12 feb. 2016

Ficha e Lectio - Domingo 1 Coresma C


AVISO IMPORTANTE:

xa quedaron completadas as fichas deste ciclo a semana pasada, 
se queredes ver as que corresponden a este domingo e a lectura, pisade na ligazón

E aquí están todas as correspondentes á Coresma C:



LECTIO:


DOMINGO I DE CORESMA 
(Ano C: 14 febreiro 2016)

            Hai só catro días, no pasado mércores de cinza, empezabamos o tempo da Coresma, un nome, o de “Coresma”, que ten que ver (“coresma” – “corenta”) cos “corenta” días de xaxún que, segundo nos contan os evanxelistas, pasou Xesús no deserto tras ser bautizado por Xoán Bautista. Sabemos que o dos “corenta” días non hai que entendelo literalmente, pois trátase dun número simbólico de “plenitude”, segundo nos din os entendidos. Vén significar algo así coma se dixésemos: “Xesús foi tentado sempre”. Como sempre somos tentados todos nós. Ás veces imaxinamos a Xesús tan “divino” que nos pode resultar case incomprensíbel que puidese ser “tentado” tal como o somos nós. Mais el era tamén humano, coma nós. Só que moito máis humano e por iso precisamente moito máis divino. Tan divino que era o fillo benquerido de Deus.
            En calquera dos tres ciclos da liturxia da Coresma fálasenos sempre no primeiro domingo (o de hoxe) sobre as tentacións de Xesús. Pois ben, na súa íntima, persoalísima, relación e comunicación co seu Pai Deus no deserto, Xesús veuse tentado, pese a todo, polo espírito malo, polo Satán do que nos fala hoxe Lucas.
            O ser humano, todos e cada un de nós, somos un misterio para nós mesmos. Atráennos o poder, o prestixio, a fama. Queremos ser máis cós demais. E a estes pásalles outro tanto. E sabemos que se nos deixamos levar por todo iso, sofren a irmandade, a fraternidade, a igualdade. Xesús debeulle de dar moitas voltas a este duro conflito que se produce no interior de todos nós, tamén no seu propio interior.
            Pero no deserto, na soidade consigo mesmo e en íntima compaña co seu Pai Deus, chegou Xesús á irrevogábel conclusión de que a vontade do seu Pai era a de instaurar no mundo un reino de amor e fraternidade. Por iso, o deserto de Xesús será (a diferenza do deserto de Xoán Bautista) unha etapa só pasaxeira, que o levaría axiña a traballar directamente xunto cos seus apóstolos e discípulos a prol da instauración dese reino. Esa é a “boa nova” de Xesús.
            Os evanxelistas que nos describen a peripecia de Xesús no deserto, en loita entre o falaz convite de Satán ó poder e á fama e a chamada do Pai á instauración dun reino de fraternidade, fálannos do importante papel que nesa loita xoga o “Espírito Santo”. É ese Espírito divino o que empuxa, forza, leva a Xesús ó deserto, algo así como unha poderosa onda dun mar impetuoso nos leva cara a onde ela quere. É ese Espírito forte de Deus o que clarifica as ideas de Xesús e o que lle dá forzas así para resistir ás tentacións do mal espírito, do tentador, do Satán.          
            Será ese mesmo Espírito de Deus que o levou ó deserto o que o encamiñará tamén, fóra do deserto, cara ó encontro cos homes e mulleres do seu tempo. Coa xente normal e corrente, coas súas necesidades, sufrindo as penurias que lles impoñen aqueles outros que se deixan levar polo espírito de Satán, é dicir, aqueles poderosos en cargos, en diñeiro, en prestixio social ou político ós que non lles importan ren os demais. A toda esa xente, marxinada ou desprezada polos de arriba, Xesús vailles anunciar a “boa nova”, a “alegre noticia”. Unha boa noticia, que ten como centro a experiencia de sentírense todos irmáns entre si e fillos queridos por Deus Pai.
            A Coresma tivo popularmente noutros tempos un sentido algo tristeiro, de renuncia a certas cousas no comer ou de realización de determinadas prácticas penitenciais. De aí o contraste popular entre o Antroido destes festivos días pasados e a austera Coresma na que agora xa estamos. Unha coresma que liturxicamente empezaba ademais con ese convite, na antiga fórmula da imposición da cinza, a que lembrásemos que “somos po e que en po nos imos converter”. Pola contra, a mensaxe da fórmula de imposición da cinza do mércores pasado é agora moito máis alegre e, tamén, sen dúbida, moito máis cristiá por concordar mellor coa mensaxe central de Xesús: “Convértete e cre no Evanxeo”. É dicir, vólvete cara á grande e alegre noticia.
             Cal é esa boa nova? Ben o sabemos. Nada máis e nada menos que a boa, a alegre nova de Xesús mesmo, é dicir, de que Deus está connosco, de que Deus nos quere como a fillos del que somos, e de que calquera outra persoa é irmán meu e destinado, igual ca min, a formar parte dun reino de xustiza, de amor e de paz.
            Compráceme por iso a expresión tradicional galega “Antroido” (ou “Entroido”) máis cá de “Carnaval”. Porque “Antroido” se refire directamente á  “entrada”, á entrada na Coresma. Non hai polo tanto un “corte” entre o Antroido e a Coresma, tal como se vén representado popularmente nas troulas e festas do Antroido en contraste co austero rito do antigo comezo da Coresma de que non somos máis ca po. O Antroido é só a porta de entrada, alegre e festeira, á ledicia, moito máis fonda e universal, que nos trae Xesús, cando no novo rito se nos pide que nos convertamos ó “Evanxeo”, é dicir, ó “bo” ou “alegre” “anuncio” de Deus en Xesús para todos e cada un de nós.
            Precisamente por ser esta “boa nova” unha boa nova para TODOS e non só para algúns, por iso –digo- a nosa alegría ten que ser inclusiva e non “exclusiva”. Ten que incluír nela a cantos poderían sentirse discriminados nas súas vidas, pois eles son tamén irmáns meus. E eles, eses irmáns meus, non deberían ter motivo algún para me acusar a min de que non me comporto con eles como un verdadeiro irmán.
            Esta é, pois, a fermosa tarefa que temos diante neste tempo coresmal que acabamos de comezar. Pidámoslle ó Espírito de Deus que nos empuxe con forza, como a Xesús, ó “deserto” da nosa conversión a Deus Pai para así podermos chegar a ver e experimentar  a todos como verdadeiros irmáns nosos. Dá a casualidade, ademais, que neste ano 2016 o primeiro domingo de Coresma coincide co segundo domingo de febreiro (que é tradicionalmente o día da Campaña de Mans Unidas contra a fame no mundo). Dunha ou doutra forma estamos todos ó tanto dos moitos que pasan  fame no mundo. Se tomamos en serio a nosa común fraternidade, é dicir, o feito de que somos fillos dun mesmo Pai, entón non deberiamos aturar que irmáns nosos pasen fame, pois sen un mínimo de igualdade non é posible que haxa auténtica fraternidade. Polo tanto, deberiamos loitar, utilizando os medios que estean ó noso alcance, para que estas situacións degradantes desaparezan. Convertámonos, pois, en sandadores da humanidade e non en cómplices da inhumanidade.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS:
            En comuñón e fraternidade mutua, pidámoslle a Deus Pai que nos conceda espírito de conversión e mans prestas para axudarmos os necesitados, dicindo: Escóitanos, Pai. Todos: Escóitanos, Pai.
            - Concédenos, Pai, sabérmonos resistir como Xesús ás tentacións do prestixio ou do poder para dese modo dedicármonos con liberdade á construción do teu Reino. Todos: Escóitanos, Pai.
            - Dános, Pai, mans e corazóns agarimosos para axudarmos a aliviar os problemas e angustias dos nosos irmáns necesitados. Todos: Escóitanos, Pai.
            - Move, Pai, persoas e gobernos a preocupárense de verdade por resolver os problemas que levan á praga da fame no mundo. Todos: Escóitanos, Pai.
Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo Noso Señor. AMÉN.

                       
                                                                       Manuel Cabada Castro




10 feb. 2016

MÉRCORES DA CINSA





ORACIÓN DO MÉRCORES DE CINZA

Corenta días para deixarme atopar por Ti,
    para darme conta de que me esperas á porta de casa.
    Corenta días para pedirche perdón
    e xaxuar de tantas cousas que me sobran e outros necesitan.
    Corenta días para escoitar máis atento a túa Palabra,
    e deixar que sexa o teu Pan quen me sacie 
    e o teu perdón quen me restaure.

Un pouco de cinza no rostro
pódeme pór en camiño de verdade:
NON HAI CAMIÑO FÓRA DE DEUS.
E hoxe mesmo comezo o camiño de retorno á túa casa.

+


+





 

  





9 feb. 2016

MENSAXE DO SANTO PADRE PARA A CORESMA DO 2016

VATICANO, 26 Xaneiro 16 / 06:05 am (ACI).- Hoxe deuse a coñecer a mensaxe do Papa Francisco para a Coresma 2016 que leva como título «'Misericordia quero e non sacrificio' (Mt 9,13). As obras de misericordia no camiño xubilar». O texto foi dado a coñecer pola Santa Sé en conferencia de prensa. 

ADAPTADO DE: 

A continuación o texto completo en galego:


«'Misericordia quero e non sacrificio' (Mt 9,13).
As obras de misericordia no camiño xubilar»


1. María, icona dunha Igrexa que evanxeliza porque é evanxelizada

Na Bula de convocación do Xubileu convidei a que «a Coresma deste ano Xubilar sexa vivida con maior intensidade, como momento forte para celebrar e experimentar a misericordia de Deus» (Misericordiae vultus, 17). Coa invitación a escoitar a Palabra de Deus e a participar na iniciativa «24 horas para o Señor» quixen facer fincapé na primacía daescoita orante da Palabra, especialmente da palabra profética. A misericordia de Deus, en efecto, é un anuncio ao mundo: pero cada cristián está chamado a experimentar en primeira persoa ese anuncio. Por iso, no tempo da Coresma enviarei aos Misioneiros da Misericordia, a fin de que sexan para todos un signo concreto da proximidade e do perdón de Deus.

María, despois de acoller a Boa Noticia que lle dirixe o arcanxo Gabriel, María canta proféticamente no Magnificat a misericordia coa que Deus elixiuna. A Virxe de Nazaret, prometida con Xosé, convértese así na icona perfecta da Igrexa que evanxeliza, porque foi e segue sendo evanxelizada por obra do Espírito Santo, que fixo fecundo o seu ventre virxinal. Na tradición profética, na súa etimoloxía, a misericordia está estreitamente vinculada, precisamente coas entrañas maternas (rahamim) e cunha bondade xenerosa, fiel e compasiva (hesed) que se ten no seo das relacións conxugais e parentais.


2. A alianza de Deus cos homes: unha historia de misericordia

O misterio da misericordia divina revélase ao longo da historia da alianza entre Deus e o seu pobo Israel. Deus, en efecto, móstrase sempre rico en misericordia, disposto a derramar no seu pobo, en cada circunstancia, unha tenrura e unha compaixón visceral, especialmente nos momentos máis dramáticos, cando a infidelidade rompe o vínculo do Pacto e é preciso ratificar a alianza de modo máis estable na xustiza e a verdade. Aquí estamos fronte a un auténtico drama de amor, no cal Deus desempeña o papel de pai e de marido traizoado, mentres que Israel o de fillo/filla e o de esposa infiel. Son xustamente as imaxes familiares -como no caso de Oseas (cf. Os 1-2)- as que expresan ata que punto Deus desexa unirse ao seu pobo.

Este drama de amor alcanza o seu culmen no Fillo feito home. Nel Deus derrama a súa ilimitada misericordia ata tal punto que fai del a «Misericordia encarnada» (Misericordiae vultus, 8). En efecto, como home, Xesús de Nazaret é fillo de Israel para todos os efectos. E o é ata tal punto que encarna a escoita perfecta de Deus que o Shemà require a todo xudeu, e que aínda hoxe é o corazón da alianza de Deus con Israel: «Escucha, Israel: O Señor é o noso Deus, o Señor é un só. Amarás, pois, ao Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma e con todas as túas forzas» (Dt 6,4-5). O Fillo de Deus é o Esposo que fai calquera cousa por gañarse o amor da súa Esposa, con quen está unido cun amor incondicional, que se fai visible nas nupcias eternas con ela.

É este o corazón do kerygma apostólico, no cal a misericordia divina ocupa un lugar central e fundamental. É «a beleza do amor salvífico de Deus manifestado en Xesucristo morto e resucitado» (Exh. ap. Evangelii gaudium, 36), o primeiro anuncio que «sempre hai que volver escoitar de diversas maneiras e sempre hai que volver anunciar dun xeito ou doutro ao longo da catequese» (ibíd., 164). A Misericordia entón «expresa o comportamento de Deus cara ao pecador, ofrecéndolle unha ulterior posibilidade para examinarse, converterse e crer» (Misericordiae vultus, 21), restablecendo dese modo a relación con el. E, en Xesús crucificado, Deus quere alcanzar ao pecador mesmo na súa distancia máis extrema, xustamente alí onde se perdeu e afastouse del. E isto faino coa esperanza de poder así, finalmente, enternecer o corazón endurecido da súa Esposa.


3. As obras de misericordia

A misericordia de Deus transforma o corazón do home facéndolle experimentar un amor fiel, e faino á súa vez capaz de misericordia. É sempre un milagre o que a misericordia divina se irradie na vida de cada un de nós, impulsándonos a amar ao próximo e animándonos a vivir o que a tradición da Igrexa chama as obras de misericordia corporais e espirituais. Elas lémbrannos que a nosa fe se traduce en xestos concretos e cotiáns, destinados a axudar ao noso próximo no corpo e no espírito, e sobre os que seremos xulgados: nutrilo, visitalo, consolalo e educalo. Por iso, expresei o meu desexo de que «o pobo cristián reflexione durante o Xubileu sobre as obras de misericordia corporais e espirituais. Será un modo para espertar a nosa conciencia, moitas veces aletargada ante o drama da pobreza, e para entrar aínda máis no corazón do Evanxeo, onde os pobres son os privilexiados da misericordia divina» (ibíd., 15). No pobre, en efecto, a carne de Cristo «faise de novo visible como corpo martirizado, chagado, flaxelado, desnutrido, en fuga... para que nós recoñezámolo, toquémolo e asistámolo con coidado» (ibíd.). Misterio inaudito e escandaloso a continuación na historia do sufrimento do Cordeiro Inocente, zarza ardente de amor gratuíto ante o cal, como Moisés, só podemos quitarnos as sandalias (cf. Ex 3,5); máis aínda cando o pobre é o irmán ou a irmá en Cristo que sofren por mor da súa fe.

Ante este amor forte como a morte (cf. Ct 8,6), o pobre máis miserable é quen non acepta recoñecerse como tal. Cre que é rico, pero en realidade é o máis pobre dos pobres. Isto é así porque é escravo do pecado, que o empuxa a utilizar a riqueza e o poder non para servir a Deus e aos demais, senón parar sufocar dentro de si a íntima convicción de que tampouco el é máis que un pobre esmoleiro. E canto maior é o poder e a riqueza á súa disposición, tanto maior pode chegar a ser este enganoso ofuscamiento. Chega ata tal punto que nin sequera ve ao pobre Lázaro, que esmoleira á porta da súa casa (cf. Lc 16,20-21), e que é figura de Cristo que nos pobres esmoleira a nosa conversión. Lázaro é a posibilidade de conversión que Deus nos ofrece e que quizá non vemos. E este ofuscamiento vai acompañado dun soberbio delirio de omnipotencia, no cal resoa siniestramente o demoníaco «seredes como Deus» (Xn 3,5) que é a raíz de todo pecado. Ese delirio tamén pode asumir formas sociais e políticas, como mostraron os totalitarismos do século XX, e como mostran hoxe as ideoloxías do pensamento único e da tecnociencia, que pretenden facer que Deus sexa irrelevante e que o home se reduza a unha masa para utilizar. E actualmente tamén poden mostralo as estruturas de pecado vinculadas a un modelo falso de desenvolvemento, baseado na idolatría do diñeiro, como consecuencia do cal as persoas e as sociedades máis ricas vólvense indiferentes ao destino dos pobres, a quen pechan as súas portas, negándose mesmo a miralos.

A Coresma deste ano Xubilar, pois, é para todos un tempo favorable para saír por fin da nosa alienación existencial grazas á escoita da Palabra e ás obras de misericordia. Mediante as corporais tocamos a carne de Cristo nos irmáns e irmás que necesitan ser nutridos, vestidos, aloxados, visitados, mentres que as espirituais tocan máis directamente a nosa condición de pecadores: aconsellar, ensinar, perdoar, amoestar, rezar. Por tanto, nunca hai que separar as obras corporais das espirituais. Precisamente tocando no mísero a carne de Xesús crucificado o pecador poderá recibir como don a conciencia de que el mesmo é un pobre esmoleiro. A través deste camiño tamén os «soberbios», os «poderosos» e os «ricos», dos que fala o Magnificat, teñen a posibilidade de darse conta de que son inmerecidamente amados por Cristo crucificado, morto e resucitado por eles. Só neste amor está a resposta á sede de felicidade e de amor infinitos que o home -enganándose- cre poder colmar cos ídolos do saber, do poder e do posuír. Con todo, sempre queda o perigo de que, por mor dun pecharse cada vez máis hermeticamente a Cristo, que no pobre segue chamando á porta do seu corazón, os soberbios, os ricos e os poderosos acaben por condenarse a si mesmos a caer no eterno abismo de soidade que é o inferno. Velaquí, pois, que resoan de novo para eles, do mesmo xeito que para todos nós, as lacerantes palabras de Abrahán: «Teñen a Moisés e os Profetas; que os escoiten» (Lc 16,29). Esta escoita activa prepararanos do mellor modo posible para celebrar a vitoria definitiva sobre o pecado e sobre a morte do Esposo xa resucitado, que desexa purificar á súa Esposa prometida, á espera da súa vinda.



Non perdamos este tempo de Coresma favorable para a conversión. Pedímolo pola intercesión materna da Virxe María, que foi a primeira que, fronte á grandeza da misericordia divina que recibiu gratuitamente, confesou a súa propia pequeñez (cf. Lc 1,48), recoñecéndose como a humilde escrava do Señor (cf. Lc 1,38).



Vaticano, 4 de outubro de 2015
Festa de San Francisco de Assis

FRANCISCUS

8 feb. 2016

7 feb. 2016

Aquí me tes, mándame - Is 6, 1-2a. 3-8

Domingo 5 do Tpo. Ordinario - ciclo C


OFRECEMENTO A XESÚS

Se ti me queres, Xesús,
conta comigo.
Estou disposto a seguirte
en todas as túas ansias e traballos.

Á hora de falar,
de converter a palabra en fonte de animación,
conta comigo,
e conta coa miña pequena palabra.
Póñoa á túa disposición
e á disposición do ben dos pobre e pequenos.

Á hora de traballar,
de arrimar o lombo con outros compañeiros,
para que as cousas boas da comunidade medren,
conta tamén comigo
e co meu esforzo todo.
Póñoo á túa disposición
e á disposición da irmandade no pobo.

Son pouca cousa, Xesús, ben o sabes,
son escaso en palabras, en feitos e en bondades,
pero no que sei, vallo e podo,
aquí estou, Xesús,
conta sempre comigo.





Así predicamos e así crestes vós - 1 Cor 15, 1-11

Domingo 5 do Tpo. Ordinario - ciclo C


QUERO ACEPTAR O TEU RETO, XESÚS

Quero aceptar o teu reto,
pero sinto na gorxa un nó apertado
e non sei dicir nada.

Escoito a túa invitación,
pero non solto as miñas amarras e non atino
a levantar  áncoras para ir a alta mar.

Eu quedo á beira,
porque é pequena a miña barca
e son poucas as miñas forzas
para cruzar as augas.

Non poderei ser o teu amigo se quedo na praia,
recibindo os bicos da tarde dourada?

Pero ..... non.
Vén ao meu bote,
desenvaíña a espada e corta, dun só golpe,
as cordas que me atan!



6 feb. 2016

Domingo 5 de Ordinario C

DOMINGO V DO TEMPO ORDINARIO  
CICLO C



Primeira Lectura     Is 6, 1-2a. 3-8
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS
Aquí me tes, mándame
  
            O ano da morte do rei Ozías, vin o Señor sentado nun trono alto e levantado. A orla do seu manto enchía o santuario.
            De pé na súa presenza estaban dous serafíns.
            Exclamaban un cara ao outro: "Santo, Santo, Santo, o Señor dos Exércitos: a terra toda está chea da súa gloria!".
            Estremecían os marcos das portas da entrada co seu clamor, e o santuario estaba cheo de fume.
            Eu dixen: "Ai de min! Estou perdido!
Pois sendo un home de labios lixados,
e que vive entre un pobo de labios lixados,
vin cos meus ollos o mesmo Rei, o Señor dos Exércitos".
            Entón un dos serafíns voou onda min;
tiña na súa man unha brasa que collera de enriba do altar cunhas tenaces,
e achegouna á miña boca, dicíndome:
            "Olla: isto tocou os teus labios,
a túa culpa desapareceu, o teu pecado está perdoado".
            Entón escoitei a voz do Señor que dicía:
"A quen mandarei? Quen irá da nosa parte?".
            Entón díxenlle: "Aquí estou, mándame a min".

  Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL     Sal 137, 1-2a. 2bc-3. 4-5. 7c-8
R/.  (1c):  Hei cantar para ti diante dos anxos, Señor

Douche grazas, Señor, de todo corazón,
hei cantar para ti diante dos anxos.
Hei prostrarme cara ao teu santo templo.

Dou grazas ao teu nome
pola túa misericordia e a túa fidelidade,
porque a túa promesa
é máis grande cá túa sona.
Cando te chamo, respóndesme
e acrecentas as miñas forzas.

A ti, Señor, darán grazas
todos os reis da terra
cando oian os ditos da túa boca.
Cantarán os camiños do Señor,
pois grande é a gloria do Señor.

Estendes a túa man,
e libérame a túa dereita.
O Señor completará os seus favores comigo.
A túa misericordia, Señor, é para sempre,
non abandones a obra das túas mans.



Segunda Lectura    1 Cor 15, 1-11(máis longa)
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
Así predicamos e así crestes vós
  
            Quero que vos acorde, irmáns, o Evanxeo que vos prediquei, que vós aceptastes, no que ficades firmes e polo que vos estades salvando (se é que o gardades tal como volo anunciei; do contrario, a vosa fe sería inútil).
            Transmitinvos, xa que logo, antes de nada o que eu mesmo recibín: que Cristo morreu polos nosos pecados conforme ás Escrituras; que o sepultaron, que ao terceiro día resucitou conforme ás Escrituras e que se apareceu a Cefas e despois aos Doce.
            Máis tarde apareceuse asemade a máis de cincocentos irmáns; moitos deles aínda viven, algúns xa finaron. Despois apareceuse a Santiago e logo a todos os apóstolos. En derradeiro lugar aparecéuseme tamén a min, coma ao nacido a deshora.
            Pois eu son o menor dos apóstolos, que nin son merecente de me chamar apóstolo, xa que perseguín a Igrexa de Deus; pero pola graza de Deus son o que son, e esa graza que fixo comigo non ficou baleira.
            Ó contrario, traballei máis ca todos eles; aínda que non precisamente eu, senón a graza de Deus que está comigo. Pero, en fin, que sexa eu ou que sexan eles, así predicamos e así crestes vós.

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

______________________________________________________________________

Ou máis breve:   3-8. 11
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS

            Irmáns:
            Transmitinvos, xa que logo, antes de nada o que eu mesmo recibín: que Cristo morreu polos nosos pecados conforme ás Escrituras; que o sepultaron, que ao terceiro día resucitou conforme ás Escrituras e que se apareceu a Cefas e despois aos Doce.
            Máis tarde apareceuse asemade a máis de cincocentos irmáns; moitos deles aínda viven, algúns xa finaron. Despois apareceuse a Santiago e logo a todos os apóstolos.
            En derradeiro lugar aparecéuseme tamén a min, coma ao nacido a deshora.
            Pero, en fin, que sexa eu ou que sexan eles, así predicamos e así crestes vós.

  Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



ALELUIA     Mt 4, 19
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Seguídeme, di o Señor,
e farei que sexades pescadores de homes.
Aleluia.



Evanxeo    Lc 5, 1-11
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Deixándoo todo, seguírono
  
            Naquel tempo, estando Xesús á beira do lago Xenesaré, mentres a xente se amoreaba ao seu arredor, escoitando a Palabra de Deus, viu dúas lanchiñas que estaban na beira do lago. Os pescadores que desembarcaran delas lavaban o aparello. Subiu a unha barca, que era de Simón, rogoulle que se apartase un pouco da terra, e desde a barca, sentado, ensinaba á xente.
            Cando acabou de falar, díxolle a Pedro:
            ‑ Voga lago a dentro, e larga o aparello para pescar.
            Respondeu Simón:
            ‑ Mestre, pasamos a noite faenando e non demos collido un rabo de peixe, pero, xa que ti o dis, largarei o aparello.
            Así o fixeron, e colleron tal cantidade de peixe que o aparello rebentaba. Fixéronlles entón acenos aos compañeiros da outra lancha para que lles fosen botar unha man. Foron e encheron as dúas lanchas tanto que, a pouco máis, van a pique. Vendo isto, Simón Pedro botóuselle aos pés a Xesús, dicindo:
            ‑ Señor, arreda de min, que eu son un pecador.
            Porque tanto el coma os seus compañeiros quedaron parvos con tanto peixe como colleran naquel lance. O mesmo lles pasaba a Santiago e mais a Xoán, fillos de Zebedeo, que eran compañeiros de Simón.
            E díxolle Xesús a Simón:
            ‑ Tranquilo, desde agora vas ser pescador de homes.
            Varando as barcas en terra e deixándoo todo, seguírono.

  Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo



 Porque a verdade pasa por non calar ante o engano, a inxustiza e a corrupción; non deixemos que os nosos labios se pechen e calen diante das mentiras dos que se cren na verdade 
5º TOC 2016



POWER POINTS

CANTO GOZOSO
LECTURAS: Canta, aleluia


ESCOITA ACTIVA
Entre tanta información, tanto micrófono e cámara dispostos a recoller canto pasa no mundo, non é nada doado hoxe en día descubrir e distinguir o que é certo do que non o é; o que é importante daquilo que é secundario; o que verdadeiramente paga a pena prestarlle atención do que non debemos perder ningún tempo porque nos enreda e nos fai perder a perspectiva do fundamental na vida de cada un de nós. Por iso temos que deixar de ser crédulos e non pensar que o primeiro que escoitamos é o bo, o certo ou o importante.
         Noutro tempo, cando a información era pouca e había que buscala de xeito pausado e intentando coñecer a verdade, todos nos esforzabamos en poñer a traballar a nosa capacidade de reflexión para non confundir nin confundirnos. Hoxe isto xa nos vai resultando máis difícil, de aí a necesidade de formarnos para non deixarnos levar da primeira opinión que escoitamos; de poñer as primeiras impresións antes que o discernimento; de non caer no “boísimo” de que calquera cousa vale porque o vin en internet, o escoitei na televisión ou o dixo este ou aquel famoso. Necesitamos contrastar as cousas, facer varias lecturas antes de emitir unha opinión, aprender a distinguir a verdade da suxetividade de quen só busca vendernos algo que lle acabe dando rendibilidade en forma de cartos, prestixio, poder ou votos.
         Porén, para Xesús o importante non estaba no externo, no que fai barullo, senón no interior. El invítanos a ser agradecidos, a aprender a perdoar e a pedir perdón, a transmitir e compartir canto temos experimentado como bo en nós. Nunha palabra: a facer da nosa vida unha experiencia de misericordia humanizadora.
         Acollamos e poñamos no valor das boas obras esta invitación.


CORAZÓN MISERICORDIOSO
·      Por non dedicar tempo a pensar se o que escoitamos responde ou non á verdade dos feitos; SEÑOR, PERDÓN POLAS NOSAS PRÉSAS E XUÍZOS.
·      Por deixarnos lear polos comentarios, moitas veces nada ben intencionados, que descualifican aos demais sen probas nin argumentos; CRISTO, PERDÓN POLAS NOSAS PRÉSAS E XUÍZOS.
·      Polos prexuízos cos que imos construíndo as nosas opinións respecto dos demais, esquecendo que é na misericordia por onde nos invita a camiñar Xesús; SEÑOR, PERDÓN POLAS NOSAS PRÉSAS E XUÍZOS.




OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
*      Se poñemos atención á lectura da palabra de Deus, tanto nas celebracións como cando buscamos un momento na casa para lela e coñecela mellor, iremos descubrindo que un dos eixos nos que insiste constantemente é o do perdón e cambio de corazón. Porque Deus é perdón, porque ama e acolle, non garda rancor nin busca culparnos nin humillarnos, acentuando a culpabilidade polo que teñamos feito mal. E é neste perdón no que se mostra, no que se vai poñendo de manifesto un camiño que nos invita a percorrer, para que tamén nós fagamos da nosa vida experiencia non de rancor, odio e resentimento, senón de perdón ofrecido e compartido. É verdade que temos que asumir as consecuencias do que teñamos feito mal, pero iso non supón caer no vitimismo de que xa estamos marcados para sempre co estigma da maldade e da incapacidade de cambiar e comezar de novo. É esta unha das características da fe que compartimos que máis lles custa entender e poñer en práctica aos que desde o seu dogmatismo consideran que non se pode esquecer que o perdón é imposible e que a conversión e o cambio nas persoas non é real. Por iso debemos nós, coa nosa vida e xeito de facer as cousas, demostrarlles -tamén demostrarnos a nós mesmos-, que non só é posible, senón que é o único camiño que nos pode facer felices e levarnos a sentírmonos verdadeiramente humanos.

*      El é quen nos manda, o que nos encomenda esta misión. Por iso agradecemos esta confianza ("douche grazas, Señor, de todo corazón") e bendicimos o seu nome a través da posta en práctica das actitudes que van manifestando que o amor, o perdón e a misericordia que Deus manifesta con nós, tamén as podemos manifestar cos demais. Que é posible facelo, que non é unha proposta para poñer nunha vitrina e contemplala. Esta gratitude cara a Deus temos que saber transmitirlla a aqueles cos que compartimos a realidade da nosa vida. Aos que temos máis preto, aos que vemos e cos que tratamos cada día; pero tamén aos que están lonxe, e que aínda sen coñecelos nos van lembrando que Deus non establece fronteiras. En Xesús a universalidade -El foi o primeiro gran globalizador da humanización- faise fraternidade e igualdade entre todos, e por iso non habemos ter medo a colaborar, participar e promover toda causa que busque transmitir que, sendo Deus amor e igualdade, ninguén ha ser tratado con diferenza por ser doutro sitio, ter outra cor de pel ou ter crecido noutra cultura. Aquí reside o propio da fe cristiá, o que podemos ofrecer como distinto das mensaxes planas e repetitivas que escoitamos cada día que falan de diferenza, exclusión e rexeitamento cara a quen vén buscando vida digna e trato humano e respectuoso... como se no canto deles, foramos nós, como noutro tempo fomos, os que buscaramos iso mesmo. Transmitir a experiencia de Xesús non é logo contar historias do pasado, senón converter os eixos do Evanxeo en actitudes e comportamentos que non discriminen nin penalicen, senón que escoiten, acollan e convertan a salvación nunha experiencia de amor e misericordia. Aquí e así, como noutro tempo o fixo Paulo, é onde temos que mostrar e confesar a fe: transmitir o recibido.

*      Como El tamén foi transmitindo co seu xeito de facer as cousas o que quería que recibiran aqueles que andaban ao seu carón. Ensinaba con confianza -"xa que ti o dis"- removía a quen o vía e escoitaba, non resultaba indiferente o que percibían nel -"quedaron parvos"- o que facía que responderan seguíndoo, para aprender del e transmitir canto foran descubrindo no seu actuar. Por iso tamén nós podemos preguntarnos se na relación con Xesús imos crecendo en confianza; se facemos do noso tempo palabra que alenta, sorriso que anime e trato xusto e igualitario cos que imos topando no acontecer de cada día. Os apóstolos, porque viron que aquí estaba a forza e o sentido da súa vida, dinos o evanxeo que o seguiron. Nós tamén o estamos a seguir?


FRATERNIDADE ORANTE
Na verdade na que nos invita sempre a camiñar Xesús aparece o trato e respecto das persoas como centro e guieiro desde o que rezar e vivir. Dispostos a responder coa nosa vida a esta invitación, dicimos:
GRAZAS, SEÑOR, POLA TÚA CONFIANZA
*      Sempre dicimos que todos somos Igrexa, que Xesús é a nosa forza, que nel atopamos a esperanza. Para que estas palabras non soen ocas nin baleiras, pedimos que a forza da túa presenza siga actuando en nós para que o noso corazón non sexa de pedra, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POLA TÚA CONFIANZA
*      A todos se nos enche a boca coa palabra comunidade, pero moitas veces esquecemos que iso suponnos ser persoas que nos axudamos, buscamos a colaboración facendo cousas para todos, ou somos capaces de renunciar a un pouco do noso para que outros poidan ser, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POLA TÚA CONFIANZA
*      Falamos de compromiso pero non estamos dispostos a mover un só dedo, para que nos comprometamos a non facer do Evanxeo algo teórico, senón alento, forza e esperanza da nosa vida, e ser así testemuñas do que nos invitas a crer e vivir, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POLA TÚA CONFIANZA
Grazas por lembrarnos que só vivindo o que cremos estamos a responder a túa invitación. P.X.N.S. Amén.

MIRADA DE ESPERANZA
“Eu creo, Señor; eu quero crer en ti”. Señor, eu creo; pero aumenta a miña fe.
Todos:  Señor, eu creo; pero aumenta a miña fe
-       “Señor, fai que a miña fe sexa  PLENA:  sen reservas, e que enchoupe o meu pensamento.
Todos:  Señor, eu creo; pero aumenta a miña fe
-       Señor, fai que a miña fe sexa  LIBRE: sen medo nin vergoña, que sexa coherente no meu actuar.
Todos:  Señor, eu creo; pero aumenta a miña fe.
-       Señor, fai que a miña fe sexa  CERTA: certa pola confianza e o convencemento á hora de vivila nas cousas de cada día.
Todos:  Señor, eu creo; pero aumenta a miña fe.
-       Señor, fai que a miña fe sexa  FORTE: que non se deixe levar nin polas presións nin polas burlas que outros me puideran facer por ser o teu seguidor.
Todos:  Señor, eu creo; pero aumenta a miña fe.
-       Señor, fai que a miña fe sexa  ALEGRE e comunique paz e gozo, esperanza e capacidade de acollida sen facer distincións entre as persoas.
Todos: Señor, eu creo; pero aumenta a miña fe.
-       Señor, fai que a miña fe sexa ACTIVA: que sexa verdadeira amizade contigo e cos demais,alimento permanente de esperanza.
Todos:  Señor, eu creo; pero aumenta a miña fe.
-       Señor, fai   que a miña fe sexa  HUMILDE: que non presuma de ser mellor que os que non a teñen. Que entenda e respecte que somos iguais e tamén diferentes.
Todos:  Señor, eu creo; pero aumenta a miña fe