25 de ene. de 2015

Convertéronse da súa mala vida - Xon 3, 1-5. 10

Domingo 3 Tpo. Ordinario - ciclo B


PREGARIAS PARA MEDRAR 
EN ILUSIÓN

Señor Xesús,
ben ves como ando moitas veces,
coas ilusión tiradas polo chan.

Nin teño ganas de traballar,
nin teño ganas de estar cos amigos,
nin teño ganas dos proxectos comunitarios,
nin teño ganas sequera de estar contigo.

Pésame o corpo e pésame o espírito,
pésanme os meus fallos e os fallos dos demais,
pésame o fracaso,
pésame o fracaso dos pobres no mundo.

Conto coa túa axuda, Xesús.
Eu sen ti non podo nada;
sen os meus compañeiros non podo nada.
Como che agradezo a ti e a eles
a paciencia que tedes comigo
e a ilusión que tantas veces me renovades!

Como me alegraría
de ver que a túa ilusión prende en min!
Como me alegraría tamén
de ver que outros recuperan os ánimos
grazas a min!

Xesús, os teus camiños gústanme;
contigo e coas túas cousas son feliz.
No que en poida e saiba e valla,
conta comigo.


Pasou a configuración deste mundo - 1 Cor 7, 29-31

Domingo 3 Tpo. Ordinario - ciclo B


XESÚS, PALABRA E VIDA

Moitos anuncios,
moitas promesas,
moitas rebaixas,
moitas oportunidades,
moitas gangas ...

Moitas veces mouméanme
constantemente as súas ofertas.
Pero non me satisfacen,
nin me alimentan nin me quitan a fame,
nin me fan medrar coma persoa.

Neste mar de palabras,
eu só quero dar creto
á túa Palabra, boa e nova,
valiosa e gratuíta,
que me ofrece vida, dignidade e ledicia.
 Eu só quero darche creto a Ti, 
que es Palabra e Vida.




24 de ene. de 2015

Domingo 3 do Tpo. Ordinario - ciclo B

3º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO  -  CICLO B

  

Primeira Lectura     Xon 3, 1-5. 10
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA XONÁS
Convertéronse os ninivitas da súa mala vida
  
            Veulle de segunda vez a palabra do Señor a Xonás:
            ‑ Érguete, vai a Nínive, a gran cidade, e proclámalle a mensaxe que eu che dei.
            Xonás ergueuse e marchou a Nínive, conforme á palabra do Señor. Nínive era unha cidade enormemente grande, de tres días para atravesala.
            Xonás comezou a entrar na cidade o camiño dun día e predicaba así:
            ‑ Dentro de corenta días Nínive será destruída.
            Os homes de Nínive creron en Deus e proclamaron o xaxún. Vestíronse de saco desde o máis grande ao máis pequeno.
            Viu Deus as súas obras, como se convertían do seu mal camiño, e arrepentiuse do mal que dixera que lles ía facer, e non llelo fixo.

  Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL     Sal 24, 4bc-5ab. 6-7bc. 8-9
R/.  (4a):  Amósame, Señor, os teus camiños.

Amósame, Señor, os teus camiños,
ensíname os teus sendeiros,
diríxeme na túa verdade, apréndeme,
que ti es o meu Deus salvador:
todo o día te estou a esperar.

Lémbrate, Señor, da túa compaixón e da túa misericordia,
pois existen desde sempre.
Dos erros e das culpas da miña mocidade non te lembres:
acórdate de min segundo a túa misericordia,
pola túa bondade, Señor.

O Señor é bo e recto:
por iso lles ensina o camiño aos pecadores;
El dirixe na xustiza os humildes,
e amósalles o seu camiño aos pobres.


Segunda Lectura     1 Cor 7, 29-31
LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO S.PAULO AOS CORINTIOS
Pasou a configuración deste mundo
  
            O que vos digo, irmáns, é que o tempo é contado. O que importa, é que os que teñen muller vivan coma se non a tivesen; os que choran, coma se non chorasen; os que están alegres coma se non se alegrasen; os que comercian, coma se non tivesen nada; os que gozan no mundo, coma se non gozasen.
            Porque o mundo, na súa configuración actual, está a pasar.

  Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



ALELUIA    Mc 1 , 15
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Chega o Reino de Deus;
convertédevos e crede no Evanxeo.
Aleluia.



Evanxeo       Mc 1, 14-20
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Facede penitencia e crede no Evanxeo
  
            Cando prenderon a Xoán, marchou Xesús a Galilea e anunciaba o Evanxeo de Deus, dicindo:
            ‑ O tempo está cumprido e chega o Reino de Deus; convertéde­vos e crede no Evanxeo.

            Camiñando pola ribeira do mar de Galilea, viu a Simón e mais a Andrés, o irmán de Simón, que estaban largando o aparello no mar, pois eran pescadores. Díxolles Xesús:
            ‑ Vinde comigo, e fareivos pescadores de homes.

            Eles deixaron de contado as redes e seguírono.

            Un pouco máis adiante viu a Santiago, o fillo de Zebedeo, e mais a Xoán, seu irmán; tamén eles estaban na barca arranxando as redes. E de seguida os chamou. Eles deixaron a seu pai, Zebedeo, na barca cos xornaleiros, e marcharon con el.

 Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo




HOXE PODE SER UN DÍA GRANDE
ESCOITA ACTIVA
É triste, pero cada día coñecemos a moita xente que nace, crece, traballa, reprodúcese (ou non), xubílase e morre. Así, sen máis. Endexamais se preguntaron quen son, como son, que fan, por que o fan, para que viven, cara onde camiñan…. ou cara onde quixeran camiñar. Porque ser protagonistas da nosa propia historia, vivir a tope a vida, chegar a ser persoa… non é algo que se nos dea feito, que se consegue con ir sumando anos ou que se atopa sen buscar seriamente.

Descubrir o sentido profundo da vida, ser nós mesmos, é tarefa persoal e intransferible. A tarefa máis urxente e primeira de toda a vida. Porque Deus chámanos a ser nós mesmos, a vivir unha existencia humana e humanizadora, libre e liberadora… e ensinounos o camiño: o servizo. Que a celebración que agora comezamos nos axude a decatarnos de que hoxe é un bo día para descubrilo.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
·         Por non querer dedicar tempo a revisar a nosa vida, e recoñecer que moitas veces facémoslle mal aos demais co que dicimos e facemos, 
SEÑOR, AXÚDANOS A CONVERTERNOS.
·         Porque desconfiamos das persoas, dos seus intereses, da súas motivacións negándolles así a nosa confianza, 
CRISTO, AXÚDANOS A CONVERTERNOS.
·         Porque son demasiadas as ocasións nas que nos refuxiamos na masa, no ruído e na superficialidade, para evitar tomar decisións e enfrontarnos aos problemas, 
SEÑOR, AXÚDANOS A CONVERTERNOS.


PALABRA ENRAIZADA
         Hai acontecementos na vida das persoas que fan cambiar o noso comportamento, o noso xeito de vida: namorarnos, unha nova amizade, o nacemento dun fillo… Por desgraza, a fe e o encontro co Resucitado non é un deles. Porque vinte séculos despois, o encontro con Xesús, desgraciadamente, non provoca en nós unha integración, un cambio de vida. É verdade que seguimos dicindo e escoitando que o Reino está cerca, mesmo que está dentro de nós; pero na meirande parte dos casos non cremos o que dicimos e, en consecuencia, non cambia a nosa vida. Pedro, André, Santiago e Xoán escoitaron estas palabras de Xesús e créronas. Deixaron as súas barcas, as súas redes, a súa casa… todo o que tiñan. Pero había algo naquela chamada que os convence. E nós?. É posible que ata o de agora, recibiramos unha chamada sociolóxica: nacemos nunha civilización, nunha familia e nun momento no que tiñamos que ser cristiáns. Herdámolo, coma os apelidos. Pero fáltanos o adestramento persoal, a resposta concreta, consciente, madura, reflexiva.

·         Porén, o encontro con Xesús debería transformar todas as realidades deste mundo: redes, familia, barca, negocios, traballo... quedarán descentradas. Porque o Deus que nos revela Xesús é o Deus do Reino: bo, misericordioso, próximos aos pobres e aos que precisan xustiza. E nós, coma seguidores seus, somos as súas mans, os seus ollos, o seu corazón, neste noso Nínive de crise, de nihilismo, de paro, de marxinación, de contratos-lixo.

·         Porque só desde unha actitude de coherencia e compromiso fondo con Aquel en quen cremos, só se realmente a fe pinta algo na nosa vida, seremos quen de facer que os demais se cuestionen pola relixión, se cuestionen por Deus. A isto é ao que fai referencia a expresión “pescadores de homes”, que hoxe escoitamos no evanxeo e que moitas veces interpretamos mal primando a cantidade sobre a calidade, converténdoa en sinónimo de imposición. Hoxe, máis que nunca, é importante que entendamos que o camiño nunca pode ser o da imposición, o do medo ou o da obriga, nin tampouco o da obediencia cega, pois ademais de seren contrarios á mensaxe de Xesús, son armas de dobre fío que se volven contra nós co paso do tempo. O camiño pasa pola invitación, e non pola imposición; polo discernimento, e non pola obediencia cega; polo afondamento da fe coma resposta ao sentido da vida, e non polo adoutrinamento ou cumprimento de normas sen sentido.

·         Hoxe tamén, Xesús, dinos a cada un e cada unha de nós: vinde comigo. Hoxe pode ser un gran día, vivámolo así.

FRATERNIDADE ORANTE
Abrámonos ao vento do Espírito para que El nos axude no noso proceso de conversión, e digamos xuntos:
QUE CAMIÑEMOS CON XESÚS

·         Pola Igrexa, para que fomente entre todos los cristiáns o respecto a outras crenzas, culturas e razas, e así entre todos busquemos aquelo que nos fai máis humanos e que fai da convivencia o mellor xeito de vivir, OREMOS.
QUE CAMIÑEMOS CON XESÚS

·          Para que as nosas comunidades descubran que só desde actitudes que saben asumir os seus erros e superar a tentación de crerse mellores que os demais, camiñamos na conversión do Reino, OREMOS.
QUE CAMIÑEMOS CON XESÚS

·          Por nós, para que no día a día da nosa vida saibamos recoñecer que estamos necesitados de tempo de calidade, tempo de reflexión, tempo de discernimento, para abrirnos á esperanza, OREMOS
QUE CAMIÑEMOS CON XESÚS

Señor, que nunca teñamos medo de revisar as nosas actitudes e comportamentos, pois sabemos que ti nos invitas sempre ao cambio e á renovación. P.X.N.S. Amén

MIRADA ESPERANZADA
Imos ver se é certo que o amamos

imos mirarnos por dentro un pouco.

Hai cousas colgadas que o mancan a El,

freguemos o chan e abramos as portas,

que saian os lagartos e entren as luces.

Borremos os nomes da lista negra

coloquemos os nosos inimigos enriba da ucha,

convidémolos a caldo.

Toquemos as frautas dos parvos, dos sinxelos,

que Deus se atope a gusto se baixa.

                                 
                                     G. Fuertes


CANTO GOZOSO
ENTRADA:
Amigos nas penas
LECTURAS:
OFERTORIO:
Na nosa terra
COMUÑÓN:

POWER POINTS

21 de ene. de 2015

Ficha e Lectio - Domingo 3 de Ordinario B





LECTIO:

DOMINGO III DO T. O. 
(Ciclo B: 25 de xaneiro de 2015)

            O evanxeo de Marcos segue a presentarnos a busca de Xesús de compañeiros, de persoas dispostas a se facer irmáns e colaboradores seus na tarefa do anuncio da “boa nova”, do evanxeo. Xesús convida e chama, suscitando nas persoas desexos de encontrárense con el. Este encontro está, como sabemos, posibilitado sempre polo vento do Espírito de Deus que empuxa as velas dos nosos desexos.
            Antes de encontrárense física e historicamente con Xesús, tanto os irmáns Simón Pedro e Andrés coma os tamén irmáns, Santiago e Xoán estaban xa “tocados” polo Espírito de Xesús, que traballa arreo dunha ou doutra maneira en tódalas persoas.
            É un misterio o da vida humana de cadaquén. Cada un ten o seu propio estilo, o seu xorne, o seu mundo interior, condicionado ademais por moitas factores (biolóxicos, psíquicos e sociais). Por iso, ninguén ten dereito nin capacidade para xulgar a ninguén.
            Mais, en calquera caso, para anunciar a súa noticia alegre, é dicir, o evanxeo da liberación e de vida, Deus busca “buscadores”, busca entre persoas que non estean xa satisfeitas do que son ou do que fan. Busca por iso entre xente sinxela, pobre de haberes e de poderes mais ricos en desexos e en vontade.
            Polo menos entre tales buscou Xesús os seus apóstolos, aínda que algún deles a pesar de todo lle fallase despois de pasar un bo tempo con el. Pero ese é tamén o fondo misterio da nosa liberdade.
            O evanxeo refírese hoxe explicitamente á chamada dalgúns dos seus apóstolos. Pero con eles e onda eles había tamén moitos outros discípulos e xente de toda clase que o seguiron. En todos eles soprou o vento do Espírito de Deus, do Espírito de Xesús. Falamos con frecuencia de vocacións sacerdotais ou relixiosas. Mais non debemos esquecer que todo cristián normal, dos que podemos chamar de a pé, ten tamén a súa propia “vocación”, é dicir, a súa propia “chamada” (pois iso significa “vocación”: chamada ou chamamento). Sentirmos a chamada a unha vida verdadeiramente cristiá significa que estamos abertos a esas inspiracións, convites, impulsos, desexos, que dunha ou doutra maneira nos van movendo ou conmovendo cara ó ben. Cara a esa crenza de que Xesús é o noso irmán maior e de que todos somos e debemos comportarnos como irmáns.
            Por iso, pódese dicir que o estilo da chamada ou do convite que Xesús fai ós seus apóstolos é o mesmo que el dirixe a quen queira converterse en seguidor seu. Os catro apóstolos de hoxe eran de oficio pescadores. Afincados neste cidade de Vigo que se mira tódolos días no espello da ría e do mar, sabedes ben o que é isto significa. Un pescador (de mar ou tamén de río) quere, busca, que o peixe pique ou se enrede na rede. Un pescador é un home de espera, de paciencia, que busca e traballa co anzol, coa isca, coa rede, coa esperanza de dar cos peixes que se converterán en alimento e vida para a xente.
            Non é nada estraño que entre estes pescadores de peixes buscase Xesús pescadores de homes: “fareivos pescadores de homes”. Calquera que viva de verdade a vida cristiá segue a ser tamén unha persoa coma os demais, unha persoa de desexos e de esperanzas que se converteu de verdade en auténtico irmán dos demais, “pescador dos demais”, para facelos partícipes da alegre mensaxe dun novo xeito de vivir.

            Conclúo xa léndovos, por boca do seu protagonista, como se realizou unha vocación concreta nos nosos días. É a vocación, a chamada, oída e aceptada con entusiasmo por alguén que, desde a construción desta igrexa dos Apóstolos, celebrou durante arredor de vinte anos a partir do ano 1965 moitas misas aquí mesmo na nosa lingua galega. Refírome ó P. Xaime Seixas Subirá, do que neste novo ano 2015 estamos a celebrar o primeiro centenario do seu nacemento en Santiago no ano 1915. Algúns de vós tivestes aínda a sorte de coñecelo. Sirva esta nosa lembranza como pequena homenaxe á súa persoa. Léovos do libriño Conversas do Pai Xaime Seixas con Silvestre Gómez Xurxo:
            “Foi entre os 15 e 16 anos cando sentín a miña vocación misioneira. O que pasa é que eu estaba absorto noutras cousas como a política e tamén por certos namoramentos... En resumo, que con todo isto a chamada vocacional foise quedando aí, medio esquecida, agardando calada e firme como quen sabe que ha chegar á súa hora [...] Chegaba de América o meu tío Mariano Subirá, famoso avogado, primeiro en Madrid e logo na Arxentina [...] e colleunos mal de sitio alí en casa dos meus avós Subirá. Entón, eu que era moi rapaz e me acomodaba en calquera sitio, durmín nun sofá que había no corredor, e unha noite, nese lugar ben pouco cómodo, tiven unha premonición que co tempo sería clave na miña vida e que se cumpriu ata nos máis pequenos detalles. Naquel soño histórico vinme vestido de sotana negra –cousa rara porque eu nunca pensara ser crego, atraíanme as misións pero a imaxe do misioneiro era con sotana branca-, sen barba, nunha illa grande e arrodeado de xente de color, sobre todo de nenos, e ó mesmo tempo sentín internamente, dun xeito moi profundo e clarísimo que aquilo era o meu futuro. Coa intensidade do soño espertei cheo dun gran gozo espiritual, algo inusitado deica aquela para min, e convencido de que acababa de ver o meu futuro.
            Pero por vergonza calei porque na miña familia non había ningún antecedente de dedicación relixiosa. Calei. Foi pasando tempo, pero aquel soño seguía vivo, seguíame chamando. Finalmente, xa ós vinte anos, tiña suficientemente claro o da miña vocación e decidinme [Entra na S.J. e pasan anos...] Por fin recibín unha chamada do Pai Baeza, Visitador Xeral de Hispanoamérica, que me solicitaba como misioneiro para unha parroquia da República Dominicana na fronteira de Haití, na que había moita xente negra e que estaba pasando unha etapa tremendamente conflitiva [...] E sentín que definitivamente se ía realizar o futuro que me agardaba desde había tanto tempo. Preparei todo e funme de inmediato [...] Un día o misioneiro da misión veciña á miña na que había moita xente de color, díxome se lle podía ir dicir misa a unha aldea moi remota, toda de xente negra. Sentín algo moi especial. Decidín poñerme a sotana negra, como vira no soño. Cando cheguei alí a aquela aldea de cabanas, coa xente negra que me arrodeou, sobre todo os nenos, sentinme coma na casa, coma se coñecese aquilo de sempre. Era a estampa real do meu soño misioneiro”.

            Despois de catro anos alá, unha enfermidade (das que con frecuencia o visitaban) tróuxonolo aquí a Vigo para estar aquí con nós durante os vinte derradeiros anos da súa vida activa. Seixas foi feliz seguindo a vocación, a “chamada” do Mestre, coma os primeiros apóstolos.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS

            Pidámoslle a Deus Pai que nos faga atentos á súa chamada cara ó seguimento da vida e exemplo do seu fillo Xesús, dicindo: ESCÓITANOS, PAI.

               - Dános, Pai, grandes desexos de realizar o ben ó longo das nas nosas vidas. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
            - Concédenos, Pai, a graza de experimentar a forza e o agarimo da chamada de Xesús para dedicármonos a entregar as nosas vidas ó ben dos irmáns. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
              - Suscita, Pai, en todo o mundo persoas xenerosas que acepten converterse en pescadores de homes. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. Amén.


                                                                       MANUEL CABADA CASTRO



VER TAMÉN:


NOMES GALEGOS + SANTORAL - letra F



Fabia 11 maio Latín. Da familia Fabia, faba.
Fabiana 20 xaneiro Latín. Da familia Fabia, faba.
Fabiola 21 marzo. Latín. Da familia Fabia, faba.
Fara 3 abril. Árabe. Alegre.
Fátima 13 maio Árabe. Doncela.
Faustina 18 xaneiro Latín. Relativa a Fausto, favorábel, feliz.
Fe 1 agosto. Latín. Fe.
Fedora 6 febreiro Eslavo. Regalo de Deus.
Fedra 29 novembro Grego. Brillante.
Felicia 9 setembro Latín. Feliz, contenta, fértil.
Feliciana 24 xaneiro Latín. Feliz, contenta, fértil.
Felicidade 26 marzo. Latín. Felicidade.
Felicita 8 marzo. Latín. Felicidade.
Felicitas 6 marzo. Latín. Felicidade.
Felisa 31 maio Latín. Afortunada, chea de felicidade.
Fernanda 30 maio Xermano. Intelixente ou atrevida na paz.
Fidelina 21 agosto. Latín. Fiel.
Filipa 17 novembro Grego. Amiga dos cabalos.
Filomena 11 agosto. Grego. Amiga dos cantos, rousinol.
Firmina 24 xuño Latín. Firme, segura.
Flavia 12 maio Latín. Amarela, loura.
Flor 31 decembro Latín. Flor.
Flora 29 xullo Latín. Deusa das flores.
Floreal 1 maio. Francés. Florida.
Florencia 20 xuño Latín. Floreada, florida, chea de flores.
Florentina 14 marzo. Latín. Florecente, brillante, resplandecente.
Floriana 4 maio Latín. Pertencente á deusa Flora.
Florinda 1 maio Latín. Floreada, chea de flores.
Fortunata 14 outubro Latín. Afortunada.
Francisca 5 novembro Xermano. A que quere ser libre.
Franqueira 8 setembro Xermano. Lugar aberto; lugar dos libres.
Frederica 4 setembro Xermano. Princesa da paz, pacificadora.
Frida 18 xullo Xermano. Paz.
Froila 5 outubro Xermano. Terra do señor.
Froitosa 23 agosto. Latín. Fértil, frutífera.
Fulxencia 3 xaneiro Latín. Relucente, refulxente.
F
Fabián 20 xaneiro Latín. Da familia Fabia; faba.
Fabiano 31 decembro Latín. Da familia Fabia; faba.
Fabio 31 xullo Latín. Da familia Fabia; faba.
Fabricio 22 maio Latín. Artesán.
Facundo 27 novembro Latín. Elocuente, falador.
Farruco 4 outubro Xermano. O que quere ser libre.
Faustino 15 febreiro Latín. Relativo a Fausto; favorábel, feliz.
Fausto 28 setembro Latín. Favorábel, feliz.
Faxildo 14 outubro Xermano. Imposto.
Fedro 29 novembro Grego. Ilustre.
Feliciano 29 outubro Latín. Que ten felicidade ou sorte, contento; fértil.
Felicio 15 novembro Latín. Que ten felicidade ou sorte, contento; fértil.
Fernán 30 maio Xermano. Intelixente ou atrevido na paz.
Fidel 21 agosto. Latín. Fiel.
Filemón 8 marzo. Grego. Moi amábel, moi afectuoso.
Filiberto 20 agosto. Xermano. Moi ilustre, ilustrísimo.
Filipe 11 abril. Grego. Amigo dos cabalos.
Filomeno 14 novembro Grego. Amigo dos cantos; rousinol.
Filoteo 5 novembro Grego. Que ama a Deus.
Fineas 12 agosto. Celta. Oráculo.
Firmín 7 xullo Latín. Firme, seguro.
Firmino 11 outubro Latín. Firme, seguro.
Fiz 30 agosto. Latín. Feliz, contento; fértil.
Flaviano 23 agosto. Latín. Louro.
Flavio 7 maio Latín. Louro.
Florencio 23 maio Latín. Florecente, brillante, resplandecente.
Florentino 12 abril. Latín. Brillante.
Florián 17 decembro Latín. Pertencente á deusa Flora.
Fluvio 4 maio Latín. Rubio, louro.
Fortunato 9 xaneiro Latín. Afortunado.
Francisco 4 outubro Xermano. O que quere ser libre.
Franquila 1 marzo. Xermano. Pertencente ao pobo dos Francos.
Frederico 4 setembro Xermano. Príncipe da paz, que domina coa paz.
Froilán 30 outubro Xermano. Terra do señor.
Froitoso 20 xaneiro Latín. Vizoso, abundante, fértil.
Fuco 4 outubro Xermano. O que quere ser libre.

19 de ene. de 2015

+ Textos e Vídeos para o Día da Paz

video


A PAZ VIRÁ

 Se cres que o sorriso é máis forte que as armas,
 se cres no poder da man estendida,
 se cres que o que irmá as persoas
 é máis forte que o que as separa,
 se cres que ser diferente é unha riqueza
 e non un perigo,
 se sabes mirar aos outros cun pouco de amor,
 se prefires a esperanza á sospeita,
 se crees que ti has dar o primeiro paso
 para achegarte ao outro,
 se podes alegrarte da alegría do veciño,
 se a mirada dun neno aínda che chega ao corazón,
 A PAZ VIRÁ.

 Se a inxustiza que padecen os outros che fai
tanto dano coma se ti a padeceses,
se sabes aceptar que o outro te axude,
se cres que o perdón vai máis aló da vinganza,
se sabes cantar a alegría dos demais
e bailar a túa festa,
se podes escoitar -malia que perdas tempo-,
cun sorriso nos beizos, 
como che explican as desgrazas,
se sabes aceptar a crítica sen defenderte,
se cres que os outros poden axudarte a cambiar,
se o Evanxeo non te escandaliza, ...
A PAZ VIRÁ.

Se sabes escoller e aceptar un punto
de vista diferente ao teu,
se non descargas as túas culpas sobre os demais,
se o outro é, por encima de todo, o teu irmán,
se a rabia é para ti un signo de debilidade
e non de forza,
se prefires ser ferido antes que facer dano a alguén,
se miras o pobre e o oprimido sen sentirte un heroe,
se cres que o amor é a única forza,
se cres que a paz é posible, ...
        A PAZ VIRÁ.           



                                                                                             J.M. Moratiel





TRABALLAR POLA PAZ

Todos podemos traballar pola paz,
pero só ti podes comezar
poñendo paz no teu corazón.
Que a túa oración che dea a serenidade e
a esperanza que necesitas, para construír a paz.

Se te desentendes dos conflitos do teu pobo,
non contribúes á  paz
Se viras as costas ao irmán, víralas á paz,
aínda non constrúes a paz.
Se criticas a acción dos outros,
aínda non te implicas pola paz.

Se respondes con violencia, dás labazadas á paz.
Se recúas antes as dificultades, atrasas a paz.
Se opinas sen fundamentos, contaminas a paz.
Se só a túa opinión é válida, manchas a paz.
Se pos etiquetas aos outros, despides a paz.

Entón ...
Media nos conflitos, 
atende ó teu irmán,
apoia aos que son criticados, 
pacifica sempre,
non recúes nas dificultades,
opina só do que coñeces, 
escoita as opinións dos outros
e que as túas etiquetas sinalen so as virtudes 
dos que te rodean.
Traballa pola paz.



A ESPERANZA

"Hoxe, na noite do mundo e na esperanza da Boa Nova, 
afirmo con audacia a miña fe no futuro da humanidade. 
Négome a crer que as circunstancias actuais 
fagan incapaces aos homes para facer unha terra mellor. 

Négome a crer que o ser humano non sexa máis 
que unha frangulla de palla azoutada 
pola corrente da vida, e sen ter posibilidade algunha 
de influír no curso dos acontecementos.

Négome a compartir a opinión daqueles que pretenden que o ser humano 
é tan cativo da noite sen estrelas, do racismo e da guerra; 
que a aurora radiante da PAZ e da fraternidade 
non poderá nunca chegar a ser unha realidade.

Négome a facer miña a afirmación cínica de que os pobos irán caendo, 
un tras outro, no remuíño do militarismo, 
cara ao inferno da destrución termonuclear.


Creo que a verdade e o amor sen condicións terán a última palabra. 
A vida, aínda provisionalmente vencida, é sempre máis forte que a morte. 

Creo firmemente que, ata no medio dos obuses que estalan e dos canóns que retumban, permanece a esperanza dun radiante amencer. 

Atrévome a crer que, un día, todos os habitantes da terra 
poderán ter tres comidas ao día para a vida do seu corpo, 
educación e cultura para a saúde do seu espírito, 
igualdade e liberdade para a vida do seu corazón. 

Creo igualmente que un día toda a humanidade 
recoñecerá en Deus a fonte do seu amor. 

Creo que a bondade salvadora e pacífica chegará a ser, 
un día, a lei da humanidade. 
O lobo e o cordeiro poderán descansar xuntos, 
cada home poderá sentar debaixo da súa figuera, na súa viña, 
e ninguén terá xa que ter medo. 

Creo firmemente que o conseguiremos."


Martin Luther King



VER TAMÉN:
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/search/label/D%C3%ADa%20da%20Paz