27 ago. 2015

LAUDATO SI´: ORACIÓNS FINAIS


Oración pola nosa terra

Deus omnipotente,
que estás presente en todo o universo
e na máis pequena das túas criaturas,
Ti, que rodeas coa túa tenrura todo o que existe,
derrama en nós a forza do teu amor
para que coidemos a vida e a beleza.
Aláganos de paz,
para que vivamos como irmáns e irmás sen danar a ninguén.

Deus dos pobres,
axúdanos a rescatar aos abandonados e esquecidos
desta terra que tanto valen aos teus ollos.
Sa nosas vidas,
para que sexamos protectores do mundo
e non depredadores,
para que sementemos fermosura
e non contaminación e destrución
Toca os corazóns
dos que buscan só beneficios
á conta dos pobres e da terra.
Ensínanos a descubrir o valor de cada cousa,
 a contemplar admirados,
a recoñecer que estamos
profundamente unidos con todas as criaturas
no noso camiño cara á túa luz infinita.

Grazas porque estás connosco todos os días.
Aléntanos, por favor, na nosa loita
pola xustiza, o amor e a paz.



Oración cristiá coa creación
  
Loámoste, Pai,
con todas as túas criaturas,
que saíron da túa man poderosa.
Son túas,
e están cheas da túa presenza e da túa tenrura.
Loado sexas.

Fillo de Deus, Xesús,
por ti foron creadas todas as cousas.
Formácheste no seo materno de María,
 fixécheste parte desta terra,
e miraches este mundo con ollos humanos.
Hoxe estás vivo en cada criatura
coa túa gloria de resucitado.
Loado sexas.

Espírito Santo, que coa túa luz
orientas este mundo cara ao amor do Pai
e acompañas o xemido da creación,
ti vives tamén nos nosos corazóns
para impulsarnos ao ben.
Loado sexas.

Señor Un e Trino,
comunidade preciosa de amor infinito,
ensínanos a contemplarte
na beleza do universo, onde todo nos fala de Ti.
Esperta a nosa loanza e a nosa gratitude
por cada ser que creaches.
Dános a graza de sentirnos intimamente unidos
con todo o que existe.

Deus de amor,
móstranos o noso lugar neste mundo
como instrumentos do teu agarimo
por tódolos seres desta terra,
porque ningún deles está esquecido diante túa.
Ilumina aos donos do poder e do diñeiro
para que se garden do pecado da indiferenza,
 amen o ben común,
promovan aos débiles e coiden este mundo que habitamos.
Os pobres e a terra están a clamar:
Señor, tómanos a nós co teu poder e a túa luz,
para protexer toda vida,
para preparar un futuro mellor,
para que veña o teu Reino
de xustiza, de paz, de amor e de fermosura.

Loado sexas.
Amén.



Dado en Roma, xunto a San Pedro, o 24 de maio, Solemnidade de Pentecoste, 
do ano 2015, terceiro do meu Pontificado.
  
Franciscus

26 ago. 2015

Ficha e Lectio - Domingo 22 Ordinario B



FICHA ADAPTADA DE: 


LECTIO:

DOMINGO XXII T. O. 
(Ano B: 30 de agosto 2015)
           
            Coa fin na que estamos do mes habitual de vacacións remata para moita xente o tempo de descanso, intentando concentrar ánimos e forzas nestas últimas horas para a xa próxima volta ó traballo. Nós ímonos concentrar tamén hoxe, en certa medida, nalgúns puntos ou temas importantes do evanxeo de hoxe nos que convén sempre profundar máis e máis para acadarmos así que o vigor e a forza da palabra de Deus, que se nos amosa en Xesús, mova eficazmente as nosas vidas.
            Son temas en principio teoricamente ben coñecidos, mais non podemos permitir que o seu ben sabido coñecemento derive en perda do seu permanente valor. Son os profetas e os renovadores das relixións os que se esforzaron con teima e ousadía ó longo dos tempos na renovación e actualización do que podemos chamar o centro ou a cerna da nosa relación con Deus. Xesús é neste sentido para nós, no que el di e no que el fai, a definitiva e derradeira palabra que Deus dirixe ó mundo. Unha palabra que se presenta en Xesús como o “camiño”, a “verdade” e a “vida”.
            Pois ben. No texto do evanxeo de Marcos de hoxe volve aparecer a acostumada resistencia de fariseos e outros á visión da nosa relación con Deus como ancorada no corazón, no interior das persoas e non nas prácticas rituais ou simplemente legais, ligadas a costumes ou tradicións. Niso pecaban entón os que se opuñan á mensaxe limpa, diáfana e cordial de Xesús e pecamos ou podemos pecar tamén hoxe nós a pesar de tantos séculos transcorridos desde o tempo de Xesús.
            Marcos detense na descrición dalgunhas desas prácticas, case obsesivas, que os contrincantes de Xesús realizaban seguramente con gran satisfacción, crendo que dese modo se convertían nas máis observantes e relixiosas persoas que pensar se pode: lavando por exemplo mans e xerros con moito coidadiño, sen ocupárense nin un minuto en lavar ben por dentro e por fóra o máis importante que un leva consigo, o corazón. Quero dicir, o interior, aquela agachada fonte nosa, de cada un de nós, de onde procede a bondade ou a maldade de cada quen.
            Os opositores de Xesús non pensaban máis ca en mantérense fieis á “tradición dos devanceiros”. Agora ben, postos a falar de devanceiros, Xesús lémbralles aquí a un profeta ó que xa puxera, ata certo punto, como guieiro e modelo da súa propia actitude no mesmo comezo da súa actividade pública misioneira. Trátase naturalmente de cando Xesús botou entón man do seguinte texto do profeta Isaías: “O Espírito do Señor está sobre min porque El foi quen me unxiu para proclamarlles a Boa Nova ós pobres. Mandoume para lles anunciar a liberación ós secuestrados e a vista ós cegos, para lles dar liberdade ós asoballados e proclamar o ano de graza do Señor”. E tras lerlles este texto do profeta, limítase a comunicarlles ós seus abraiados oíntes: “Hoxe cúmprese diante de vós esta pasaxe da Escritura”.
            É dicir, no programa relixioso de Xesús, non entran (a non ser nun moi segundo plano) mandados ou preceptos concretos, legais, ligados a aqueles ritos e prácticas ós que se aferran os fariseos legalistas. O que pretende Xesús é a transformación do corazón, do interior das persoas, que é a fonte de onde xorden as boas ou malas obras. Obras ou prácticas que non teñen nada ou case nada que ver cos ritos externos e exteriores cos que os fariseos pensan encher a súa carteira de méritos para acadar así a salvación.
            Porque o que para Xesús é decisivo é entrar ou non no camiño da xustiza, do amor, da atención a pobres e necesitados, da liberación de calquera tipo de asoballamento das persoas. Todo, como vedes, na liña do texto de Isaías que el adopta como lema da súa relación e actuación coa xente. Onde queda aquilo que os fariseos consideraban como o verdadeiro centro de todo verdadeiro comportamento relixioso?
            Que isto que comento non é unha vella historia de hai vinte séculos, da que non precisamos xa lembrarnos, demóstrao o feito de que nos nosos días se vexa obrigado aínda a referirse a estas cousas o noso papa Francisco cando nos di por exemplo: “Cando a predicación é fiel ó evanxeo, maniféstase con claridade a centralidade dalgunhas verdades e queda claro que a predicación moral cristiá non é unha ética estoica. É máis ca unha ascese. Non é unha simple filosofía práctica nin un catálogo de pecados e erros. O evanxeo convida ante todo a responder ó Deus amante que nos salva, recoñecéndoo nos demais e saíndo de nós mesmos para buscarmos o ben de todos. Este convite non se debe ensombrecer en ningunha circunstancia! Tódalas virtudes están ó servizo desta resposta de amor. Se ese convite non brilla con forza e atractivo, o edificio moral da Igrexa corre o risco de se converter nun castelo de naipes, e alí está o noso peor perigo. Porque non será propiamente o evanxeo o que se anuncie, senón algúns acentos doutrinais ou morais que proceden de determinadas opcións ideolóxicas”.
            O papa Francisco quere, pois, que loitemos (á maneira de Xesús nos seus encontros cos fariseos) contra esa va autocompracencia de pretender basear a relixión no cumprimento dun suposto “catálogo de pecados e erros” que deixan fóra o principal da mensaxe cristiá.
            E volve aínda insistir nesta idea algo despois neste mesmo escrito seu sobre “A alegría do evanxeo” ó criticar o se aferrar a “estruturas”, “normas” e “costumes” que, unha vez máis, deixan de lado o principal, que consiste no anuncio da paternidade de Deus e da irmandade entre todos. Así nolo di o papa: “Se algo debe inquietarnos santamente e preocupar a nosa conciencia, é que tantos irmáns nosos vivan sen a forza, a luz e o consolo da amizade con Xesús Cristo, sen unha comunidade de fe que os conteña, sen un horizonte de sentido e de vida. Máis có temor a equivocarnos, espero que nos mova o temor a pecharnos nas estruturas que nos dan unha falsa contención, nas normas que nos converten en xuíces implacábeis, nos costumes onde nos sentimos tranquilos mentres fóra hai unha multitude famenta e Xesús nos repite sen se cansar.“Dádelles vós de comer! (Mc 6, 37)”.
            En realidade, no caso de Xesús son as persoas necesitadas, os pobres, os leprosos, etc. os que o obrigaron a non ter medo de se manchar as mans, de se converter a si mesmo en “impuro”. Ese era o mandato que recibira do Pai e que de xeito tan sintético e fermoso nos describe así Santiago na súa carta de hoxe: “A relixión limpa e sen lixo ningún ós ollos de Deus Pai é esta: mirar polos orfos e polas viúvas nas súas coitas e gardarse da contaminación deste mundo”.
            Por aquí van, pois, os tiros e non por outro lado.

CREDO

ORACION DOS FIEIS
Pidámoslle a Deus Pai, que nos conceda o espírito de Xesús, o espírito do evanxeo, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

- Concédenos, Pai, sabermos basear a nosa relación contigo, non en normas ou costumes baleiros, senón na práctica da fraternidade. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Ábrenos, Pai, ás necesidades e angustias das persoas e dos pobos, para lles ofrecer o consolo e a axuda que proveñen do evanxeo. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Pedímosche, Pai, que lle concedas a túa graza ó papa Francisco para que poida continuar a iluminar e animar as persoas ó encontro con Xesús nos pobres e necesitados do mundo enteiro. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

Pregámoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. AMÉN.

Manuel Cabada Castro


VER TAMÉN:

25 ago. 2015

NOVO TESTAMENTO EN FORMATO DIXITAL

Hai uns días comunicouse comigo un usuario da web da Biblia galega para comunicarme que estaba preparando o formato dixital do Novo Testamento para móbiles, tablets e Ipads... CASE NON O PODÍA CRER!!

Estas son as alegrías que, por non esperadas, se reciben con doble satisfacción. Todo o traballo é desinteresado e reclama axuda para continuar o labor... inda queda o Antigo Testamento!! Se alguén quere colaborar, para continuar a tarefa só ten que contactar comigo e eu poñerino en contacto coa persoa que organizou todo este traballo. Animo sobre todo á xuventude (ós futuros cregos especialmente) a participar neste proxecto tan emocionante e actual.

Graciñas a José Antonio e a todos os que colaboraron con el neste agasallo para tódolos galegos... e non galegos (non sabedes as comunicacións que recibín desde fóra de Galicia para facer estudios comparativos ou conectar co resto do mundo a Palabra na nosa lingua).

Déixovos coa ligazón para que o descarguedes e tamén cunhas palabra do director do proxecto:



23 ago. 2015

Domingo 21 de Ordinario B

DOMINGO XXI ORDINARIO  -  CICLO B

 

Primeira Lectura     Xos 24, 1-2a. 15-17. 18b
LECTURA DO LIBRO DE XOSUÉ
Serviremos o Señor, porque El é o noso Deus
  
     Naqueles días, xuntou Xosué a todas as tribos de Israel en Xequem, e chamou os anciáns de Israel, os xefes, os xuíces e mais os oficiais, e presentáronse diante de Deus.
     E Xosué falou a todo o pobo deste xeito:
     ‑ Se vos anoxa servir ao Señor, escollede hoxe a quen ides servir: se aos deuses que serviron vosos pais na outra banda do río, ou aos deuses dos amorreos, os da terra que habitades. Eu e mais a miña familia serviremos o Señor.
     Respondeu o pobo:
      ‑ Lonxe de nós arredármonos do Señor para servir a outros deuses, pois o Señor, o noso Deus, sacounos a nós e aos nosos devanceiros da terra de Exipto, da situación de escravitude, e fixo diante de nós grandes prodixios e protexeunos ao longo de todo o camiño que percorremos e entre todos os pobos que encontramos ao pasar. Así que tamén nós serviremos o Señor, pois El é o noso Deus.
           
  Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL     Sal 33, 2-3. 16-17. 18-19. 20-21. 22-23
R/.  (9a):  Probade e vede o bo que é o Señor.

Bendigo o Señor en todo instante,
teño sempre na boca a súa loanza.
Eu gloríome no Señor:
que escoiten os humildes e se alegren.

Os ollos do Señor están postos nos xustos,
os seus oídos cara ao seu clamor;
mais o Señor encara os malvados,
para borrar da terra a súa memoria.

Claman aqueles, e o Señor escoita,
líbraos de todas as angustias.
O Señor está preto do aflixido,
salva os de ánimo abatido.

Moitas son as angustias dos xustos,
pero de todas elas os libra o Señor.
El coida dos seus ósos,
nin un só lles romperán.

A maldade mata ao impío;
quen aborrece os xustos será castigado.
O Señor redime os seus servos:
non será castigado quen a El se acolle.



Segunda Lectura     Ef 5, 21-32
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS EFESIOS
Este é un misterio grande, falo de Cristo e da Igrexa
  
            Irmáns:
            Sede ben guiados uns cos outros por respecto a Cristo: as mulleres sométanse aos propios maridos, coma se fose ao Señor, pois o marido é cabeza da muller, coma tamén Cristo é cabeza da Igrexa, o salvador do corpo.
            E, como a Igrexa se somete a Cristo, así tamén as mulleres aos seus maridos, en todo.
            Homes, amade as vosas mulleres, como tamén Cristo amou a Igrexa e se entregou por ela para santificala, purificándoa co baño de auga na palabra, e para presentala deste xeito diante de si, radiante, sen lixo nin engurra nin cousa polo estilo senón santa e inmaculada.
            Así deben tamén os maridos amar as súas mulleres coma os seus propios corpos. Quen ama a súa muller, ámase a si mesmo, porque ninguén odiou endexamais a súa propia carne senón que a mantén e a quece, como fai Cristo coa Igrexa, porque somos membros do seu corpo.
            Por iso deixará o home a seu pai e mais a súa nai e unirase á súa muller e serán os dous un só corpo.
            Gran misterio é este e eu refíroo a Cristo e á Igrexa.
           
  Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus



ALELUIA     Cf. Xn 6, 63c. 68c
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia. aleluia.
As túas palabras, Señor, son espírito e vida;
ti tes palabras de vida eterna.
Aleluia.

 

Evanxeo     Xn 6, 60-69
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
E onda quen imos ir? Ti tes palabras de vida eterna

            Naquel tempo, moitos dos discípulos de Xesús dixeron:
            ‑ Que dura é esta doutrina! Quen pode admitir tal cousa?
            Comprendendo Xesús que os seus discípulos murmuraban do asunto, díxolles:
            ‑ Escandalízavos iso? E logo se vísedes o Fillo do Home subindo a onde estaba antes? O espírito é quen dá vida, a carne non vale para nada; as palabras que eu vos falei, son espírito e son vida. E, aínda así, hai algúns de vós que non cren.
            Pois ben sabía Xesús desde o principio quen eran os que non crían e mais quen o había de entregar. E proseguiu:
            ‑ Por iso téñovos dito que ninguén pode vir a min, se non llo concede o Pai.
            Desde aquela moitos dos seus discípulos botáronse para atrás, e xa non andaban con el. Preguntoulles entón Xesús aos Doce:
            ‑ Vós tamén vos queredes ir?
            Respondeulle Simón Pedro:
            ‑ Señor, e onda quen imos ir? Ti tes palabras de vida eterna, e nós cremos e recoñecemos que ti es o Santo de Deus.
           
   Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo


 Palabras de vida para un mundo enchoupado de morte, esquecemento, indiferenza e exclusión. Señor, que nunca deixemos de escoitar a vida que traen as túas palabras – 21 Domingo TOB 2015

RECENDOS DE SONS AGRADECIDOS
ENTRADA:  Vinde axiña
OFERTORIO:  Aquí están Señor

OLLOS ABERTOS
Dinos o evanxeo de hoxe que o Señor ten palabras de vida, palabras que alentan cando xa todo parece perdido, palabras que nos fan recobrar a fe no ser humano ao sentir a dor e a frustración pola capacidade que temos de facer dano uns aos outros; palabras que nos insisten, unha e outra vez, en que somos dignidade, fin e non medio, capacidade, posibilidade e proxecto sempre realizándose e nunca rematado. Deixemos que estas palabras enchoupen o noso corazón e nos fagan abandonar o noso escepticismo, a nosa mesquindade e a dúbida permanente de que todo dá o mesmo porque nada pode cambiar.


CORAZÓN MISERICORDIOSO
·         Por buscar o enfrontamento e a dureza de corazón, e non a misericordia, SEÑOR, AQUECE O NOSO CORAZÓN.
·         Por volvernos desconfiados e incapaces de escoitar aos demais, CRISTO, AQUECE O NOSO CORAZÓN.
·         Por deixar que a nosa vida camiñe por vieiros nos que Deus é apartado e esquecido, SEÑOR, AQUECE O NOSO CORAZÓN.


PALABRA ACOLLIDA E PÉS NO CHAN
·      Moitas veces atopámonos con persoas que teñen vergoña das súas orixes: familia, conviccións relixiosas, lingua, cultura... é fan todo o posible, rozando case sempre o ridículo, para aparentar o que non son, o que leva a que quen as vexa disimule, ou non, o riso e a burla. Seguro que nos temos atopado máis dunha vez con xente así. Ou pode mesmo ter ocorrido que teñamos sido algunha vez destas persoas. Nun caso ou noutro: que mágoa! Quen renuncia a canto dá razón do seu ser, antes ou despois, acaba sentindo a tristura e o baleiro pola perda da súa identidade. As raíces ofrécennos a identidade desde a que crecer, desenvolvernos e ser nós mesmos; non monicreques nas mans de outros. Disto é do que fala o texto de Xosué na primeira lectura: o pobo de Israel sentía noxo, vergoña, de ser pobo de Deus, de ter a súa raíz no Deus que os acompañaba, nas dificultades e nas esperanzas, formando parte da súa historia. Diante deste querer afastarse de Deus, Xosué invítaos a clarificarse, a tomar decisións, a optar. O seu “escollede hoxe a quen ides servir” ponnos na situación de que na vida non se pode continuamente xogar a dúas bandas; poñerlle unha candea a Deus e outra ao diaño, senón que necesitamos, polo noso propio ben, e buscando a seguridade de canto nos vai conformando como somos, optar, decidir e clarificarnos. Non podemos ser cristiáns de moita misa, novena e santuarios, se logo somos violentos –de palabra ou obra-, mentireiros, corruptos, defraudadores, destrutores da natureza, pouco respectuosos cos maiores... e non podemos porque Deus chámanos a vivir en liberdade. O seu proxecto non nos obriga nin nos retén, pero se queremos dicirlle si á súa proposta, logo debemos actuar en consecuencia, coa coherencia que iso supón e esixe. Que non pretendamos enganarnos a nós mesmos, porque a Deus non imos ser capaces.


·      Ter claro cara onde e desde onde queremos ir construíndo a nosa vida vainos axudando tamén a tomar conciencia de que non somos únicos e que non hai máis coma nós no mundo. Os valores do evanxeo, as actitudes que van sacando de nós o mellor –que o temos– son vividos por moitas persoas dunha maneira gozosa, alegre e comunitaria. E o que é máis importante: sen sentir vergoña. O “sede ben guiados“ de Paulo apunta a que non esquezamos que canto fagamos, o xeito que teñamos de mostrarnos, a maneira de achegarnos aos demais é o mellor espello para manifestar que as nosas conviccións son verdadeiras, profundas e enchoupadas de confianza. Non son froito do rendemento político, económico ou de prestixio social. Por iso podemos dicir que ao mostrarnos publicamente, estamos a mostrarnos como Igrexa de Cristo, non segundo o que nos parece ou máis cómodo nos resulta, senón como seguidores de Xesús que acollendo o seu estilo de vida, ímonos esforzando por sementar o mundo con actitudes e comportamentos que humanizan ás persoas, nos humanizan a nós e fan posible que, esa casa común que chamamos mundo, sexa tamén humanizada. A cordialidade e a vocación convértense en elementos desde os que construír a antropoloxía cristiá.


·      Claro que esta proposta que Deus nos ofrece desde as páxinas dos textos que hoxe temos proclamado non é nada doada. Ao contrario, é tarefa dura, difícil e chea sempre de atrancos que poden levarnos a pensar se paga a pena seguir, ou se será mellor abandonar e deixalo. Moitos xa o teñen feito: uns de maneira silenciosa, a apostasía silenciosa dos que foron bautizados na fe da Igrexa; outros facéndoo público e reivindicando a súa liberdade para non deixar lugar a Deus na súa vida. E iso porque o seguimento de Xesús é unha opción de vida, non o cumprimento duns ritos; e toda opción de vida supón cuestionar canto un fai, e deixarse cuestionar desde fóra, sen que iso supoña sentirse nin agredido nin ridiculizado. E ese cuestionamento e coherencia non todos están/mos dispostos a entendelo e vivilo como unha experiencia de conversión e purificación persoal. De aí que, hoxe, como tamén no tempo de Xesús, a esixencia do seguimento do Evanxeo é para moitos un camiño duro que é mellor abandonar; xa que prescindindo de Deus todo é máis fácil, cren algúns, pois non hai que dar razón nin por qué a ninguén. Pensade no triste espectáculo dos que, crendo que as parroquias son supermercados e os curas os caixeiros aos que se lles paga a mercancía adquirida, achéganse a elas para comprar sacramentos: enterros con moitos curas, bautizos a calquera hora e día e cos padriños que a un lle peta, casamentos que sexan rápidos e non esixan cursiños de formación ou comuñóns e confirmacións “express” sen catequese, pero para os que logo gastamos tempo e cartos e vestidos, banquetes, fotos ou viaxes. E todo porque seica a Igrexa –entendida esta como os curas– é moi esixente. Pero parámonos a pensar o tempo dedicado a ir á piscina, escola de fútbol, actividades diversas ao longo de anos e anos? Coma Xesús, tamén podemos preguntar: Vós tamén vos queredes ir? Ou seremos capaces de responder coma aqueles discípulos: Señor, onde iremos, ti tes palabras de vida?


FRATERNIDADE ORANTE
Agradecidos pola forza da palabra que acabamos de escoitar, recemos xuntos dicindo:
SEÑOR, GRAZAS POR CHAMARNOS A SER IRMÁNS
¨    Para que na Igrexa non perdamos nunca a sensibilidade de sentírmonos irmáns uns dos outros, e dispostos sempre a unir e non e enfrontar, OREMOS.
SEÑOR, GRAZAS POR CHAMARNOS A SER IRMÁNS
¨    Para que o testemuño de valentía, claridade, renovación e esperanza que cada día nos ofrece o Papa Francisco, sexa seguido por nós, os que conformamos a Igrexa, pobo de Deus sempre en camiño, OREMOS.
SEÑOR, GRAZAS POR CHAMARNOS A SER IRMÁNS
¨    Para que nas nosas comunidades nos esforcemos por formarnos e renovar os comportamentos rancios e do pasado nos que moitas veces deixamos que se desenvolva a nosa experiencia de fe, OREMOS.
SEÑOR, GRAZAS POR CHAMARNOS A SER IRMÁNS
Señor, acolle a oración que xuntos compartimos. Que nos esforcemos para atopar en ti azos que nos axuden a facer do que rezamos tarefa común de do noso actuar. PXNS.


OÍDOS ATENTOS
Fiados e fiadas en ti,
dispoñémonos ao traballo de cada día,
aínda que o corpo vaia canso e os ánimos afrouxen.
Seguiremos mirando de cambiar a ser mellores,
por moito que un vaia vello e pense que nada pode xa cambiar.
Apostaremos cada vez por unha parroquia máis unida,
aínda que entre nós siga habendo receos e desconfianzas.
Soñaremos cun mundo sen abusos e sen inxustizas,
por moito que o vexamos roto e tan dividido entre pobres e ricos.
Poñeremos o noso esforzo ao lado das amigas da paz,
por moito que levemos a violencia no corazón
e a vexamos tamén en tanta xente ao redor de nós.
Seguiremos defendendo as nosas casas e aldeas,
por moito que a maioría siga escapando cara ás cidades.
Creremos nunha vida feliz e completa nas mans coidadoras de Deus,
aínda que esta terra se nos faga feliz e agradable.
Apostaremos pola honradez e pola legalidade no trato cos veciños,
por moito que as trampas se nos ofrezan como camiño de éxito rápido.
Traballaremos por conseguir melloras na parroquia,
aínda que nos vexamos algo cansas e desunidas.
Loitaremos por unhas comunidades cristiás apegadas ao Evanxeo de Xesús,
por moito que a rutina nos poida e a falta de fe nos achique.
Fiarémonos de Deus en calquera circunstancia da nosa vida,
aínda que sexan moitos os que se rían da fe e da vida relixiosa.

                           (Manolo Regal, Xesús aquel home da aldea, p.120)

Evangelio 26 agosto color

POWER POINTS