22/11/2014

Domingo Cristo Rei

34º DOMINGO: SOLEMNIDADE DO NOSO SEÑOR XESÚS CRISTO,
REI DO UNIVERSO  2014 Ciclo A


Primeira Lectura     Ez 34, 11-12. 15-17
LECTURA DO LIBRO DE EZEQUIEL
Vós sodes o meu rabaño, eu xulgo entre ovella e ovella 

            Así fala o Señor:
            ‑ Velaí, eu en persoa virei
seguirlles as pisadas ás miñas reses e buscalas.
            O mesmo que mira o pastor polos años,
o día en que el se atopa diante do rabaño dispersado,
así eu vou mirar polas miñas reses,
e vounas salvar, sacándoas de todos os sitios
por onde se espallaron un día de nubes e escuridade.
            Eu mesmo apacentarei o meu rabaño,
e eu en persoa fareino acougar
‑é o meu Señor, quen fala ‑.
            Buscarei a ovella perdida,
farei volver a extraviada,
vendarei a que ten a pata partida,
fortalecerei a feble,
pero farei que perezan a gorda e a forte.
            Apacentarei o meu rabaño conforme a xustiza.
            Oíde vós, meu rabaño! Así fala o meu Señor:
            ‑ Vede, eu vou xulgar entre ovella e ovella,
entre carneiros e castróns.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL      Sal 22, 1-2a. 2b-3. 5. 6
R/.  (1):  O Señor é o meu pastor: nada me falta.

O Señor é o meu pastor, nada me falta:
En pastos verdecentes faime repousar.

El lévame a beber en augas tranquilas
e repón as miñas forzas;
Guíame por vereas rectas,
por mor do seu nome.

Ti pos para min a mesa,
á cara dos meus inimigos;
únxesme con perfume a cabeza,
e a miña copa reborda.

O teu benquerer e a túa misericordia vanme seguindo
todos os días da miña vida.
Eu habitarei na casa do Señor
por días prolongados sen fin.



Segunda Lectura     1 Cor 15, 20-26. 28
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
Entregaralle o Reino a Deus Pai, para que Deus sexa todo en todo

             Irmáns:
            Cristo resucitou dos mortos, como primicia dos que adormecen. Porque xa que por un home entrou a morte, tamén por un home chegou a resurrección dos mortos.
            Igual que todos morren por Adán, así tamén revivirán todos por Cristo. Pero cada un no seu momento: primeiro, Cristo; logo, no Día da súa chegada, os que sexan de Cristo; despois será a fin, cando lle entregue o Reino a Deus Pai, unha vez destruído todo Principado, toda Potestade e toda Dominación.
            Porque é necesario que El reine ata que poña a todos os seus inimigos por debaixo dos seus pés. A morte será o derradeiro inimigo destruído.
            E cando lle teña todo sometido, entón tamén o propio Fillo se someterá a quen lle someteu a El todo: para que Deus sexa todo en todo.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus



ALELUIA    Mc 11, 9. 10
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Bendito o que vén no nome do Señor!
Bendito o Reino do noso pai David que vén!
Aleluia.



Evanxeo     Mt 25, 31-46
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Sentará sobre o trono da súa gloria e separará uns dos outros
  
            Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos: Cando veña o Fillo do Home na súa gloria e todos os anxos con el, sentará no seu trono glorioso. Diante del xuntaranse todas as nacións; e separará uns dos outros, como xebra o pastor as ovellas das cabras. E poñerá as ovellas á súa dereita, e as cabras á súa esquerda.
            Entón dirá o Rei aos da súa dereita:
            ‑ Vinde, benditos do meu Pai, recibide a herdanza do reino preparado para vós desde a creación do mundo. Porque tiven fame, e déstesme de comer; tiven sede, e déstesme de beber; fun foras­teiro, e acolléstesme; estiven en coiro, e vestístesme; enfermo, e visitástesme; na cadea, e viñéstesme ver.
            Entón preguntaranlle os xustos:
            ‑ Señor, cando te vimos famento e che demos de comer, ou sedento e che demos de beber? Cando te vimos forasteiro e te acollemos, ou en coiro e te vestimos? Cando te vimos enfermo ou na cadea e te visitamos?
            O Rei contestaralles:
            ‑ Dígovolo de verdade: Canto fixestes cun destes irmáns meus máis pequenos, fixéstelo comigo.
            E diralles logo aos da súa esquerda:
            ‑ Arredade de min, malditos, ide para o lume eterno, prepa­rado para o Satán e para os seus anxos. Porque tiven fame e non me destes de comer; tiven sede e non me destes de beber; fun forasteiro, e non me acollestes; estiven en coiro, e non me vestistes; enfermo e na cadea, e non me visitastes.
            Entón tamén eles lle preguntarán:
            ‑ Señor, cando te vimos famento ou sedento, forasteiro ou en coiro, enfermo ou na cadea, e non che acudimos?
            El responderalles:
            ‑ Dígovolo de verdade: Canto deixastes de facerlle a un destes máis pequenos, deixastes de mo facer a min.
            Estes irán ao castigo eterno, e os xustos á vida eterna.

                                   Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo           





 NUNHA SOCIEDADE CHEA DE EGOS, GRAZAS, SEÑOR, POR FACER UN SERVIZO DA TÚA MISIÓN
Cristo Rei 2004 – Ciclo A

ESCOITA ACTIVA

                Chegamos hoxe ao final do ano litúrxico que comezabamos aló polo mes de decembro do ano pasado. Ao longo deste tempo fómonos reunindo e celebrando comunitariamente momentos importantes nas nosas parroquias, pero todos eles estiveron rexidos polo sentido gozoso da esperanza cristiá. Si, Xesús ofrécenos un camiño a seguir que está marcado polo sentido esperanzado da vida, polo gozo de poder compartir, pola ledicia de sabérmonos sempre acompañadas. E aquí nace o seu Reino; un reino que entre todos, e sen deixar a ninguén nas beiras, estamos chamados a construír alí onde esteamos. Por iso hoxe celebramos esta festa de Xesús Cristo Rei do Universo, para compartir que desde El e para El estamos chamados sempre a ser sementadores de canto fai posible o seu reinado entre nós: a xustiza, a paz, a solidariedade e a verdade. Unámonos logo para expresar canto vimos dicindo nesta celebración na que o poder de Cristo non é dominio nin imposición, senón servizo.


CORAZÓN MISERICORDIOSO

•         Por non acabar de entender que o teu reino se asenta sobre o servizo, e non sobre a imposición, SEÑOR, QUE NON DEIXEMOS DE CONSTRUÍR O TEU REINO.
•         Por esquecer que facer do mundo reino de Deus esíxenos ser testemuñas e non consumidores de ritos, CRISTO,QUE NON DEIXEMOS DE CONSTRUÍR O TEU REINO.
•         Por deixarnos levar polas modas e costumes, para caer en comportamentos inxustos, discriminantes e antievanxélicos, SEÑOR, QUE NON DEIXEMOS DE CONSTRUÍR O TEU REINO.


PALABRA ENRAIZADA

•         De novo a figura do pastor volve a aparecer nos textos que vimos de proclamar. Un pastor que pouco ou nada ten que ver cos pastores ao uso. Un pastor que agarima, acompaña, preocupase, entrégase. Un pastor que coñece e distingue, que sabe o que necesita cada unha das ovellas, e sabe acollelas e admitilas en toda a súa pluralidade. Canto non teriamos que aprender deste pastor?. Canto non teriamos que poñer en práctica das actitudes do pastor?. El nunca abandona, nunca lle da as costas, nunca se queda só coas mellores… Para El a igualdade é criterio fundamental no seu xeito de achegarse a elas. Como logo non nos vai levar aos pastos verdecentes!

•         Só un pastor que se comporta deste xeito pode ofrecer un reino onde non se viva nin se guíe por criterios de diferenza, discriminación ou acepción de persoas. Na súa casa cabemos todos: brancos e negros, altos ou baixos, ricos ou pobres, cultos ou incultos... ninguén queda fóra… porque El convoca a todos. Entendemos isto? Entendemos que construír Reino esíxenos seguir as súas pegadas e superar a tentación  de ir só cos nosos, cos que nos caen ben, cos que nos rin as grazas, cos que sempre nos aplauden, cos...  Se Deus é un en todos/todas, como nós non nos imos esforzar por facer o mesmo? Diante dun Deus así, e dicindo que somos os seus seguidores, non nos queda outra que ir facendo da nosa vida, no traballo, na casa, cos amigos unha tarefa permanente de construír Reino de Deus por medio das actitudes que nos achegan uns aos outros, e do compromiso por ser xustos, libres e sempre respectuosos –e sabemos que iso non é nada fácil– cos que nos cuestionan ou pensan distinto a nós.

•         E todo iso vainos levando ao cumio que nos presenta o evanxeo: “cada vez que llo fixestes a un destes máis pequenos, a min mo fixestes”. E este é o noso reto hoxe e sempre, o que nos pide romper cos convencionalismos, co que fan todos ou co que está de moda. Xesús veno dicindo desde hai dous mil anos, a mágoa é que os cristiáns non acabamos nin de darnos conta nin de entendelo. Por iso seguimos, no seu nome, ou sacando peito ou pensando que podemos enganalo a El como enganamos aos demais. Non tería feito falta ningún. Podemos nin ningún berro de indignación se os cristiáns, os que nos chamamos seguidores de Xesús, tomaramos en serio a súa palabra e a súa mensaxe. Porque desde ela non hai sitio para a mentira, o engano, a corrupción, o abuso, o aparentar o que non somos, o buscar quedar ben cos poderosos e machucar ata a extenuación aos pequenos e excluídos. Na lóxica de Xesús, e así debera ser tamén na lóxica de cada un de nós –pero tristemente non o é– non hai sitio para os que se rin do trato igualitario e da solidariedade de quen busca a xustiza e quere un mundo, un pais, unha parroquia ou unha familia mellor. Isto, e non é pouco, é que nos quere transmitir a festa de Cristo Rei que celebramos hoxe.


FRATERNIDADE ORANTE

                Deus está sempre co oído atento a escoitar a nosa oración. Desde esta confianza poñémonos na súa man e dicimos:
SEÑOR, QUE SEMENTEMOS A XUSTIZA DO TEU REINO

•         Presentamos a nosa oración sabéndonos Igrexa. Para que non renunciemos nunca a actuar desde a liberdade e a responsabilidade de estar sempre comprometidos na defensa dos máis débiles e excluídos, OREMOS.

SEÑOR, QUE SEMENTEMOS A XUSTIZA DO TEU REINO

•         Presentemos a nosa oración sabéndonos membros das comunidades parroquiais. Para que nos esforcemos sempre por vencer a tentación de ser só cristiáns de misa e rito, e espertemos a unha fe comprometida en poñer igualdade e liberdade, onde só hai sometemento e poder, OREMOS.

SEÑOR, QUE SEMENTEMOS A XUSTIZA DO TEU REINO

•         Presentemos a nosa oración sabéndonos pedras vivas do Evanxeo. Para que nunca perdamos a referencia de que o noso testemuño é imaxe da presenza de Deus, e compromiso de traballo a favor dos máis necesitados e débiles do noso mundo. Que saibamos estar ao lado dos enfermos, os explotados, os maltratados/as, os perseguidos por defender máis xustiza e igualdade...OREMOS.
SEÑOR, QUE SEMENTEMOS A XUSTIZA DO TEU REINO

Alentados pola túa forza, Señor, compartimos esta oración comunitaria que nos chama a non retroceder nunca na defensa da dignidade que puxeches en cada un de nós. P.X.N.S. Amén.


MIRADA ESPERANZADA

Escolliches as persoas que quixeches, Xesús.
Xente de non moito valer e non moito poder;
pero iso si, xente apaixonada, xente disposta ao seguimento.
Vallo eu?.
Aquí me tes.
Disposto a acompañarte,
disposto a dicir e pregoar o teu regalo para a xente toda,
disposto a loitar contra os demos do noso tempo.
No que poida, saiba e valla, conta comigo.
Grazas, Señor.
Manolo Regal, 
A graza daquel verán, p.75


CANTO GOZOSO

•        ENTRADA:
Pedras vivas / Amigos nas penas
•        LECTURAS:
Veña o teu Reino
•        OFERTORIO:
Grazas, Señor, na mañá
•        COMUÑÓN:
Déixate querer


POWER POINTS




20/11/2014

2O DE NOVEMBRO - DÍA INTERNACIONALS DOS DEREITOS DA INFANCIA


         Nenos e filósofos están de festa

            Por unha feliz coincidencia este ano, no día 20 deste mes de santos, pódense dar mutuas e agarimosas apertas os rebuldeiros nenos e os sisudos filósofos que se dedican a pensar a realidade. O día Mundial da Filosofía celébrase, en efecto, o terceiro xoves de cada mes de novembro e o día Universal do Neno cada día 20 deste mesmo mes, en conmemoración da aprobación da Declaración dos Dereitos do Neno o 20 de novembro de 1959. Mais as coincidencias, por casuais que sexan, ofrecen tamén ocasión para pensar.

É cousa antiga entre os filósofos a afirmación de que a súa disciplina xurde da admiración, do abraio, ante a realidade física, cósmica, natural, social e humana na que estamos, queirámolo ou non, fondamente mergullados. A filosofía intenta descifrar este enigma, entendelo, analizalo e, tamén, criticalo nas súas desviacións humanas. Mais xustamente nisto da admiración emparéntanse os filósofos, é dicir, os amigos da sabedoría, cos nenos. Porque estes, desde que dan vía libre ó seu primeiro berro de entrada no mundo, non son máis ca aprendices agradecidos e abraiados perante o que ocorre arredor deles. Para eles todo, como para ós filósofos, élles novo. E cando as cousas felizmente van ben, admiran, confían e vense agasallados cos sorrisos, bicos e apertas dos que están amorosamente á súa beira. Moito dá que pensar aquilo que máis dunha volta teremos lido ou escoitado de que “se non vos facedes coma nenos non entraredes no reino dos ceos”, é dicir, no reino da realidade e da verdade. Os nenos viven no abrente da súa existencia, nos seus principios. Principios calmos e mainos sobre os que se irá construíndo o seu propio futuro. Por iso, os filósofos non sen razón analizan teimudamente os principios do seu propio labor teórico e da realidade toda que está aí ante os seus propios ollos. Nisto son eles tamén coma nenos, mais conscientes da súa situación e do permanente risco do autoengano. Sen nenos nin hai sociedade nin pode haber futuro. Deberían ser os pensadores, os filósofos, eses videntes de como son as cousas, os que terían que poñer de relevo esa realidade. Precisamos dunha gran coalición de nenos e pensadores que lle saiban ofrecer ó mundo unha esperanza, un camiño, de renovación e de vida. Sen eles a humanidade tórnase esencialmente orfa. Quero dicir, esvaécese na nada. Se os políticos e os creadores de opinión non teñen algo desa aura de nenos e filósofos, ós que hoxe lembramos con agradecemento, tardaremos ben en espertar dese sono inerte que nos atorda.

MANUEL CABADA CASTRO. Vigo.
[Publicado no “Faro de Vigo”, xoves, 20 de novembro de 2014, p. 57]




RECURSOS:
http://issuu.com/ines.sanchez/docs/dereitos_nenos_bolechas/12?e=0
http://issuu.com/ines.sanchez/docs/derechos_del_ni_o_20_nov_2011/3?e=0

19/11/2014

Pensamentos: A FE

FE
é un acto persoal de confianza,
para os cristiáns esta confianza está posta en Deus 
pero non pode vivirse se non é a través da caridade, 
o amor aos demais.





















17/11/2014

Ficha e Lectio - Cristo Rei (ciclo A)




LECTIO:

XESÚS CRISTO REI DO UNIVERSO 
(23. XI. 2014: Ciclo A)

            Con esta celebración de Xesús Cristo Rei do Universo estamos a finalizar o ano litúrxico. Xa no próximo domingo comeza, co tempo do Advento, unha nova andaina, o novo ano litúrxico.
            E remata este tempo eclesial cunha festa englobante, universalizadora: Xesús, Rei do universo. É dicir: rei de toda a creación, da que nós formamos parte. Un universo que se estende, quizais infinitamente, cara a arriba e cara a abaixo. No grande, máis alá das galaxias das que ata agora temos noticia. No pequeno, máis abaixo das incribles pequenas estruturas que nos van descubrindo os investigadores.
            Deus é infinito, non ten limite algún na súa grandeza, no seu poder, na súa bondade. Resulta lóxico por iso que o universo participe tamén dalgunha maneira da grandeza do seu Creador. Sobre todo tendo en conta que Deus Pai tiña ademais desde sempre o proxecto de que o seu Fillo único se encarnase ou fixese home nun momento concreto da evolución do universo e da historia humana. Podemos dicir que o país, o “reino” do que Xesús ía ser rei non podía ser cousa cativiña e modesta. Tiña que ter unha certa proporción coa grandeza de Deus.
            Porque Xesús non nega -a pesar da súa sinxeleza, humildade e proximidade a todos- que El sexa rei. Todo o contrario. En momentos cruciais da súa vida, preto por exemplo da súa morte inxusta e violenta, Xesús afirmará a súa realeza ante o mandatario romano Pilato que lle preguntaba expresamente por ela. “Eu son Rei”, responderalle. Por iso o título de “rei” figurará no letreiro sobre a cruz na que foi crucificado: “Xesús Nazareno, rei dos xudeus”. Un título que se vai converter de feito coa súa morte e resurrección en título universal: Xesús rei, non só dos xudeus, senón de toda a humanidade, de todo o universo.
            Mais, como ben sabemos, a realeza de Xesús Cristo é moi distinta das realezas humanas. Por iso a Xesús non lle gustaba que, aínda séndoo en realidade, o considerasen rei ou o tratasen como tal. Fuxía de calquera pretensión dos seus oíntes ou seguidores de o proclamaren rei.
            Anuncia, en cambio, a súa mensaxe de fraternidade universal, alicerzada non no poder (tal como adoitan facer os reis da terra), senón no servizo. Lembrade aquelas palabras súas, que tan ben lle virían a cantos se ocupan de administrar os bens públicos: “Sabedes –dinos el- que os que figuran como xefes das nacións as asoballan e lles impoñen a súa autoridade. Non ha ser así entre vós. Ó contrario, entre vós o que queira facerse grande ha ser servidor voso, e o que queira ser primeiro ha ser servo de todos; porque tampouco o Fillo do Home veu para que o sirvan, senón para servir e para dar a súa vida en rescate por todos”.
            Por iso, e de maneira moi xusta e axeitada, o evanxeo de hoxe pon diante nosa, para a consideración de todos, a coñecida pasaxe de Mateo sobre o xuízo final. É algo para o que precisariamos moitas vidas para o poder comprender en toda a súa importancia e radicalidade. Porque alí se nos di que a regra ou a lei sobre a que se vai basear o xuízo definitivo sobre a nosa relación con Deus, é dicir, sobre a nosa relixiosidade, non vai ser propiamente a nosa suposta “relixiosidade” en canto tal, senón máis ben a nosa humanidade, o noso espírito e a nosa práctica de “servizo” humano ós demais.
            Xesús, en canto rei e xuíz ó mesmo tempo, vai xulgarnos sobre o noso parecido con el. El é o Deus que se fai home, que se fai humano, que se fai próximo a todos e de maneira especial ós que máis precisan da súa proximidade e comprensión. Pois no seu reino non hai lugar para persoas que non comunguen con ese modo de ser e de se comportar.
            Mais non se trata só diso: de facérmonos semellantes a el no seu modo de proceder. Non se trata só de cumprirmos cun mandato xeral ou abstracto. É que Xesús, polo feito mesmo de se ter encarnado, veu identificarse en certo modo con todos e cada un dos seres humanos. Con cada home ou muller, neno o vello, mozo ou moza. Ó identificarse así con todos, resulta que todos fomos en certo modo divinizados, convertidos pola graza de Deus en fillos tamén de Deus. De aquí a incríbel e inmensa dignidade que temos todos e cada un de nós, por máis que as aparencias externas poidan levarnos a engano.
            Un pobre, un emigrante, un enfermo, un preso, etc. etc. teñen a mesma, se non maior, dignidade cós que non se atopan nesa situación. Porque son xustamente eles, e non outros, os que máis precisan da nosa atención, do noso aprecio, dos nosos coidados.
            Só se temos isto en conta, comprenderemos por que Xesús considera sen máis a estas persoas como explicitamente identificadas con el mesmo: “Tiven fame e déstesme de comer; tiven sede e déstesme de beber; fun forasteiro e acolléstesme; estiven en coiro e vestístesme; enfermo e visitástesme; na cadea e viñéstesme ver”.
            É ben posíbel que haxa persoas que realicen estas obras de amor e misericordia sen saberen elas mesmas -por considerárense a si mesmas como non crentes- que Xesús está presente nos presos, nos marxinados, etc. Pero pouco importa este tipo de descrenza se esas persoas se deixan levar polo que lles pide ou suxire o corazón, a súa conciencia. A eles responderalles tamén el coas palabras que acabamos de escoitar: “Canto fixestes cun destes irmáns meus máis pequenos, fixéstelo comigo”.
            E non nos esquezamos. Hai necesidades físicas de moita xente (sobre todo nos tempos que corren), mais hainas tamén morais e afectivas. No evanxeo de hoxe  fálasenos de ámbalas dúas. Xesús practicou este tipo de consolo moral e afectivo ata o último intre da súa vida. Cando na cruz un dos seus compañeiros de tormento lle di “Lémbrate de min cando chegues ó teu reino” apresurarase el a lle contestar agarimosamente: “Hoxe estarás comigo no Paraíso”.
            Tendo á beira compañeiros ou amigos coma el, ata o propio morrer se converterá seguramente en cousa doada.

CREDO

PRECES:
Diriximos as nosas oracións a Deus noso Pai, para que o seu Reino estea cada vez máis presente no noso mundo. Oremos dicindo: VEÑA O TEU REINO.
- Pola nosa Igrexa. Que dea sempre testemuño de esperanza, de espírito de concordia, de servizo ós pobres. Oremos: VEÑA O TEU REINO.
- Polos gobernantes dos países. Que camiñen polos vieiros da xustiza, da solidariedade e do ben común das persoas e dos pobos. Oremos: VEÑA O TEU REINO.
- Polos máis necesitados. Polos que pasan fame, polos forasteiros, polos enfermos, polos presos. Que poidan experimentar o amor de Deus a través das nosas boas obras con eles. Oremos: VEÑA O TEU REINO.
- Por todos nós. Que a Eucaristía que estamos a celebrar nos axude a vivirmos a cotío máis unidos a Xesús Cristo e ós nosos próximos. Oremos: VEÑA O TEU REINO.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. AMÉN.

                                                                                              

NOMES GALEGOS + SANTORAL - letra D



Dafne 19 outubro Grego. Coroada de loureiro.
Dalia 5 outubro Latín. Flor.
Damiana 21 xaneiro Grego. A que domina, dominadora.
Daniela 21 xullo Hebreo. Deus é o meu xuíz.
Davinia 20 marzo. Hebreo. Amada.
Débora 21 setembro Hebreo. Abella.
Delia 14 xullo Grego. Deusa, natural da illa de Delos.
Delfina 26 setembro Grego. Golfiño, besta feroz.
Demetria 21  xuño Grego. Devota de Deméter, deusa da agricultura.
Desideria 23 maio Latín. Desexábel, desexosa.
Diana 10 xuño Latín. Do día, pertencente ao día, divina, celeste, luminosa.
Digna 14 xuño Latín. Digna.
Dionisia 15 maio Grego. Consagrada a Dioniso, deus das festas e do viño.
Divina 23 xullo Latín. Divina, relativa a Deus.
Dominga 6 xullo Latín. Dedicada ou gardada para Deus.
Dominica 6 xullo Latín. Dedicada ou gardada para Deus.
Domitila 12 maio Latín. Domesticadora.
Doa 1 abril. Latín. Agasallo.
Dora 1 abril. Grego. Agasallo.
Dores 15 setembro Latín. Dores, sufrimentos.
Dorinda 1 abril. Grego. Agasallo.
Dorotea 6 febreiro Grego. Agasallo de Deus.
Dosinda 21 decembro Xermano. Don fermoso.
Dositea 21 febreiro Grego. Agasallo de Deus.
Dubra 1 novembro Galaico. Hidrónimo do río Dubra.
Dunia 24 outubro Árabe. Señora do mundo.
D
Daciano 4 xuño Latín. Orixinario da Dacia.
Dacio 27 xaneiro Latín. Orixinario da Dacia.
Dalmacio 3 agosto. Latín. Orixinario da Dalmacia.
Dalmiro 3 agosto. Xermano. Ilustre pola súa beleza.
Dámaso 11 decembro Grego. Domado, amansado.
Damián 26 setembro Grego. O que domina, dominador.
Daniel 21 xullo Hebreo. Deus é o meu xuíz.
Dante 11 febreiro Latín. Firme, duradeiro.
Darío 19 decembro Persa. Activo, posuidor do ben.
David 29 decembro Hebreo. Estimado.
Delfín 24 decembro Grego. Golfiño; besta feroz.
Delio 14 xullo Grego. Orixinario da illa de Delos.
Demetrio 22 decembro Grego. Devoto de Demeter, deusa da agricultura.
Denís 8 abril. Grego. Consagrado a Dioniso, divindade do viño, das festas e da alegría.
Desiderio 23 maio Latín. Desexábel, aspiración.
Devin 1 novembro Celta. Poeta.
Diago 13 novembro Hebreo. O segundo, o fillo segundo.
Diego 13 novembro Hebreo. O segundo, o fillo segundo.
Digno 14 xuño Latín. Digno.
Dimas 10 abril. Grego. Que está a morrer, feble.
Dinís 8 abril. Grego. Consagrado a Dioniso.
Dino 1 novembro Grego. Forte.
Diodoro 17 xaneiro Grego. Regalo de Deus.
Diomedes 11 setembro Grego. Pensamento de Deus.
Dióxenes 6 abril. Grego. Nacido de Xúpiter; xerado por Deus.
Domiciano 9 agosto. Latín. Domesticado.
Domingos 12 maio Latín. Pertencente ao señor.
Domitilo 12 maio Latín. Domesticador.
Donato 25 febreiro Latín. Dado a Deus, dedicado a Deus.
Doroteu 6 febreiro Grego. Regalo de Deus.
Dositeu 21 febreiro Grego. Regalo de Deus.
Duardos 13 outubro Xermano. Glorioso gardián.
Duarte 28 novembro Xermano. Caudillo, gardián glorioso.
Dumio 3 de marzo Xermano. Topónimo. Igrexa, basílica ou catedral.

16/11/2014

Xa que fuches fiel no pouco, pasa a gozar da festa do teu amo - Mt 25, 14-30

Domingo 33 de ordinario - ciclo A


O QUE RECIBIRA UN TALENTO

Non enterres o teu talento!

De acordo, é un,
soamente un.

Outros recibiron máis.
A vida mimounos,
o esforzo fortaleceunos,
a inxustiza elevounos.

Ti pertences ao mundo dos humildes,
un mundo ao que se lle negan
as me!lores posibilidades;
nin tes cartos,
nin tes poder,
nin tes dominio.

Pero tes a forza do teu corazón.
Tes a insistencia da túa protesta.
Tes os soños que outros perderon.
Tes contigo o Deus dos humildes,
o Deus das viúvas e dos orfos,
o Deus dos parados.

Non enterres o teu talento!
Non teñas medo a perdelo!
Non teñas medo a machucalo!
Que o pecado non é mancharse,
nin tropezar nin caer;
o pecado é esquecer o camiño,
sentarse á beira e agardar.


Non enterres o teu talento!
Negocia con el!
Non o cerres sobre ti!

Ditosos os que temen o Señor - salmo 127

Domingo 33 de ordinario - ciclo A


ORACIÓN DA ANCIANIDADE

Xa van os meus cabelos imitando
do cisne as plumas, e a engurrada testa
xa máis sensiblemente manifesta
que o termo dos meus días ven chegando.

Na lembranza dos erros saloucando,
a morte se me finxe tan funesta
que este pequeno espazo que me resta
me está continuamente atormentando.

Oh, quen nunca soubese que nacía
para acabar tan breve, e que este alento
a semente da morte en si traía!

Mais un Deus, que me rexe o pensamento,
pode facer que o prazo de un só día
produza o meu maior contentamento.

            Claudio Manuel da Costa (1729-1789)