29/9/2014

Santos Arcanxos : Miguel, Rafael e Gabriel

Día 29 de setembro
Santos Miguel, Gabriel e Rafael, arcanxos



PRIMEIRA Dn 7, 9-10. 13-14
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE DANIEL
Milleiros de milleiros o servían

9Eu estaba fitando, cando se colocaron uns tronos e un ancián tomou asento. O seu vestido era branco coma a neve, e os cabelos da súa cabeza coma pura lá; o seu trono eran labaradas de lume; as súas rodas, lume ardente. 10Un río de lume corría e derramábase por diante del; miles de milleiros servíano, e dez mil miríadas estaban de pé diante del. O tribunal abriu a sesión, e abríronse os libros.
13Proseguín ollando as visións nocturnas, e, velaquí, sobre as nubes do ceo viña alguén semellante a un fillo de home, que se dirixiu cara ó ancián e presentouse diante del. 14Foille outorgado poder, maxestade e imperio, e servírono tódolos pobos, nacións e linguas. O seu poder é un poder eterno, que non pasará nunca, e o seu reino endexamais non será destruído.


Ou: Ap 12, 7-12a
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DA APOCALIPSE
Miguel e os seus anxos loitaban contra o dragón

Produciuse unha guerra no ceo; Miguel e os seus anxos combateron contra o dragón. O dragón combatía cos seus anxos, 8pero non lles puido; e para eles xa non houbo lugar no ceo. 9Deus botou do ceo ó gran dragón, serpe antiga, chamado Satán e Satanás, o que fai descarriar a tódolos homes: botouno á terra; e ós seus anxos con el.
10E oín un gran berro no ceo, que dicía:

''Arestora chegou a victoria, o poder,
e o reino do noso Deus,
así como a soberanía do seu Mesías.
Porque expulsaron ó acusador dos nosos irmáns,
o que os acusa diante do noso Deus,
día e noite.
11Pero eles vencérono gracias ó sangue do Año,
e pola forza do testemuño que deron,
e porque quixeron máis morrer que vivir neste mundo.
12Por iso ¡alegrádevos, ceos,
e os que vivides neles!
¡Pobre terra e pobre mar!
Porque baixou Satán onda vós.
Baixou adoecido
porque sabe que ten pouco tempo''.


SAL. RESP. Sal 137, 1-2a. 2bc-3. 4-5
R/ (1c) Cántoche, Señor, diante dos anxos

Douche as gracias, Señor, de todo corazón,
cántoche diante dos anxos
2póstrome cara ó teu templo
e bendigo o teu nome,
polo teu amor e a túa fidelidade.
Mesmo máis grande cá túa sona
fixéche-la túa promesa.
3Cando te chamo, ti respóndesme
e acrecénta-las miñas forzas.
4Daranche as gracias, Señor,
tódolos reis da terra
cando oían os ditos da túa boca.
5Cantarán os camiños do Señor,
pois grande é a gloria do Señor.


ALELUIA Sal 102, 21
Bendicide ó Señor os seus exércitos;
servidores que facéde-la súa vontade


EVANXEO Xn 1, 47-51
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Veréde-los anxos de Deus subir e baixar sobre o Fillo do Home

Xesús viu a Natanael, que viña cara a el e dixo del:
-Aí tedes un verdadeiro israelita, en quen non hai dobrez.
48Preguntoulle Natanael:
-¿E de que me coñeces?
Contestoulle Xesús:

-Antes de que Felipe chamase por ti, xa eu te vira, cando estabas debaixo da figueira.
49Respondeulle Natanael:
-Rabbí, ti e-lo fillo de Deus, ti e-lo rei de Israel.
50Díxolle entón Xesús:
-¿Porque che dixen que te vin debaixo da figueira, xa cres? Pois cousas máis grandes has ver.
51E concluíu:

-Con toda verdade volo aseguro: habedes ve-lo ceo aberto, e os anxos de Deus subindo e baixando onda o Fillo do Home. 


28/9/2014

Arrepentido, foi. Os publicanos e as prostitutas entrarán no Reino de Deus antes ca vós - Mt 21, 28-32

Domingo 26 de Ordinario - ciclo A


O QUE QUEIRA SER PRIMEIRO

Que amemos o teu estilo,
meu Xesús, mestre e señor;
que querendo ser primeiro,
me faga eu servidor;
pois ti, con seres amo
do ceo e da terra toda,
entregaches a túa vida
aos pequenos en gran loita.

Que sexa esta Igrexa nosa
toda ela servidora,
que non se afaga aos exemplos
dos que nos rexen na historia,
que medre servindo o débil
agachándose gozosa
entre os rostros e as maneiras
dos que na vida non contan.

Igrexa pobre dos pobres,
toda ela de Xesús,
pasando polos seus tragos,
sufrindo morte de cruz,
abusada, violada,
ignorada, sen máis luz
que a luz que amence a diario
do rostro de Deus en cruz. 


Lémbrate, Señor, da túa compaixón - Salmo 24

Domingo 26 de Ordinario - ciclo A


EN SILENCIO DIANTE DE TI

En silencio di ante de ti, noso Pai,
escoitando a fonda ensinanza de Xesús.

Posnos nas mans o mundo, a parroquia, a familia,
posnos nas mans a nosa propia persoa
e queres que traballemos

Creáchesnos para a vida
e a túa maior loanza é
que a vida medre nas nosas mans e nos encha.

Pai, ti precisas de colaboradores, de axudantes,
en por ti, misteriosamente, non dás feito nada,
por máis que sexas o amo do mundo.

E canta xente necesita de xente cabo de si!
Cantos veciños necesitan de nós, coma veciños!
Cantos orfos de agarimo, de pan, de axuda ... !

E as organizacións de pobo, que desamparadas están!
E as agrupacións agrarias, que frouxiñas andan!
E o futuro dos pequenos no mundo, como está no aire!

Todo isto é á túa ansia diaria, noso Pai,
sen esquecer o coidado da nosa mesma humanidade,
sen esquecer o coidado da nosa fidelidade a ti.

Queres que traballemos contigo, para celebrar contigo,
queres que celebremos contigo, para traballar contigo.
Saberemos ser fieis á túa demanda, noso Pai?
Poderás gozar de verdade por nos ter de compañeiros? 


26/9/2014

Domingo 26 de Ordinario - ciclo A

DOMINGO XXVI ORDINARIO -  CICLO A


Primeira Lectura     Ez 18, 25-28
LECTURA DO LIBRO DE EZEQUIEL
Cando o malvado se arrede da súa impiedade, salvará a súa vida

            Así fala o Señor:
            Comentades entre vós: "Non é xusto o proceder do Señor".

            Escoitade, Casa de Israel:
            Non é xusto o meu xeito de comportarme?
Non é máis ben o xeito de vos comportardes vosoutros o que é inxusto?

            Cando o xusto se aparta das súas obras de xustiza
e comete iniquidades e morre debido a elas,
morre debido ás iniquidades que el cometeu.

            Cando o malvado se aparta da maldade que cometeu
e practica o dereito e a xustiza,
entón el consegue a vida.

            Se cae na conta e se aparta da maldade que cometeu,
vivirá de certo, non morrerá.

            Palabra do Señor                      R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL     Sal 24, 4bc-5. 6-7. 8-9
R/.  (6a):  Lémbrate, Señor, da túa compaixón.


Amósame, Señor, os teus camiños,
ensíname os teus sendeiros,
diríxeme na túa verdade, apréndeme,
que ti es o meu Deus salvador:
todo o día te estou a esperar.

Lémbrate, Señor, da túa compaixón e da túa misericordia,
pois existen desde sempre.
Dos erros e das culpas da miña mocidade non te lembres:
acórdate de min segundo a túa misericordia,
pola túa bondade, Señor.

O Señor é bo e recto:
por iso lles ensina o camiño aos pecadores;
El dirixe na xustiza os humildes,
e amósalles o seu camiño aos pobres.


Segunda Lectura     Flp 2, 1-11 (longa)
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS FILIPENSES
Tede entre vós os mesmos sentimentos que Cristo Xesús

             Irmáns:

            Se de algo vale o alento que recibides en Cristo, se vos anima o amor mutuo, se hai comuñón no Espírito e se hai en vós sentimentos de agarimo e misericordia, facede completa a miña alegría, levándovos ben, tendo un mesmo amor, unha soa alma, unha mesma idea.
            Non fagades nada á retesía nin por fachenda. Que cadaquén pense humildemente que os outros son máis ca el.
            Non mirar cada un polo que lle ten conta a el, senón tamén polo que interesa aos outros.
Tede entre vós a mesma idea de Cristo Xesús.

            El, con ser de condición divina,
non se agarrou con cobiza  ao seu ser igual a Deus;
senón que se espiu do seu rango,
e asumiu a condición de escravo,
feito en todo semellante aos homes.
Presentándose coma un home calquera, abaixouse a si mesmo,
facéndose obediente ata á morte, e á morte na cruz.

            Por iso tamén Deus o exaltou sobre todo
e lle concedeu un nome que está por riba de todo outro nome,
para que  ao nome de Xesús se dobre todo xeonllo
no ceo, na terra e mais no abismo,
e toda lingua proclame que Xesús Cristo é o Señor
para gloria de Deus Pai.


            Palabra do Señor                                 R/. Grazas a Deus

Ou: 1-5 (máis breve)
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS FILIPENSES

             Irmáns:
            Se de algo vale o alento que recibides en Cristo, se vos anima o amor mutuo, se hai comuñón no Espírito e se hai en vós sentimentos de agarimo e misericordia, facede completa a miña alegría, levándovos ben, tendo un mesmo amor, unha soa alma, unha mesma idea.

            Non fagades nada á retesía nin por fachenda. Que cadaquén pense humildemente que os outros son máis ca el.
            Non mirar cada un polo que lle ten conta a el, senón tamén polo que interesa  aos outros.
            Tede entre vós a mesma idea de Cristo Xesús.



                        Palabra do Señor                              R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Xn 10, 27
Se non se canta, pódese omitir

 Aleluia, aleluia.
As miñas ovellas escoitan a miña voz, di o Señor;
e eu coñézoas, e elas séguenme.
Aleluia.



LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Evanxeo     Mt 21, 28-32
Arrepentido, foi. Os publicanos e as prostitutas entrarán no Reino de Deus antes ca vós

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos sumos sacerdotes e aos anciáns do pobo:
            Que vos parece? Un home tiña dous fillos. Foi onda o primeiro, e díxolle: "Meu fillo, vai traballar hoxe na viña". El respondeu:
            "Non quero"; pero despois, arrepentido, foi.

            Foise onda o outro e díxolle o mesmo. El respondeu: "Vou, señor"; pero non foi.
            Quen dos dous fixo a vontade do pai?

            Respondéronlle:
            O primeiro.

            Entón díxolles Xesús:
            Asegúrovos que os recadadores e mais as prostitutas entrarán no Reino de Deus antes ca vós. Porque veu Xoán para vos ensinar o camiño da xustiza, e non lle fixestes caso; en cambio, os recadadores e mais as prostitutas, si que llo fixeron. Pero vós, aínda despois de ver aquilo, nin vos arrepentistes nin crestes.

             Palabra do Señor                                 R/. Loámoste, Cristo




DO DITO AO FEITO....

HAICHE UN GRAN TREITO

TOMADO DE: http://remoldapalabra.blogspot.com.es/


ESCOITA ACTIVA

A celebración de hoxe é unha invitación a que nos preguntemos, dun xeito sincero, que significa realmente Deus no noso quefacer cotián. O que se opón moitas veces á fe non é a increnza, senón a falta de vida. Porque, que importa o credo que pronuncian os nosos beizos se falta logo na nosa vida un mínimo esforzo de seguimento de Cristo?; que importa que un fillo lle diga a un pai que vai traballar na viña se logo en realidade non o fai?. Non será que temos reducido, a miúdo, a nosa fe a palabras, ideas ou sentimentos?.

A Palabra proclamada quere axudarnos, unha vez máis a descubrir que a verdadeira fe, hoxe coma sempre, é a que viven aqueles homes e mulleres que traducen en feitos o Evanxeo. Porque.... do dito ao feito, haiche un gran treito. Que non nos quedemos en palabras que leva o vento. Camiñemos cara ao compromiso.


CORAZÓN MISERICORDIOSO

Polas veces nas que lle temos esixido aos demais esforzo, colaboración e implicación; mentres que nós botamos balóns fóra e seguimos sen comprometernos para non complicarnos a vida, dicímosche: LÉMBRATE, SEÑOR, DA TÚA MISERICORDIA.
Porque facemos o que non debemos e esiximos o que non estamos dispost@s a facer, pedímosche, LÉMBRATE, CRISTO, DA TÚA MISERICORDIA.
Por non ter sido capaces de vivir o teu amor nas nosas comunidades, perdendo tempo e enerxías en romper a unidade e en enfrontarnos uns contra outros, dicímosche: 
LÉMBRATE, SEÑOR, DA TÚA MISERICORDIA.


PALABRA ENRAIZADA

Hoxe tamén, coma nos tempos do profeta, moitas veces culpamos a Deus de tantas cousas: da fame no mundo, da morte de tanta xente inocente, mesmo das catástrofes naturais. E é que ás veces a nosa imaxe de Deus está máis preto da dun mago ou dun cura-todo, para o que nós non seriamos máis que simples monicreques nas súas mans. Lonxe disto, o profeta fálanos dunha responsabilidade individual que cada un e cada unha de nós debemos ter sobre aquilo que dicimos e , sobre todo, sobre aquilo que facemos. Deus creounos e salvounos para que sexamos libres, capaces de tomar decisións e responsabilizarnos delas, sen botar balóns fóra.

 Porque son demasiadas as persoas que, confesándose cristiás, terminan por instalarse comodamente na súa fe, sen que a súa vida se vexa afectada no máis mínimo pola súa relación con Deus. Cristiáns que se desdobran e cambian de personalidade segundo se axeonllen para rezar ou se entreguen ás súas ocupacións cotiás. Deus non penetra na súa vida familiar, no seu traballo, nas súas relacións sociais, nos seus proxectos e intereses. A fe é para elas un costume, un reflexo, unha medida de seguridade, unha relaxación persoal.

 Na parábola dos dous fillos que vimos de proclamar no Evanxeo, o importante non son as palabras que estes din, senón a súa conduta. Non estaría de máis que tod@s nós, que formamos a Igrexa, tomaramos boa nota deste recadiño que hoxe nos manda Xesús: a fe non é algo que se posúa, senón algo que ten que vivirse. Ser crente é algo máis que recitar fórmulas de fe ou confesar a nosa simpatía pola concepción cristiá da vida.... cómpre esforzarse na práctica por chegar a ser cristiáns e cristiás verdadeir@s, e non só de boquilla. Dito doutro xeito: a ortodoxia temos que saber conxugala coa ortopraxe. Non vale con dicir “vou”, hai que ir. Velaí o cerne da cuestión. Pero claro, que difícil é!!!!!!!!!!!. Porque son demasiadas as ocasións nas que dentro da nosa Igrexa poñemos o acento na ortodoxia e esquecémonos por completo da ortopraxe. Como chamarlle senón á actitude de tantos e tantos membros da xerarquía que reducen a fe a un mero culto que proporciona uns suculentos cartiños?, como temos a cara de “falar no nome de Deus” para acusar, condenar ou ferir a quen temos enfronte?, como casar unhas celebracións solemnísimas cunha frialdade e un afastamento entre nós?, como é que nos confesamos cristiáns e cristiás, mesmo de celebración e comuñón dominicais, e logo explotamos aos nosos traballadores, coméndolles a suor e a saúde?, como falamos de ser crentes e non somos responsables no noso traballo?, que sentido ten dicir que Deus é importante na nosa vida se logo non estamos dispost@s a mover nin un dedo para que isto cambie?. Que ben nos vai aquilo de “xuntémonos e ide”.

Teñamos entón coidadiño, porque non vaia ser que aqueles que se sintan perfectos, en posesión da verdade absoluta, aqueles que se cren con máis dereitos que os demais, aqueles que xulgan e censuran.... se atopen coa sorpresa de que os pobres, os agnósticos, os ateos, as mulleres (mesmo as prostitutas) lles leven a dianteira para entrar no reino dos ceos.


FRATERNIDADE ORANTE

Con actitude de confianza, pómonos en disposición de compartir as nosas preocupacións e ledicias, mostrando a nosa solidariedade na oración. Por iso dicimos xuntos:
QUE LEVEMOS Á VIDA O QUE REZAMOS

Pola Igrexa, que formamos tod@s nós, para que, sabéndonos mediación e presenza de Deus na familia, no barrio, na parroquia, no traballo... non renunciemos nunca a actuar sen medo e conforme ás nosas crenzas, OREMOS.
QUE LEVEMOS Á VIDA O QUE REZAMOS
Polas nosas parroquias, para que nunca nos falte o valor de saber rectificar equivocacións, e de descubrir o alento e a forza da fe á hora de construír proxectos, facer propostas e unir esforzos, OREMOS.
QUE LEVEMOS Á VIDA O QUE REZAMOS
Por nós, para que nunca separemos a relixión da vida, o dicir do facer, o rezar do actuar, OREMOS.
QUE LEVEMOS Á VIDA O QUE REZAMOS

Grazas, Señor, porque segues a confiar en nós e incansablemente maniféstasnos a túa misericordia. Danos azos para saber descubrir que fe e obras teñen que ir sempre unidas. PXNS.


MIRADA DE ESPERANZA

Concédenos, Señor,
un pouquiño de calor para a nosa frialdade,
un pouquiño de consistencia para o noso barro,
un pouquiño de auga para a nosa sede,
un pouquiño de luz para os nosos momentos de escuridade,
un pouquiño de ledicia para as nosas penas,
un pouquiño de paz para a nosa loita de cada día,
un pouquiño de tenrura para as nosas fraquezas,
un pouquiño de amor para o noso egoísmo,
un pouquiño de ilusión para a nosa desgana,
un pouquiño de auxilio para as nosas necesidades,
un pouquiño de firmeza para as nosas decisións,
un pouquiño de vida, para a nosa vida.

Concédenos, Señor,
un pouquiño de escoita para a túa Palabra,
un pouquiño de sabedoría para sermos felices,
un pouquiño de tempo, para aprender a ser fillos e fillas.

Aínda que non che pidamos nada, ou che digamos o contrario…
Concédenos, Señor.


CANTO GOZOSO

ENTRADA:
Amigos nas penas
LECTURAS:
OFERTORIO:
COMUÑÓN:

24/9/2014

Calendario Litúrxico 2014/15-ciclo B

OLLO!! : 
ACABO DE ACTUALIZALO PORQUE TIÑA ALGÚN ERRO

Aquí tedes o Calendario Litúrxico para este ano 
en dous formatos distintos a elixir
(en especial, para catequistas e parroquias)...













23/9/2014

Ficha e Lectio - Domingo 26 de Ordinario A





LECTIO:

POR DIANTE DE NÓS

Un día Xesús pronunciou estas duras palabras contra os dirixentes relixiosos do seu pobo: “Asegúrovos que os publicanos e as prostitutas lévanvos a dianteira no camiño do reino de de Deus”.
Hai uns anos puiden comprobar que a afirmación de Xesús non é unha esaxeración.

Un grupo de prostitutas de diferentes países, acompañadas por algunhas Irmás Oblatas, reflexionaron sobre Xesús coa axuda do libro “Xesús. Aproximación histórica”. Aínda me conmove a forza e o atractivo que ten Xesús para estas mulleres de alma sinxela e corazón bo. Rescato algúns dos seus testemuños.

“Sentíame sucia, baleira e pouca cousa, todo o mundo me usaba. Agora séntome con ganas de seguir vivindo porque Deus sabe moito do meu sufrimento... Deus está dentro de min. Deus está dentro de min. Deus está dentro de min. Este Xesús enténdeme!...”

“Agora, cando chego a casa despois do traballo, lávome con auga moi quente para arrincar da miña pel a sucidade e despois rézolle a este Xesús porque el si me entende e sabe moito do meu sufrimento... Xesús, quero cambiar de vida, guíame porque só ti coñeces o meu futuro...

“Eu pido a Xesús todo o día que me separe deste xeito de vida. Sempre que me ocorre algo, eu chámoo e el axúdame. El está preto de min, é marabilloso... El lévame nas súas mans, el carga comigo, sento a presenza del...

“Na madrugada é cando máis falo con el. El escóitame mellor porque neste horario a xente dorme. El está aquí, non dorme. El sempre está aquí. A porta pechada, axeónllome e pídolle que mereza a súa axuda, que me perdoe, que eu loitarei por el...”

“Un día eu estaba apoiada na praza e dixen: Oh, meu Deus, será que eu só sirvo para isto?” “Só para a prostitución?”... Entón é o momento en que máis sentín a Deus cargando comigo, entendiches?, transformándome. Foi naquel momento. Tanto que eu non me esquezo. Entendiches?...”

“Eu agora falo con Xesús e dígolle: aquí estou, acompáñame. Ti viches o que lle sucedeu á miña compañeira (refírese a unha compañeira asasinada nun hotel). Rógoche por ela e pido que nada malo lle suceda ás miñas compañeiras, Eu non falo, pero pido por elas pois elas son persoas coma min...

“Estou furiosa, triste, doída, rexeitada, ninguén me quere, non sei a quen culpar, ou sería mellor odiar á xente e a min, ou ao mundo. Fíxate, desde que era pícara eu crin en Ti e permitiches que me pasase isto... Douche outra oportunidade para protexerme agora. Ben, eu perdóoche, pero por favor non me deixes de novo...


José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire