADAS AOS IRMÁNS             
Para que cada un e cada unha de nós non esquezamos nunca que a soberbia, o orgullo e a superioridade non son valores, senón contravalores moi afastados do evanxeo, Oremos.
SEÑOR, QUE NON LLE POÑAMOS CANGAS PESADAS AOS IRMÁNS

Que esta oración compartida nos abra os ollos e nos dispoña a participar na vida da comunidade, rexeitando a tentación de quedar á marxe. P.X.N.S. Amén.



REFLEXIÓN


Cristo, para poder servirte mellor, dáme un corazón nobre,.
Un corazón forte
para tender a ideais altos
e non a opcións mediocres.

Un corazón xeneroso no traballo, vendo nel non unha imposición senón unha misión que me confías.

Un corazón grande para o sufrimento,
sendo valente soldado
diante da miña propia cruz
e sensible cireneo para a cruz dos demais.

Un corazón grande para co mundo,
sendo comprensivo coas súas fraxilidades
pero inmune ás súas seducións
.

Un corazón grande para as persoas,
leal e atento para con todos
pero especialmente servizal e delicado
cos pequenos e humildes.

Un corazón nunca centrado sobre min, sempre apoiado en ti,
feliz de servirte e servir aos meus irmáns, meu Señor, 
todos os días da miña vida. Amén.
                       (Ignacio Larrañaga)


CANTOS

ENTRADA: Andarei
LECTURAS:
OFERTORIO:
COMUÑÓN:


POWER POINTS


29/10/2014

Fieis Defuntos + Ficha e Lectio


Tradicións do Día dos Fieis Defuntos
A tradición de asistir ao cemiterio para pregar polas almas dos que xa abandonaron este mundo, está acompañada dun fondo sentimento de devoción, onde se ten o convencemento de que o ser querido que marchou e pasará a unha mellor vida, sen ningún tipo de doenza, como sucede cos seres terrenais. (...)

Tradición en Galicia
O Día de Defuntos dá nome ao propio mes de novembro: mes morto ou mes dos mortos e constitúe unha data moi significativa dentro do calendario litúrxico galego. Os camposantos énchense de familiares que van acondicionar a lousa ou o nicho, levan flores e rezan ao seu pé. Na lareira da casa colócanse cirios ou lámpadas de aceite polas ánimas dos mortos. En Cambados, por exemplo, crese que o día de defuntos non se debe ir ao mar para evitar coller mortos ou os seus restos na rede. En Tui e noutros concellos tiñan o costume de botar un gran leño ao lume para que as ánimas dos devanceiros mortos puidesen quentarse, rito celta que adoita celebrarse normalmente no Nadal, é o chamado tizón de Nadal.



POSTRES PARA FACER COS NENOS:
BOLOS DE VENTO 

Bolos de vento de vento ó estilo clásico, doce típico na celebración do Día dos defuntos.






LECTIO:
http://iglesiadesopelana3m.blogspot.com.es/


NAS MANS DE DEUS

Os homes de hoxe non sabemos que facer coa morte. Ás veces, o único que se nos ocorre é ignorala e non falar dela. Esquecer canto antes ese triste suceso, cumprir os trámites relixiosos ou civís necesarios e volver de novo á nosa vida cotiá.

Pero tarde ou cedo, a morte vai visitando os nosos fogares arrincándonos os nosos seres máis queridos. Como reaccionar entón ante esa morte que nos arrebata para sempre á nosa nai? Que actitude adoptar ante o esposo querido que nos di o seu último adeus? Que facer ante o baleiro que van deixando na nosa vida tantos amigos e amigas?

A morte é unha porta que traspasa cada persoa en solitario. Unha vez pechada a porta, o morto ocúltasenos para sempre. Non sabemos que foi del. Ese ser tan querido e próximo pérdesenos agora no misterio insondable de Deus. Como relacionarnos con el?

Os seguidores de Xesús non nos limitamos a asistir pasivamente ao feito da morte. Confiando en Cristo resucitado, acompañámolo con amor e coa nosa pregaria nese misterioso encontro con Deus. Na liturxia cristiá polos defuntos non hai desolación, rebelión ou desesperanza. No seu centro só unha oración de confianza: "Nas túas mans, Pai de bondade, confiamos a vida do noso ser querido"

Que sentido poden ter hoxe entre nós eses funerais nos que nos reunimos persoas de diferente sensibilidade ante o misterio da morte? Que podemos facer xuntos: crentes, menos crentes, pouco crentes e tamén increyentes?

Ao longo destes anos, cambiamos moito por dentro. Fixémonos máis críticos, pero tamén máis fráxiles e vulnerables; somos máis incrédulos, pero tamén máis inseguros. Non nos resulta fácil crer, pero é difícil non crer. Vivimos cheos de dúbidas e incertezas, pero non sabemos atopar unha esperanza.

Ás veces, adoito convidar a quen asisten a un funeral a facer algo que todos podemos facer, cada un desde a súa pequena fe. Dicirlle desde dentro ao noso ser querido unhas palabras que expresen o noso amor a el e a nosa invocación humilde a Deus:
"Seguímosche querendo, pero xa non sabemos como atoparnos contigo nin que facer por ti. A nosa fe é débil e non sabemos rezar ben. Pero confiámosche ao amor de Deus, deixámosche nas súas mans. Ese amor de Deus é hoxe para ti un lugar máis seguro que todo o que nós che podemos ofrecer. Goza da vida plena. Divos quéreche como nós non che soubemos querer. Un día volverémonos a ver".

Ficha e Lectio - Domingo 31 Ord A






LECTIO:

EN ACTITUDE DE CONVERSIÓN

Xesús fala con indignación profética. O seu discurso dirixido á xente e aos seus discípulos é unha dura crítica aos dirixentes relixiosos de Israel. Mateo recólleo cara aos anos oitenta para que os dirixentes da Igrexa cristiá non caian en condutas parecidas. ¿Poderemos lembrar hoxe as recriminacións de Xesús con paz, en actitude de conversión, sen ánimo algún de polémicas estériles? As súas palabras son unha invitación para que bispos, presbíteros e cuantos temos algunha responsabilidade eclesial fagamos unha revisión da nosa actuación.

«Non fan o que din». O noso maior pecado é a incoherencia. Non vivimos o que predicamos. Temos poder pero fáltanos autoridade. A nosa conduta desacredítanos. O noso exemplo de vida máis evangélica cambiaría o clima en moitas comunidades cristiás.

«Cargan fardos pesados sobre os ombreiros da xente... pero eles non están dispostos a mover un dedo para empuxar». É certo. Con frecuencia, somos esixentes e severos cos demais, comprensivos e indulgentes connosco. Angustiamos á xente sinxela coas nosas esixencias pero non lles facilitamos a acollida do evanxeo. Non somos como Jesús que se preocupaba de facer lixeira a súa carga pois era sinxelo e humilde de corazón.

«Todo o que fan é para que os vexa a xente». Non podemos negar que é moi fácil vivir pendentes da nosa imaxe, buscando case sempre "quedar ben" ante os demais. Non vivimos ante ese Deus que ve no secreto. Estamos máis atentos ao noso prestixio persoal.

«Gústanlles os primeiros postos e os asentos de honra... e que lles fagan reverencias pola rúa». Dános vergoña confesalo, pero gústanos. Buscamos ser tratados de maneira especial, non como un irmán máis. Hai algo máis ridículo que unha testemuña de Xesús buscando ser distinguido e reverenciado pola comunidade cristiá?

«Non vos deixedes chamar mestres... nin guías... porque uno só é o voso Mestre e o voso Guía: Cristo». O mandato evanxélico non pode ser máis claro: renunciade aos títulos para non facer sombra a Cristo; orientade a atención dos crentes só cara a el. Por que a Igrexa non fai nada por suprimir tantos títulos, prerrogativas, honras e dignidades para mostrar mellor o rostro humilde e próximo de Xesús?

«Non chamedes pai o voso a ninguén na terra porque uno só é o voso Pai do ceo». Para Xesús o título de Pai (ou Padre) é tan único, profundo e entrañable que non ha de ser utilizado por ninguén na comunidade cristiá. Por que o permitimos?


José Antonio Pagola