25 may. 2015

Mes de María - Explicación das ladaíñas do Sto.Rosario IV

- Rosa Mística
A María relaciónaselle coas flores, en especial coa rosa, por considerarse, a raíña das flores. A rosa nace, crece e vólvese unha fermosa flor, rodeada de espiñas. Así María naceu, creceu e volveuse unha fermosa moza santa, que sería despois Nai de Deus, pero á vez sufriría por esas espiñas, como lirio entre cardos, como di o libro do Cantar dos Cantares. Sufriu pobreza, persecución e fuxida a Exipto, e dor pola morte do seu Fillo.
É bela como unha rosa, e é Mística por que a súa alma esta colmada da graza de Deus, e axuntado a isto, que a Trindade descendeu sobre ela: O Pai cubriuna coa súa sombra, o Espírito Santo descendeu sobre ela e o Fillo habitou nela.

- Torre de David e Torre de Marfil
O libro do Cantar dos Cantares contén alusións a que o pescozo da Amada é como Torre de David, como Torre de Marfil. A isto di San Antonio María Claret (S.XIX): "A razón é moi clara. Ninguén se pode salvar sen o auxilio da graza que vén de Xesús, como cabeza que é da Igrexa ou corpo, e María é como o pescozo que xunta, por dicilo así, o corpo coa cabeza; e así como o influxo da cabeza ao corpo ha de pasar polo pescozo, así, pois, as grazas de Xesús pasan por María e comunícanse ao corpo ou aos devotos, que son os seus membros vivos". Por iso, estas relacións do pescozo como torre aplícanse moi ben a María.
- Casa de Ouro e Arca da Nova Alianza
A Arca da Alianza foi feita de ouro puro por dentro e por fóra, así sería digna de levar dentro o máis valioso para Israel. Un cofre de ouro co maná, o pan que baixo do ceo, a vara de Aarón, o sumo sacerdote, e as táboas da Lei, a palabra de Deus escrita, coñecidos como o Dez Mandamentos. Certa vez David non quixo que a Arca entrase na súa casa (2 Samuel 6, 9) senón que permaneceu na de Obededom por tres meses (2 Samuel 6, 11) onde bendixo a todo a súa familia.
María pola súa banda, foi pura e sen mancha por dentro e por fóra desde o seu nacemento, así sería digna de levar dentro o máis valioso para o mundo. Xesús, o verdadeiro Pan baixado do ceo, Sumo e Eterno Sacerdote, e Palabra de Deus feita carne. Certa vez, María foi a visitar a Sabela, a súa curmá, está sentiu indigna da súa visita (Lc 1, 43), pero aínda así a recibiu e permaneceu tres meses na súa casa (Lc 1, 56) ata que naceu Xoán Bautista. Por isto María é a Arca da Nova Alianza, a Casa de Ouro.

- Porta do Ceo
Os Pais da Igrexa viron na porta que nos describe o libro de Ezequiel, unha figura de María. Ezequiel nárranos que o Señor entrou por esa porta ao seu Santuario, pero sen abrila. Deus deu orde de nunca abrila, e que ninguén entraría por ela, por que El xa entrara por ela. De igual maneira, María é esa porta, pola que entrou Deus a ela, o seu Santuario, e aí tomo o seu corpo e fíxose home. Deus entrou nela, procreou pero ninguén a tocou. Ninguén a tocaría nin a mancharía, por que o xa entrara nela.

- Estrela da Mañá
(Malaquías 3, 20) ou (Malaquías 4, 2) (segundo a súa versión da Biblia) (Lc 1, 78) (Cantar 6, 10)  (Apocalipse 22, 16)
As Escrituras comparan a Xesús co Sol. Así como o Sol xorde ao amencer para traer os seus raios para iluminar, e, así Xesús xorde na historia para iluminar aos que están en tebras, é dicir, no pecado. Agora, é un feito natural que antes do amencer, existe unha chamada "estrela da mañá" ou "luceiro da alba" que anuncia a saída do sol. Este astro, que non é máis que o planeta Venus, brilla con intensidade tres horas antes do amencer.
María por tanto anuncia a chegada do verdadeiro Sol de Xustiza. Ela xorde como a aurora, di o libro do Cantar dos Cantares. Dixo nunha ocasión o papa Inocencio, como a aurora sinala o fin da noite e o comezo do día, así María puxo fin ao pecado ao dar a luz a Xesús, o Salvador.

- Saúde dos enfermos
María tróuxonos a Saúde aos enfermos, por que nos deu ao médico divino, ao medicamento perfecto. Xesús en vida pasou curando moitos males, e segue facéndoo no Ceo. O Cantar dos Cantares fai alusión a María como unha muller que destila mel, como xardín do que brotan froitos exquisitos, do que brota un manancial. San Bernardo dixo: "Xesús é mel na boca,melodía no oído, gozo no corazón. Hai algún entre nós que estean tristes? Que Xesús entre no seu corazón, e logo se mostre no seu rostro, e velaquí que diante do resplandor que se levanta do seu nome, toda nube esvaécese e regresa a serenidade."  Sen dúbida todo iso que brota do xardín é Xesús, o medicamento físico e espiritual perfecta.

- Refuxio dos Pecadores, Consolo dos Aflixidos, Auxilio dos Cristiáns.
Xesús dános o perdón cando acudimos a el con arrepentimento. El prométenos que nos fará descansar de todas as nosas preocupacións, tanto física como espiritualmente. María, como nai nosa, sempre nos alenta a seguir ao seu fillo. Ela intercede por nós, e pódenos alcanzar ese perdón de Xesús e para alcanzarnos o amor de Xesús.
É un refuxio, cando pensamos que desagradamos a Deus, cando pensamos que o defraudamos. Como nai que é, ela consólanos, fainos ver que Deus está pronto para perdoarnos. (Isaías 55, 7) Por iso, tamén é o noso auxilio, por que pide polas nosas necesidades a Deus. Sempre nos lembra que o "facer o que Xesús nos diga" é o mellor que podemos facer.

- Raíña dos Anxos, profetas, patriarcas, etc.
(Véxase a sección, "Raíña")
(Para a ladaíña, "Raíña elevada ao ceo", véxase )

As LADAÍÑAS terminan orando a Deus feito home, Xesucristo, baixo o nome de Año de Deus. Xa Isaías relaciona a Xesús na cruz como un "como un año levado ao matadoiro" (Isaías 53, 7). Un cordeiro como os que eran sacrificados para o perdón dos pecados cada ano no Templo. Xesús en cambio, ao morrer unha vez e para sempre, redimió dos pecados a todos os homes. San Xoán Bautista chamoulle "o Año de Deus, que quita o pecado do mundo." (Xn 1, 29) Ao final pedímoslle perdón ao Señor e suplicámoslle que teña piedade de nós.



Apreciemos verdadeiramente esta serie de afagos ou eloxios a María. O Cantar dos Cantares fai alusión a unha Amada. Esa Amada é unha figura de María. Dela dise: "Ela é a única da súa nai, a preferida da que a procreou [...]" (Cantar 6, 9). A esta muller amada, "felicítana as novas, as raíñas e concubinas elóxiana." (Cantar 6, 9). Nós como fillos seus, irmáns de Xesús debemos tamén de darlle a honra que se merece. Sigamos o consello de San Paulo: "honra, a quen lle é debido." (Romanos 13, 7)



*Obras pintadas por Mónica Ozamiz

24 may. 2015

NO DÍA DE MARÍA AUXILIADORA


GRATITUDE A SANTA MARÍA

Grazas por ser Santa María.

Grazas por abrirte á graza,
e á escoita da Palabra,
desde sempre.

Grazas por acoller
no teu seo purísimo
a quen é a Vida e o Amor.

Grazas por manter
o teu "Fágase"
a través de todos
os acontecementos da túa vida.

Grazas polos teus exemplos
dignos de ser acollidos e vividos.

Grazas pola túa sinxeleza,
pola túa docilidade,
por esa magnífica sobriedade,
pola túa capacidade de escoita,
pola túa reverencia,
pola túa fidelidade,
pola túa magnanimidade,
e por todas aquelas virtudes
que rivalizan en beleza entre si
e que Deus nos permite atisbar en Ti.

Grazas pola túa mirada maternal,
polas túas intercesións,
a túa tenrura,
os teus auxilios e orientacións.

Grazas por tantas bondades.
En fin,
grazas por ser Santa María,
Nai do Señor Xesús
e nosa.
Amén.

Quedaron cheos do Espírito Santo e puxéronse a falar - Feit 2, 1-11

Pentecoste - ciclo B


PARA MEDRAR NO ESPÍRITO

Canto nos cómpre o teu Espírito, Pai,
canta falla fai que nos envolva
como envolveu ao mesmo Xesús!

Para que rache e desfaga
todas as portas pechadas,
tras das que refuxiamos a nosa covardía.
Para que nos faga abertos e tolerantes,
confiados no noso anaco de verdade,
pero abertos ao outro anaco que teñen os demais.

Canto nos compre o teu Espírito, Pai!

Para que nos abra ao mundo,
e nos faga ver no mundo
a semente de ben e de xustiza
que ti agarimosamente alí sementaches.

Para que a paz abunde en nós,
e coa paz a ledicia,
e coa ledicia a atención aos outros,
e coa atención a solidariedade máis completa,
e coa solidariedade a reconciliación entre todos.
E así se faga o teu Reino.

Canto nos compre o teu Espírito, Pai!
Hoxe, máis ca nunca, queremos abrirlle as portas,
para sermos nel xente nova para ti e para o mundo.


A todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único corpo - 1 Cor 12, 3b-7. 12-13

Pentecoste - ciclo B


ÁBRELLE A PORTA 
AO ESPÍRITO

Chegou o Espírito!
Non o sentes?
Non oes como peta á túa porta?
Ábrelle e alégrate con El.
Ábrelle
E deixa que revolva a túa casa toda.

Están as cousas demasiado fixas,
demasiado ordenadas.
Pouco a pouco, sen querelo,
fuches pechando todas as fiestras;
todo está balorento e cheira a pechado.

Están as cousas demasiado tranquilas,
demasiado mortas,
na túa parroquia, na túa xente.

Non pensas en nada diferente.
Estás canso.
Estás demasiado convencido
de que todo ha ser como é,
aínda que estea e vaia mal.

Ábrelle a porta ao Espírito!
Faiche falla!
Ábrelle a porta e verás!

Están as cousas moi tristes
nesta terra de mazurcas,
de xílgaros e camelias.

Ábrelle a porta ao Espírito!
E faraste construtor da terra nova
e os ceos novos
que Deus regala a quen loita. 



23 may. 2015

Domingo de Pentecoste - ciclo B

DOMINGO DE PENTECOSTE - MISA DO DÍA
 

Primeira Lectura     Feit 2, 1-11
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Quedaron cheos do Espírito Santo e puxéronse a falar
  
            Cando se cumpriron os días de Pentecoste, estaban todos xuntos no mesmo sitio. De súpeto, veu do ceo un ruído coma dun forte golpe de vento que encheu toda a casa onde estaban; e apareceron talmente coma linguas de lume, que, repartidas, foron pousando unha sobre cada un deles.
            Quedaron cheos do Espírito Santo e puxéronse a falar noutras linguas, conforme lles concedía o Espírito.
            Había daquela en Xerusalén xudeus piadosos de todas as nacións da terra. Ao se producir aquel estrondo, xuntouse a xente e ficou moi desconcertada, porque cada un os sentía falar na súa propia lingua. Pasmados e admirados, dicíanlles uns a outros:
            "Olla! E todos estes que están aí a falar non son galileos? E logo como é que os sentimos falar cada un de nós no noso propio idioma nativo? Partos, medos, elamitas, xente da Mesopotamia, Xudea, Capadocia, Ponto, Asia, Frixia e Panfilia, do Exipto e da parte de Libia contra Cirene, forasteiros romanos tanto xudeus coma prosélitos, cretenses e árabes, sentimos falar nas nosas linguas das grandezas de Deus".

  Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL      Sal 103, 1ab e 24 ac. 29bc-30. 31 e 34
R/. (30): Manda, Señor, o teu Espírito e renova a cara da terra.
Ou: Aleluia.

Alma miña, bendí o Señor.
Señor, meu Deus, ti es moi grande,
Cantas son, Señor, as túas obras,
A terra está chea das túas criaturas.

Retiras o teu alento, e expiran,
volvendo ao seu po.
Mandas o teu alento, e son creados
e renovas a cara da terra.

Gloria ao Señor por sempre,
alégrese o Señor coas súas obras.
Que El acolla o meu cantar
e alegrareime eu no Señor.


Segunda Lectura      1 Cor 12, 3b-7. 12-13
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
A todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único corpo
  
            Irmáns:
            Ninguén que diga "Renegado sexa Xesús", fala movido polo Espírito de Deus; e ninguén é capaz a dicir "Xesús é o Señor", se non é baixo o influxo do Espírito Santo.
            Hai diversidade de dons, pero un mesmo Espírito. Hai diversidade de servizo s, pero un mesmo Señor. Hai diversidade de realizacións, pero un mesmo Deus, que é quen realiza todo en todos.
            A cadaquén dáselle a manifestación do Espírito para o ben común.
Porque igual que o corpo, sendo un, ten moitos membros e todos estes membros, con seren moitos, non fan máis dun corpo: así tamén Cristo.
            Porque a todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único corpo: tanto xudeus coma gregos, tanto escravos coma libres. E a todos se nos deu a beber un único Espírito.

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SECUENCIA                      

Ven, Espírito divino,
manda a túa luz do ceo.
Pai amoroso do pobre
don, nos teus dons xeneroso,
luz que penetra nas almas,
fonte de todo consolo.

Ven, hóspede desexado,
descanso do noso esforzo,
tregua no duro traballo,
brisa nas horas de afogo,
gozo que as bágoas enxuga
e reconforta na dor.

Entra ata o fondo da alma,
divina luz, e enriquécenos.
Mira o baleiro do home
se Ti lle faltas por dentro,
mira o que pode o pecado
cando falta o teu alento.

Lava en nós todo o manchado,
rega o árido e sedento,
sanda as feridas do pobo;
amolece o que está teso,
pon calor onde hai friaxe,
dános bo discernimento.

Reparte os teus sete dons
segundo a fe dos teus servos.
Segundo a túa bondade,
dálle ao esforzo o teu premio,
salva a quen busca salvarse
e dános o gozo eterno.
Amén. Aleluia.


ALELUIA
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Ven, Espírito Santo, enche o corazón dos teus fieis;
e acende neles o lume do teu amor.
Aleluia.


Evanxeo       Xn 20, 19-23
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Como me mandou a min o Pai, así vos mando eu a vós: recibide o Espírito Santo
  
            Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:
            ‑ Paz convosco.
            Dito isto, mostroulles as mans e mais o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor.
            El díxolles outra vez:
            ‑ Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.
            E dito isto alentou sobre eles, e díxolles:
            ‑ Recibide o Espírito Santo: a quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.

  Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo           



Presenza e alento do Espírito nun xeito de sentir e vivir a fe moitas veces desalentado e pouco crible     -    Pentecoste  2015  B
ESCOITA ACTIVA
A festa do Espírito Santo, Pentecoste. Si, hoxe achegámonos ao noso encontro semanal movidos pola chamada que, nos seus discípulos, nos fai Xesús: ide e entendede. Porque aquí está a clave: entendernos. E cómo nos custa! Falamos moito, pero dicimos pouco. Confundimos utilizar moitas palabras, mesmo ter un vocabulario rico, con dicir cousas con sentido. Por iso neste domingo de Pentecostes poderiamos preguntarnos se somos dos que falamos sen dicir nada; se somos dos que nos gusta que outros falen inda que non entendamos nin prestemos atención; ou se somos dos que falan cando corresponde, sen buscar quedar ben, senón motivar os corazóns para actuar acollendo a forza do Espírito e facendo canto nos corresponde. Porque no facer ben o que temos que facer está sempre presente o Espírito que Xesús nos deixou para mover os corazóns e facer da vida un camiño de diálogo e entendemento activo.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
Para que non convertamos a fe nunha perda de tempo, senón nunha escoita activa e
transformadora por facer ben as cousas, 
SEÑOR, QUE FALEMOS PARA ENTENDERNOS.
Para que superemos a tentación de oír sen escoitar e de falar sen dicir, 
CRISTO, QUE FALEMOS PARA ENTENDERNOS.
Para que non nos deixemos levar da intransixencia nin da intolerancia, 
SEÑOR, QUE FALEMOS PARA ENTENDERNOS.

Poderiamos hoxe fixarnos en tres palabras que van aparecendo ao longo das lecturas que
temos proclamado, Tres palabras que nos ofrecen un estilo de vida e un camiño polo que somos invitados a ir para acadar ese estilo de vida: inmobilidade, testemuño e entendemento. 
Inmobilidade: Esta é unha tentación que todos/as temos algunha ou moitas veces ao longo da vida. Quedar quietos, pensar e desexar que o que haxa que facer o fagan outros. É máis cómodo ver pasar as cousas, situacións e realidades por diante dos nosos ollos que facerlles fronte. Nesta situación estaban os apóstolos despois de que Xesús se fora, nunha espera inactiva e de vítima. Necesitaban que alguén os espoliase, e estando nestas chega o Espírito que os leva a tomar conciencia de que hai que cambiar, moverse, deixar de laiarse ou camiñar na nostalxia do que foi e xa non volverá. E comezan a súa andaina. Non esquezamos: toman conciencia de que seguir a Xesús non é quedarse na dor e na queixa, senón ser proactivos e propositivos, e non esperar que outros o fagan por nós. Se nós non mostramos que a fe é importante na vida, que podemos transmitir aos que non están, non veñen ou se foron?
Testemuño: Cando somos capaces de perder o medo e mobilizarnos, estamos mostrando que queremos dar razón do que nos move e nos da azos para facerlle fronte a canto veña. E o que vén non sempre é bo. A iso chámaselle testemuño. Dar razón de canto transforma a vida non nun laio permanente, senón nunha acción de grazas persoal e comunitaria que vai converténdoa non no aburrimento dos días que pasan, senón en esperanza por compartir cos demais que Xesús nos abriu un camiño que nos ilusiona, que nos move a facer cousas xuntos; e que neste camiño non imos solos, que o Espírito vai con nós, que El non deixa que nos veñamos abaixo nas dificultades e terma de nós cando a euforia non nos deixa poñer os pés no chan nas alegrías. Testemuñar é transmitir e trasladar aos demais que a vida paga a pena e que Deus, non só non nos deixa solos, senón que nos ofrece o gozo da presenza do Espírito ao noso lado.

Entendemento: E este traxecto do camiño da nosa vida non o facemos solos, senón en comunidade. Unha comunidade que vai tentando identificar no medio do noso mundo actual as pegadas de Deus; unha comunidade que non deixa que quedemos nas marxes; unha comunidade na que nos queremos e preocupamos uns dos outros; unha comunidade que loita contra a tentación do derrotismo e do aquí non se pode facer nada; pero unha comunidade tamén que sabe poñer freo as nosas euforias puramente afectivas que ás veces nos fan esquecer que os pés teñen que tocar sempre o chan; unha comunidade, que sen ser mellor nin peor cas outras é a nosa, e que hoxe se reúne para poder escoitar esta palabra, reafirmar os seus lazos de solidariedade e entendemento, e que quere facer do diálogo o seu medio desde o que mostrar que nin somos unha seita nin temos que pensar todos igual, senón que nesta familia que chamamos Igrexa cabemos todos e todas, e se Deus nos abre a porta e nos invita a entrar, nós non somos quen de pecharlle a quen queira vir e quedar.

FRATERNIDADE ORANTE
Porque non queremos quedar quietos, porque buscamos testemuñar a nosa esperanza, porque estamos dispostos a facer do entendemento o medio polo que os que nos ven se acheguen á persoa e mensaxe de Xesús, dicimos xuntos:
SEÑOR, NIN INAMOBIBLES NIN ENFRONTADOS, SENÓN TESTEMUÑAS

·      Para que poñamos vista, oído e corazón en canto facemos, esforzándonos por ser unha Igrexa aberta ao vento do Espírito que non se pecha, senón que se abre ao mundo, OREMOS.
SEÑOR, NIN INAMOBIBLES NIN ENFRONTADOS, SENÓN TESTEMUÑAS
·      Para que non deixemos que as nosas comunidades parroquiais se deixen ir pola pendente do consumo de sacramentos e celebracións, sen ser capaces de descubrir que temos que ser comunidades vivas, acolledoras e transformadoras da realidade, OREMOS.
SEÑOR, NIN INAMOBIBLES NIN ENFRONTADOS, SENÓN TESTEMUÑAS
·      Para que pasemos a Palabra hoxe escoitada pola peneira do noso corazón e polo forno da reflexión que coce as ideas ata que maduran para así ofrecelas á mellora do mundo moitas veces esquecido do diálogo, a acollida e o acompañamento, OREMOS.
SEÑOR, NIN INAMOBIBLES NIN ENFRONTADOS, SENÓN TESTEMUÑAS
·      Para que sexamos testemuñas agradecidas pola fe recibida no seo das nosas familias, celebrada nas nosas comunidades parroquiais e ofrecida a quen ten ás persoas como centro e fin e non como medio a quen se engana e utiliza cando interesa, OREMOS.
SEÑOR, NIN INAMOBIBLES NIN ENFRONTADOS, SENÓN TESTEMUÑAS

Grazas, Señor, pola forza e presenza do Espírito que nos volve falar á cabeza e ao corazón para que, poñendo os pés sempre no chan, non deixemos nunca de mirar ao ceo. P.X.N.S. Amén.

MIRADA ESPERANZADA
O noso testemuño de crentes chámanos a ser persoas comprometidas na busca da xustiza, a paz e a reconciliación. Este compromiso forma parte da nosa identidade. Non podemos renunciar a esta dimensión da nosa vida. Non podemos cruzarnos de brazos diante da violación dos dereitos humanos, non podemos ser pasivos espectadores diante das diversas formas de violencia. É bo que gravemos na conciencia que temos que saír sempre: “En defensa dos dereitos dos oprimidos, dos irmáns, renunciando á acción violenta, recorramos a medios que, por outra parte, están ao alcance incluso dos máis débiles [...], denunciemos con firmeza toda clase de acción bélica e toda carreira de armamentos [...], sen escatimar traballos e sufrimentos pola edificación del Reino do Deus da paz” (art. 69 das Constitucións dos franciscanos).
Na situación actual, que nos está pedindo o Evanxeo, para que sexamos, aquí e agora, testemuñas e promotores de xustiza, paz e reconciliación? Cal é a nosa achega específica como seguidores de Xesús á promoción da xustiza, a paz e a reconciliación? Cómo respondemos ás chamadas que nos chegan do noso mundo? En que temos que cambiar para ser verdadeiras testemuñas activas e na busca do entendemento?
Temos sido chamados para evanxelizar. Falar de evanxelización é, polo tanto, falar da nosa resposta á acollida do Espírito. Aquí está a nosa vocación e a nosa razón de ser desde a Igrexa e para o mundo. O Espírito é o que nos empurra a elo. A nós correspóndenos simplemente responder a esa invitación e esa chamada.
Odres Nuevos Evangelio 24 mayo 2015 colorCANTO GOZOSO
ENTRADA: Que ledicia                               LECTURAS: Manda o teu Espírito 
OFERTORIO: 
Veña o teu Reino                            
COMUÑÓN: Acharte presente

POWER POINTS

21 may. 2015

Ficha e Lectio - Pentecoste B


VER TAMÉN:



LECTIO:

PENTECOSTE 
(Ano B: 24 de maio 2015)

            Pentecoste é, como ben sabedes, o nome de orixe grega da festividade da vinda do Espírito Santo onda nós. Fai referencia ós “cincuenta” días de despois da Resurrección do Señor. Un número de días que tampouco se ha entender aquí literalmente senón de maneira simbólica. Día emocionante, grandioso, este da vinda do Espírito Santo onda nós, para se facer presente en cada un de nós, homes e mulleres do mundo enteiro de hoxe, pero tamén de tódalas épocas anteriores e das vindeiras.    
            A festa de Pentecoste está en paralelismo e, ó tempo, á maneira de contrapunto coa festa da Ascensión do Señor, que celebrabamos o domingo pasado. Aledabámonos entón e dabámoslle grazas a Deus Pai polo ascenso glorioso de Xesús ós ceos despois da súa Resurrección. Coa Ascensión de Xesús estaba para sempre sinalado o camiño e construída a ponte, entre a terra e o ceo, para acadarmos así vida e felicidade definitivas. Hoxe, nesta festa do Espírito Santo, o que ocorre non é unha vez máis un “ascenso”, unha “Ascensión”, senón, máis ben ó revés, un “descenso”, unha vinda onda nós do Espírito Santo. Por mediación de Xesús ascendido ós “ceos”, é dicir, ascendido a esa nova situación gloriosa de Xesús, anticipo do que será a nosa, baixa o “Espírito” de Deus onda nós. Un “Espírito” que fica xa para sempre onda nós. O Espírito de Deus veu onda nós, está con nós e estarao sempre. A súa vinda non ten data de caducidade. Veu para se quedar. De modo que se é verdade que Xesús ascendeu ós ceos, non hai unha ascensión do Espírito Santo ó ceo, posterior á súa vinda onda nós. El mantense no interior do corazón de cada un de nós e nel quere permanecer como en casa propia.
            Por iso non me parece moi evanxélico ou cristián esa especie de sentimento de saudade ou morriña ante a Ascensión de Xesús ós ceos, tal como se expresaba, por exemplo, Frei Luis de León no seu famoso poema, que, traducido ó galego, comeza así:  “E deixas, Pastor Santo, / a túa xente no val fondo, escuro, / en soidade e mais pranto, / e vas rompendo o puro / ar, que conduce ó teu porto seguro?”. Pois a vinda,  o “descenso” do Espírito Santo onda nós libéranos máis ben de toda morriña, enche plenamente calquera posíbel ou imaxinábel baleiro do Deus que se nos manifestou en Xesús. Porque o Espírito Santo vén sendo algo así como a presenza de Deus entre nós máis alá do tempo histórico en que Xesús estivo entre nós.
            Precisamente por iso, é dicir, grazas á vinda do Espírito Santo, enviado onda nós por Xesús e polo Pai, podía dicir Xesús, a pesar da súa marcha, a pesar da súa “Ascensión”, que el, Xesús, “estará sempre connosco ata a fin do mundo”. Se Xesús é a imaxe, o retrato vivo de Deus Pai, o Espírito Santo é pola súa parte a presenza viva e actuante de Xesús, ascendido ós ceos, en tódalas persoas de boa vontade do mundo enteiro deica a fin dos tempos.
            Nos Feitos dos Apóstolos, o Espírito de Deus énos presentado, na súa vinda onda nós, como “un ruído dun forte golpe de vento” que o enche todo e como “linguas de lume” que se pousan sobre cada un dos presentes. Ocorre aquí unha transformación fonda dos apóstolos, que os fai sentirse a si mesmos como “cheos do Espírito Santo”. De tal maneira que son capaces de dárense a entender por cantos os escoitan. Dísenos alí que todos os comprendían perfectamente, coma se falasen na súa propia lingua, sendo así que de feito os que os escoitaban eran de moi diferentes linguas e nacións.
            E a propósito de linguas e nacións, cando nesta nosa igrexa dos Apóstolos se celebrou hai agora algo máis de 46 anos a primeira misa oficial en galego, no domingo 12 de xaneiro de 1969, podemos dicir hoxe que o Espírito Santo traballou tamén entón á maneira dun “forte golpe de vento” que destruíu prevencións, atrancos e inxustizas históricas que impedían que a liturxia e o anuncio do evanxeo puidesen ser expresados por fin na nosa vella e fermosa lingua propia.
            Pois ben, tanto nos comezos do espallamento da boa nova de Xesús coma nos tempos de hoxe e de mañá o que nos fai moita falla a todos é ese “enchérmonos do Espírito Santo”, tal como ocorreu no primeiro Pentecoste. Ese sentirmos en nós a presenza viva do Espírito Santo, que nos dá vigor e azos para anunciarmos a mensaxe de Xesús con liberdade, alegría e agradecemento. Coas palabras, mais aínda mellor cos feitos, porque, á fin de contas, as palabras sen os feitos nin teñen sentido nin capacidade de convicción.
            ¿De qué falaban os apóstolos, transformados en si mesmos pola presenza neles do Espírito Santo? Dinnos os Feitos dos Apóstolos que “das grandezas de Deus”. Eles sentían en si mesmos o “grande” que era ese Deus que se nos dera a si mesmo no seu Fillo Xesús e que agora se facía presente coa forza e o poder transformador do Espírito.
            Por iso é hoxe, sobre todo, un día no que deberiamos repetir, no interior de cada un de nós e ó longo de toda esta eucaristía, aquela petición que a “Secuencia” formula deste xeito: “Vén, Espírito divino..., Vén, hóspede desexado... Entra ata o fondo da alma, divina luz, e enriquécenos... Vén, Espírito Santo, enche o corazón dos teus fieis...”
            Teriamos que concienciarnos de que este Deus que se nos comunica no Espírito Santo e que está na mesma orixe da igrexa é un Deus impetuoso, forte, como é forte un vento impetuoso capaz de derrubar rexos carballos ou castiñeiros. Un Deus libre e que ama a liberdade. Un Deus que se comunica e que se fai comprender en calquera lingua e cultura. Un Deus que non se ata a límites, prescricións ou ritos concretos. Porque a súa grandeza (esa grandeza da que falaban os apóstolos ós alí presentes) é unha grandeza divina.
            Sobre esta festa de Pentecoste lin nalgún sitio o seguinte co que concordo: “Na Igrexa somos moi pouco devotos do Espírito Santo. Sen embargo, só no Espírito somos os cristiáns capaces das cousas que no noso falar e no noso obrar nos distinguen como cristiáns. Sen o Espírito nin seriamos adoradores do Pai, nin seguidores de Xesús, nin servidores dos pobres. Non seriamos nada”.
            Pois ben, para convertérmonos, tal como deberiamos, en fervorosos devotos deste Espírito de Deus, mergullándonos nel e concienciándonos así da súa presenza agarimosa en nós, pidámoslle cada un de nós a el mesmo que nos mande a súa luz, utilizando as palabras do comezo da “Secuencia” deste día: “Vén, Espírito divino, manda a túa luz do ceo”.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
A Ti, Espírito divino, que procedes do Pai e do Fillo, dirixímoste neste día de Pentecoste as nosas oracións coa emoción e a forza que Ti mesmo nos dás, dicindo: “Vén, Espírito divino”. TODOS: “Vén, Espírito divino”.
- Ven, Espírito divino, manda a túa luz do ceo. TODOS: “Vén, Espírito divino”.
- Entra ata o fondo da alma, divina luz, e enriquécenos. TODOS: “Vén, Espírito divino”.
- Ven, Espírito Santo, enche o corazón dos teus fieis. TODOS: “Vén, Espírito divino”.

 Pedímoscho, Espírito divino do Pai e do Fillo, coa confianza e a esperanza que Ti mesmo nos dás. Amén.



                                                                                              Manuel Cabada Castro



VER TAMÉN: