26 jun. 2016

Ergueuse Eliseo e marchou seguindo a Elías - 1 Re 19, 16b. 19-21

Domingo 13 de Ordinario - ciclo C


COMO NON SEGUIRTE

Como non seguirte, Xesús,
se es ti o mellor que coñecín.
Como non seguirte,
se levo gravado o teu nome
no meu corazón e na miña mente.

Como non seguirte, Xesús,
aínda que sexa na distancia,
con frialdade e a de mal grado.

Como non seguirte,
se es ti a man que me agarima
e o perdón que me levanta.

Como non seguirte, Xesús,
se te vexo ir diante do pobo
levantando aos caídos,
e sandando as feridas.

Es ti quen
cada mañá e cada tarde
me chamas e me invitas: sígueme.
Como non seguirte!

Javier García



25 jun. 2016

Fostes chamados á liberdade - Gal 5, 1. 13-18

Domingo 13 de Ordinario - ciclo C


LIXEIROS DE PREXUÍZOS 
E DE EQUIPAXE

Vivir a diversidade, amar a unidade,
defender a diferenza,
soñar a igualdade, saborear a variedade,
traballar a unión, aceptar a pluralidade,
cantar a identidade,
respectar a complexidade, buscar a simplicidade…
mentres imos de camiño e nos imos facendo.

E as normas e as leis,
sinais e luces, doutrinas e canons,
programas e proxectos, preguntas e avisos,
costumes e catecismos,
sacramentos e celebracións, igrexa e comunidades…
só se nos axudan a seguir as túas pegadas
creando fraternidades de fillos e fillas
que se recoñecen, respectan e queren
como Ti no lo dixeches.

Para ser discípulos e camiñar contigo lixeiros
moi lixeiros de prexuízos e equipaxes!

                                   Florentino Ulibarri



Domingo 13 de Ordinario C

DOMINGO  XIII  ORDINARIO  -  CICLO C


Primeira Lectura     1 Re 19, 16b. 19-21
LECTURA DO LIBRO PRIMEIRO DOS REIS
Ergueuse Eliseo e marchou seguindo a Elías
  
     Naqueles días, o Señor díxolle a Elías:
     ‑ Unxe por profeta, teu sucesor, a Eliseo, fillo de Xafat, de Abel Meholah.
     Elías marchou de alí e encontrouse con Eliseo, fillo de Xafat, que estaba labrando con doce xuntas de bois e levaba el mesmo a derradeira. Elías pasou a carón del e botoulle enriba o seu manto. Eliseo deixou ao momento os bois e foi correndo atrás de Elías, e díxolle:
     ‑ Déixame despedirme de meu pai e de miña nai, e logo ireime contigo.
     El respondeulle:
     ‑ Vai, pero volve, pois xa ves o que fixen contigo.
     Cando estivo de volta, Eliseo colleu a xunta de bois e ofreceunos en sacrificio. Cos apeiros de labrar coceu a carne e deulle á xente de comer. Despois ergueuse, marchou seguindo a Elías e quedou ao seu servizo.

Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL    Sal 15, 1-2a e 5. 7-8. 9-10. 11

R/. (cf. 5a): Ti es, Señor, a miña herdade.

Gárdame, Deus, que en ti busco agarimo.
Eu declaro ao Señor: Ti es o meu dono,
Ti es, Señor, a porción da miña herdade e do meu cáliz,
está nas túas mans o meu porvir.

Bendigo o Señor que me aconsella,
e ata de noite me ensina no meu íntimo.
Teño sempre presente o Señor,
con el ao meu lado non vou vacilar.

Por iso o meu corazón está contento,
as miñas entrañas reloucan
e o meu corpo descansa seguro,
pois non abandonarás no abismo a miña vida,
nin deixarás que o teu santo vexa a corrupción.

Has amosarme camiños de vida,
has encherme onda ti de ledicia,
de gozo sen fin ao teu lado.



Segunda Lectura     Gal 5, 1. 13-18
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS GÁLATAS
Fostes chamados á liberdade

                     Irmáns:
                    Para vivirmos en liberdade liberounos Cristo. Estádeme, logo, ben firmes nel! Que non vos canguen outra vez o xugo da escravitude!
                    A vós chamáronvos á liberdade. Pero coidadiño con servir aos baixos instintos co gallo da liberdade! Habédesme ser escravos uns dos outros mediante o amor.
                    Porque toda a Lei está completa neste precepto: Amarás o teu próximo coma a ti mesmo. Pero, se vos adentades e devorades, levade tento de non acabardes uns cos outros.
                    Quérovos dicir que vivades conforme o Espírito e que non satisfagades os degoros da concupiscencia.
                    Porque os baixos instintos cobizan contra o Espírito e o Espírito contra os baixos instintos: opóñense de tal xeito entre eles, que non facedes o que de verdade queredes. Mais, se vos guiades polo Espírito, daquela xa non estades baixo a Lei.

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA 1 Sam 3, 9; Xn 6, 68c
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Fala, Señor, que o teu servo escoita;
ti tes palabras de vida eterna.
Aleluia.


Evanxeo      Lc 9, 51-62
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Decidiu en firme ir a Xerusalén. Seguireite a onde vaias.


                    Naquel tempo, cando se ía cumprir o tempo de que levantasen a Xesús deste mundo, decidiu en firme ir a Xerusalén. Mandou mensaxeiros por diante. Entrando estes nunha aldea de samaritanos, para lle prepararen pousada, non o recibiron, porque lle coñeceron que ían cara a Xerusalén. Ao veren isto, os discípulos Santiago e Xoán dixeron:
 ‑ Señor, queres que digamos que baixe do ceo un raio que os parta?
Pero el volveuse e rifoulles. E foron para outra aldea.

Polo camiño, díxolle un:
 ‑ Seguireite, vaias onde vaias.
Respondeulle Xesús:
‑ As raposas teñen tobeiras, e os paxaros teñen niños; pero o Fillo do Home non ten onde pousar a cabeza.
Díxolle a outro:
‑ Sígueme.
Pero el contestoulle:
‑ Déixame ir primeiro enterrar a meu pai.
Respondeulle:
‑ Deixa que os mortos enterren os seus mortos: ti vai anunciar o Reino de Deus.
Outro díxolle tamén:
‑ Señor, seguireite, pero deixa que primeiro me despida da miña familia.
Contestoulle:
- Quen despois de pór a man no arado, mira para atrás, non é apto para ao Reino de Deus.

 Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo





POWER POINTS




CANTO GOZOSO

ENTRADA: 
Que ledos hoxe estamos 
LECTURAS: 
Escoita ao Señor 
OFERTORIO: 






24 jun. 2016

Ficha e Lectio: Domingo 13 Ordinario C


TOMADO DE: 


LECTIO:

DOMINGO XIII (T. O.) 
(Ano C: 26 de xuño de 2016)

            No domingo anterior falabamos, utilizando unha expresión seguramente demasiado abstracta ou subida,  sobre Deus como “futuro absoluto” (unhas palabras que procedían do gran teólogo Karl Rahner). É dicir, Deus como alguén que está sempre alén dos nosos limitados conceptos ou das nosas máis atrevidas previsións por moi grandiosas que estas sexan.
            Agora ben, precisamente por ser Deus tan grande, tan infinito, atráenos moi poderosamente, á maneira dunha estrela descomunal que fai orbitar arredor dela, en continuo movemento, outros corpos celestes máis pequenos ca ela. Estes corpos celestes somos en certo modo nós.
            Seguindo a comparanza astronómica, Xesús vén sendo para nós a manifestación humana máis perfecta deste Deus infinito, que nos supera totalmente e ó mesmo tempo nos atrae desde o máis íntimo dos nosos corazóns. Xesús é atraído infinitamente por seu Pai Deus é, ó tempo, atráenos fortemente a todos nós, en canto que nel se fai presente Deus mesmo de maneira única.
            Ser cristiáns quere dicir deixármonos atraer por Xesús para desa maneira podermos encontrar a Deus. Nós somos e queremos ser seguidores de Xesús, porque el vai sempre diante, da mesma maneira que o futuro está sempre diante do presente e do pasado. Neste sentido un cristián ten que ser necesariamente un “progresista”, é dicir, un que mira cara ó futuro e que avanza cara ó que espera. Porque o que imos ser e o que estamos a construír é, falando á maneira bíblica, un “Reino de Deus”, que está por vir, que aínda non está entre nós a non ser de maneira só moi incipiente. Por iso a nosa fe está estreitamente unida á nosa esperanza: dúas actitudes fundamentais de todo cristián que xunto coa caridade ou o amor constitúen as tres chamadas “virtudes teologais”.
            A que vén todo isto que vos estou a comentar? Pois simplemente porque me parece que o que nos conta hoxe Lucas vai bastante por aquí. Xesús era un home aberto e decididamente lanzado cara ó futuro. Para entendérmonos, Xesús era un verdadeiro e auténtico “progresista”, no sentido máis literal de ir cara a adiante, un sentido que vai moito máis alá (claro!) dos clixés políticos ós que estamos acostumados. As cousas vellas e tradicionais non lle ían a el nin lle servían en canto se constituían en rémoras para a construción do seu Reino: un reino de xustiza, de amor e de paz. As continuas polémicas dos seus contemporáneos, tanto políticos como sobre todo relixiosos, contra el baseábanse nisto. Pois a relixión do seu tempo en boa parte ficara parada, detida, inmóbil, ancorada en normas, preceptos e sacrificios exteriores, que non lles deixaban ás persoas nin liberdade nin capacidade de poder avanzar e progresar.
            Ollo! Ben o sabemos. O progresismo humano e relixioso de Xesús non é un progresismo barato, abstracto, aéreo, senón ben encarnado nos problemas, nas ameazas e nos sufrimentos polos que habería de pasar. Tanto el coma quen queira ser humilde seguidor seu.
            Desde o punto de vista desta actitude de Xesús na súa vida e como confirmación dela, non está mal escoitar de novo o que nos comentaba Lucas no evanxeo de hoxe. Xesús –dísenos alí- “decidiu en firme ir a Xerusalén”. É dicir, decidiu avanzar, coma quen di, cara á boca do lobo. Porque é alí, en Xerusalén, no centro da política e da relixión do seu tempo, onde terá que dar claro testemuño da súa mensaxe.
            Non o deterá nos seus plans, camiño de Xerusalén, o feito de que os samaritanos non o vexan a el con bos ollos nin lle vaian conceder pousada entre eles. En calquera caso, dada a claridade de ideas que tiña desde o seu discurso inaugural en Nazaret sobre as liñas fundamentais da súa boa nova, Xesús non se deixará aconsellar polo violento ardor relixioso dos seus discípulos, que desexaban que un raio partise polo medio os samaritanos. Non. Non é así, con castigos ou vinganzas, como se constrúe o seu reino, tal como pensaban aínda os profetas do Antigo Testamento.
            Preséntanselle nesta camiñada posibles seguidores, candidatos que se lle ofrecen para acompañalo na tarefa de realización do seu reino. Mais advírtelles claramente que o seu camiño ten poucos acougos e escasas seguridades humanas. O camiño é esforzo continuado e non leito para nel se deitar.As raposas –acláralles Xesús- teñen tobeiras e os paxaros teñen niños; pero eu [‘o Fillo do Home’] non teño onde pousar a cabeza”.
            Na construción do seu reino, do “Reino de Deus”, non se debe tampouco perder o tempo en lamentacións sobre o pasado ou en ritos apazugadores: “Deixa que os mortos enterren os seus mortos”. “Quen, despois de pór a man no arado, mira para atrás non é apto para o Reino de Deus”. O pasado –ben o estades a ver- pasado está.
            O que decide e importa, na construción do Reino de Deus, é polo tanto ollar cara a adiante, cara ó futuro que só se encontrará connosco tras o noso esforzo persoal e a imprescindíbel axuda do Espírito, que como o vento inchará as velas das nosas lanchas. Tal como lles escribe Paulo ós Gálatas na segunda Lectura de hoxe, o noso guieiro ha ser o Espírito. Ese Espírito que nos libera da “lei” opresora e escravizadora e nos orienta cara a Cristo, que é quen verdadeiramente nos libera de todo temor ou angustia. Lembrade o que escribe Paulo nesta carta: “Para vivirmos en liberdade liberounos Cristo... A vós chamáronvos á liberdade”. E trátase dunha liberdade que se realiza no amor, tal como engade aquí mesmo Paulo. Porque a lei en Paulo era só preparación para a nova actitude cristiá. Agora é no amor, que non se pode entender sen a liberdade, onde desemboca e se realiza a lei. “Toda a lei –di Paulo- está completa neste precepto: ‘Amarás o teu próximo coma a ti mesmo’”.
            Polo tanto, a vivencia ou a actitude cristiá ten que ser esencialmente dinámica, aberta ó futuro, realizadora do ben e do amor. Sen ollar cara a atrás, nin para fachendear das cousas ben feitas nin tampouco para angustiármonos indefinidamente por aquelas nas que non estivemos á debida altura. A nosa tarefa consiste en seguirmos o paso de Xesús, que vai sempre diante nosa, aprendéndonos co seu exemplo a aturar con paciencia e amor as dificultades coas que nos atoparemos inevitabelmente na vida. O que non resulta axeitado é ficar parados, estáticos, inoperantes ou sometidos á desesperanza, porque a vida é sempre camiño e ilusión, aínda que estea sempre entrecruzada pola dor e o sufrimento. Tal como foi a vida e o camiñar deste Xesús que vai sempre diante nosa, dándonos azos, alento e esperanza.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS

Invoquemos a Deus noso Pai, por medio de Xesús Cristo, para que nos mova cara ó        futuro de seu Reino, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
- Dános, Pai, fe e esperanza no Reino ó que nos chamas, un reino de xustiza, de amor e   de paz. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
- Fortalece e aumenta, Pai, os nosos ánimos para seguirmos a Xesús no seu camiño cara   á construción dun mundo onde tódolos pobos e culturas gocen de paz, fraternidade e prosperidade. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
- Axúdanos, Pai, a non deixármonos vencer por ameazas, medos ou sufrimentos nos nosos comúns esforzos pola vinda do teu Reino. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. AMÉN.


                                                                                              Manuel Cabada Castro


VER TAMÉN:

22 jun. 2016

S.Xoán Bautista - 24 de xuño




O nacemento de san Xoán Bautista está narrado na Biblia, no Evanxeo de Lucas, capítulo 1, porque Xoán o Bautista viviu na mesma época de Xesús, é máis, naceu poucos meses antes que el e era o seu parente, xa que a súa mamá, Isabel, era a curmá da que foi a mamá de Xesús: María.
O pai de Xoán chamábase Zacarías, era sacerdote do templo, e un día aparecéuselle un anxo do Señor para anunciarlle que a pesar da súa vellez e da da súa muller, ían ter un fillo ao que chamarían Xoán e que sería moi especial, porque sería o "Precursor", é dicir, o que anunciaría a conversión e prepararía o camiño para a chegada do Salvador.

Xoán foi santificado no ventre da súa nai cando a Virxe María, embarazada de Xesús, visitou á súa curmá Isabel, segundo o Evanxeo de Lucas.
O fillo de Isabel e Zacarías naceu e creceu xunto aos seus pais. Logo viviu nos desertos ata o día que se deu a coñecer aos Israelitas. O Evanxeo de Marcos e o de Mateo din que a roupa de Xoán estaba feita de pelo de camelo, que lla suxeitaba ao corpo cun cinto de coiro, e que comía lagostas e mel do monte.
Recibiu o nome de "Bautista" porque a súa misión, segundo narran o catro evanxeos, consistía en proclamar a vinda do Salvador mediante a conversión dos pecados e o bautismo de conversión nas augas do río Xordán. Moita xente achegábase para escoitalo, para confesar os seus pecados e ser bautizados.
Xoán recoñeceu a Xesús cando este foi a pedirlle que o bautizase no Xordán. Bautizouno e recoñeceu a súa grandeza, recoñeceu que entón a súa misión chegara ao seu fin, que el debía diminuír para que Xesús crecese (Xn 3, 30).

Efectivamente así sucedeu, Xesús comezou a súa misión pública e ao pouco tempo meteron a Xoán no cárcere porque se animou a dicirlle ao gobernador Herodes que non estaba ben que casase coa muller do seu irmán.  Esa muller chamábase Herodías, e foi ela quen pediu e logrou que a Juan matáseno cortándolle a cabeza cando estaba encarcerado. Sucedeu así: a filla de Herodías, no día de aniversarios de Herodes, bailou e agradou tanto a Herodes que este xurou darlle o que pedise. Ela, aconsellada pola súa nai, pediulle a cabeza de Xoán o Bautista. Herodes se entristeció, pero, polo xuramento feito, mandou que lle cortasen a cabeza a Xoán o Bautista. Os seguidores de Xoán buscaron o seu corpo e enterrárono (Mt 14, 1-12 / Mc 6, 14-29 / Lc 9, 7-9).
Xesús dixo de Xoán o Bautista: «A que saíron "A ver un profeta" Si, de verdade, e a un que é moito máis que un profeta. Xoán é aquel de quen di a Escritura: "Eu envío o meu mensaxeiro diante de ti, para que prepáreche o camiño." Asegúrolles que, entre todos os homes, ningún foi máis grande que Xoán o Bautista» (Mt 11, 9-11).

Xoán Bautista é un dos únicos santos ao que se lle celebra no calendario litúrxico o día do seu nacemento (a outra é a Virxe María).


VER TAMÉN:
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2013/06/san-xoan-bautista-lecturas-e-ficha.html
http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2016/06/24-de-xuno-festividade-de-san-xoan.html

19 jun. 2016

Diplomas fin de catequese 2016

 Debuxos Fano

Lembrade que tedes máis en:

Mirarán a quen crucificaron - Zac 12, 10-11; 13, 1

Domingo 12 do Tpo. Ordinario - ciclo C




NO NOME DE XESÚS

Que o teu nome, Xesús,
ilumine cada día o meu propio nome.

Que a túa vida toda
dea sentido aos anacos rotos da miña vida.

Que en ti, Xesús,
dócil e obediente ata a fin ao Pai,
aprenda eu a miña identidade.

Que en ti, Xesús,
dócil e obediente aos débiles por amor,
reencontre cada día o meu camiño.

Que no teu sufrimento e na túa cruz
descubra o valor das miñas cruces todas.

Que coma ti padeciches polos pobres contra o poder,
así tamén eu padeza hoxe na loita pola túa xustiza.

Que faga da túa causa a miña causa,
da túa cruz, a miña cruz,
do teu éxito, o meu éxito.

Que en todo momento te atope en min
rezador, vivo e loitador,
para gloria do Pai e proveito meu e dos pobres.