28 sept. 2016

NOTA DA CONFERENCIA EPISCOPAL SOBRE AS MIGRACIÓNS

Nota da CE de Migracións ante o cume das Nacións Unidas sobre Refuxiados e Migrantes
TOMADO DE:http://www.conferenciaepiscopal.es/


As organizacións eclesiais Cáritas, CONFER e Xustiza e Paz sumáronse  ao chamamento conxunto que Caritas Internationalis e o Servizo Xesuíta a Refuxiados dirixiron aos líderes de todo o mundo que van participar o 19 de setembro, en Nova York, nun Cume das Nacións Unidas sobre Refuxiados e Migrantes.

A Comisión Episcopal de Migracións únese ao chamamento destas organizacións pedindo que as deliberacións do citado Cume se traduzan en acordos efectivos, que velen por un recoñecemento, acollida, trato e protección o máis dignos posibles en favor dos emigrantes e refuxiados.Como manifestabamos ante a Xornada Mundial de Migracións do pasado 17 de xaneiro, así como na Nota do pasado 8 de marzo, non debemos de esquecer que "detrás destes fluxos migratorios, en continuo aumento, está sempre a inhumanidade dun sistema económico inxusto no que prevalece o lucro sobre a dignidade da persoa e o ben común; ou a violencia e a ruína que xera a guerra, a persecución ou a fame".

Tamén habemos de lembrar, ante as medidas de devolucións sumarias nas nosas fronteiras nestes días, o pronunciado á mantenta da Xornada Mundial do Emigrante e do Refuxiado 2015. Na devandita Mensaxe ademais de mostrar a tristeza cando nos chegan noticias como as devolucións sumarias adheriámonos "á denuncia contra calquera actuación en que non se teñan en conta os dereitos humanos". E pediamos que se cumprisen os tratados internacionais e se verificase "polo menos, se as persoas puidesen ser acredoras do asilo político, ser vítimas da trata´ ou necesitadas de asistencia sanitaria urxente".

O Santo Evanxeo -"fun forasteiro e acolléstesme" (Mt 25, 35 )-, a consecuente Doutrina Social da Igrexa, as reiteradas chamadas do Papa Francisco,  as recentes orientacións da Conferencia Episcopal Española, contidas na Instrución Pastoral "Igrexa, servidora dos pobres" (24 de abril de 2015), así como a liña mantida por esta mesma Comisión estimúlannos a seguir traballando en favor dos emigrantes e refuxiados e a pedir ás autoridades pertinentes "ser xenerosas na acollida e na cooperación cos países de orixe en orde a lograr unhas sociedades máis humanas e máis xustas".




Madrid, 19 de setembro de 2016

Os Bispos da Comisión Episcopal de Migracións



26 sept. 2016

Será extirpada a facción dos nugalláns - Am 6, 1a. 4-7

Domingo 26 do Tpo. Ordinario - ciclo C


AÍNDA ME PREGUNTO, SEÑOR

Aínda me pregunto, Señor,
se esa máscara que protexe a miña imaxe
saltará en mil pedazos
e terei o valor de mostrar o meu verdadeiro rostro
o que ti pensaches para min desde sempre.

Aínda me pregunto, Señor,
se a gaiola que protexe o meu corazón
un día quedará feita cachizas
e terei o valor de confiar nas túas promesas,
encherme de esperanza
e amar aos meus irmáns sen condicións nin límites.

Aínda me pregunto, Señor,
se o fío solto da madeixa que a miña vida
será capaz de coser de novo a miña historia feita pedazos,
e unir o meu pasado para non esquecer o que fun,
co meu presente para ser consciente do que son
e co meu futuro para celebrar que a miña vida,
tecida co fío da túa Palabra,
é un proxecto de vida eterna.

Aínda me pregunto, Señor,
se esa pequena luz depositada na miña alma,
será capaz de rasgar como un lóstrego
a escuridade do meu interior
e de iluminalo ata facerme ver a presenza que o habita:
a túa presenza, Pai, que me amas.

Aínda me pregunto, Señor,
se ese perfume de misericordia que puxeches nas miñas entrañas
romperá en mil pedazos o envoltorio da miña indiferenza:
que deixe de pensar que todos viven igual que eu,
que faga posible que as miñas mans pechadas 
aprendan a ofrecer e a dar,
que os meus ollos non sigan ebrios só polo fulgor do que se me vai
e que o meu corazón, apresado no aroma da túa voz,
aprenda a soñar, Señor, que ti o ves?

Aínda me pregunto, Señor,?
porque estou cheo de preguntas, o meu Deus.

Isidro Lozano


Garda os mandamentos ata a chegada do Señor - 1 Tim 6, 11-16

Domingo 26 do Tpo. Ordinario - ciclo C


LÍBRAME, SEÑOR

Líbrame, Señor da cobiza:
de atarme ás riquezas, como o que se suxeita
cun cinto de seguridade ao avión que voa ao seu destino?

Líbrame, Señor e faime prudente:
que me ofreza sen esperar nada a cambio,
que esprema o mellor de min mesmo en favor dos meus irmáns,
que traballe cos dons que me deches
de maneira que me sirvan de camiño para chegar a ti.
Que sexa a miña riqueza vivir para facer a túa vontade.
Porque Ti es a miña riqueza e sen ti nada hai bo para min.

Líbrame, Señor, de toda cobiza:
a do espírito e a técnica, a da fama e o diñeiro:
ídolos que me fan orgulloso e insensible
e que, inconscientemente, esixen a súa ración diaria
de sangue e de bágoas alleas.

Líbrame, Señor, e faime prudente,
para que non che busque por interese
senón porque as túas promesas superan todas as miñas demandas;
para que che busque porque es a mellor oferta posible,
para que che queira porque sempre esperas de min o mellor,
para que  te ame porque experimento que ti me amas desde sempre.
Porque Ti es a miña riqueza e sen ti nada hai bo para min.

Líbrame, Señor, de toda cobiza:
a do brillo pasaxeiro, a da moeda de dúas caras,
a que nunca satisfai a miña ansiedade
nin enche o baleiro da transcendencia,
e que, inconscientemente, esixen a súa ración diaria
de sangue e de bágoas alleas.

Líbrame, Señor, de toda cobiza,
porque Ti es a miña riqueza e sen ti nada hai bo para min.



Isidro Lozano




25 sept. 2016

Domingo 26 deOrdinario C


Primeira Lectura     Am 6, 1a. 4-7
LECTURA DO LIBRO DE AMÓS
Será extirpada a facción dos nugalláns

            Isto dei ou Señor omnipotente:
            "Malia vos que viven non lecer en Sión,
vos despreocupados non monte de Samaría!
Déitanse en leitos de marfil,
vaguean nas súas camas,
xantando vos carneiros do rabaño
e vos xatos sacados dá corte.
            Cantaruxan  ao son dá arpa
e, coma novos David, inventan instrumentos.
            Beben viño nas grandes copas
e únxense coa esencia dous perfumes,
mais a desfeita de Xosé non deprímevos.
            Por iso agora van partir para ou exilio
á cabeza dúas deportados,
pois rematou a esmorga dúas nugalláns".
- Oráculo do Señor, Deus dous Exércitos  .

  Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 145, 7. 8-9a. 9bc-10
 R/.  (1b):  Loa, alma miña, ou Señor.
Ou:  Aleluia.

Ou Señor garda por sempre a súa fidelidade:
failles xustiza aos oprimidos
e dálles pan aos famentos.
Ou Señor libra vos cativos.

Ou Señor abre vos ollos dous cegos,
ou Señor endereita vos dobrados,
ou Señor ama vos xustos.
Ou Señor protexe vos forasteiros.

Ou Señor sostén vos orfos e as viúvas,
extravía vos camiños dous malvados.
Ou Señor reina eternamente,
ou teu Deus, Sión, por xeracións e xeracións.
Aleluia.


Segunda Lectura     1 Tim 6, 11-16
LECTURA DÁ PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO A TIMOTEO
Garda os mandamentos ata a chegada do Señor


            Benquerido irmán, home de Deus:
            Practica a xustiza, a piedade, a fe, ou amor, a paciencia e a mansedume. Combate a fermosa loita dá fe, procura a vida eterna á que che chamaron e dá que fixeches clara profesión diante de moita xente.
            Mándocho en presenza Deus, que fai vivir todas as cousas, e diante Cristo Xesús, que deu bo testemuño ante Poncio Pilato: garda ou mandamento, sen lixo e sen tacha, ata a manifestación gloriosa do noso Señor  Xesús Cristo.
            Non seu debido tempo amosarao ou Deus bendito e único soberano, Rei dous reis e Señor dous señores: ou único que ten a inmortalidade e que habita nunha luz inaccesible. Ao ningún home ou viu nin ou pode ver.
            Ao a honra e ou poder eterno. Amén.


  Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus




CANTO GOZOSO

ENTRADA: Vinde axiña 
OFERTORIO: Na nosa terra 
COMUÑÓN: Non vou so 

TVG:
Santa Misa-44

22 sept. 2016

Ficha e Lectio - Domingo 26 Ordinario C

FICHA:
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2013/09/ficha-e-lectio-domingo-26-ord-c.html

Resultado de imaxes para EPULÓN E LAZARO

LECTIO:

DOMINGO XXVI T. O. 
(Ano C: 25 setembro 2016)

            As parábolas do evanxeo adoitan ser moi clariñas e o seu sentido enténdese normalmente moi ben. O que pasa é que ás veces non as tomamos suficientemente en serio. Hoxe temos diante unha parábola máis de Lucas, impresionante como todas as súas. Ademais, tamén esta parábola é exclusiva del. Quero dicir, os outros evanxeos non a refiren. Como xa vos comentei, en Lucas hai unha preocupación moi notábel por presentarnos a estima que ten Xesús dos pobres, da súa dignidade, da súa función na Igrexa e do seu destino.
            Por iso, a Igrexa de Xesús ten que ser unha Igrexa dos pobres, onde eles se sintan a gusto como en casa propia. Como isto con frecuencia non funciona así, por iso o papa Francisco anda dicíndonos, un día si e outro tamén, que temos que irnos acostumando a ver e a practicar esa estreita relación entre a nosa fe cristiá e a xente pobre e necesitada. A Igrexa ten que aprender de novo a irse desprendendo de xeitos de proceder que teñen máis parecido cos comportamentos da xente rica e podente ca cos modos de ser e de vivir da xente sinxela, traballadora, sufrinte e necesitada.
            Por que? Simplemente porque Xesús se comportou tamén así. El fíxose pobre cos pobres, sufrinte cos sufrintes, necesitado cos necesitados. Os que polo menos en intención nos consideramos seguidores seus temos que seguilo tamén nese comportamento seu. Do contrario, non nos poderemos ollar a nós mesmos como verdadeiramente cristiáns, por moito que o creamos ou o proclamemos.
            Na parábola de hoxe, a min sempre me chamou a atención a naturalidade, por dicilo dalgunha maneira, con que nela se di, sen máis preámbulos, que o pobre Lázaro morreu e foi recibido no ceo e que o ricachón tamén morreu e que non foi acollido entre os xustos. Non se di nada directamente sobre a relixiosidade ou moralidade nin do rico nin do pobre. Polo que se ve, todo semella indicar que en Lucas van estreitamente unidas, por un lado, pobreza e salvación e, por outro, riqueza e condena. Isto está naturalmente en relación co que -como lembraredes- Lucas poñía en boca de Xesús no anterior domingo: “Non podedes servir a Deus e mailo diñeiro”.
            Na mensaxe de Xesús hai algo fundamental. Xesús vén dicirnos que todos (sexamos da ideoloxía, da cultura, do país ou da relixión que sexa) temos un mesmo Pai, aquel que invocamos dicindo “Noso Pai que estás no ceo”. Que en consecuencia todos somos e debemos comportarnos entre nós como irmáns.
            Pois ben, que é ou que significa o feito de que en tantas partes do mundo haxa uns que fan esmorga case a diario, sentados sobre feixes de billetes, e outros teñan que rebuscar no lixo para poderen atopar algo de comer?
            Iso significa simplemente que non existe verdadeira irmandade. Pois ben, ese non é o plan de Deus nin o seu proxecto. Xesús, como irmán maior noso, denuncia ese estado de cousas con toda claridade. Para Xesús, Lázaro ten a mesma dignidade de fillo de Deus có rico. Mais ese rico, co seu comportamento, abdicou da súa dignidade de fillo de Deus e de irmán dos demais para se facer escravo dos cartos, xa que -tal como el vivía e se comportaba- o seu señor non era Deus senón o diñeiro. Deus, en cambio, maniféstase no seu fillo Xesús como Pai de todos, creando liberdade e fraternidade. O rico, ó se facer escravo do diñeiro e se converter en adicto a un consumismo desenfreado, perdeu toda dignidade. Lucas nin sequera lle pon nome, como si llo pon a Lázaro. É unha persoa, pois, sen dignidade e sen nome, por máis que a tradición posterior lle inventase un nome, o de Epulón (do “epulor” latino, que ten que ver coas enchentes ás que tódolos días se dedicaba).
            O texto de Lucas vénnos dicir, non que o diñeiro en principio sexa cousa mala. O que é malo é facérmonos escravos del, permitindo que nos poña unha venda nos ollos para non ver os necesitados que temos ó noso lado. A actitude inmoral, non cristiá, do rico non está propiamente en que o rico sexa rico. Pode ter adquirido esas riquezas co seu esforzo, co seu traballo ou coas súas lexítimas habilidades. O malo do seu comportamento consiste en que non se deixa conmover pola pobreza e miseria do seu irmán necesitado que está á súa beira. Non o mira coma irmán seu, senón coma a un infrahumano, ó que só se lle permite que poida atrapar debaixo da mesa algunha frangulla de pan ou os desperdicios dunha boa tallada de carne.
            É dicir, cando consideramos os demais como infrahumanos e deixamos polo tanto de velos como iguais a nós, entón convertémonos en seres inmorais e deixamos en calquera caso de sermos cristiáns se é que nalgún momento anterior o eramos. E ben sabemos que o malo do mundo de hoxe son precisamente as tremendas desigualdades que existen entre uns e outros en relación coas posibilidades de seguir vivindo cun mínimo de dignidade.
            En resumidas contas, o noso destino, a nosa pertenza ou non ó que no Novo Testamento se describe como “reino de Deus”, xógase ou decídese nisto: en se exercemos ou non a misericordia e a bondade de irmáns coas persoas que estean ó noso lado, ó noso alcance. Ó longo da nosa vida, atoparémonos seguramente con moitos “Lázaros” que nos interpelarán dunha ou doutra forma, se é que non levamos os ollos pechados ou afastamos a vista.
            Polo tanto, se con algo verdadeiramente valioso temos que ir enchendo as mochilas ou os macutos no noso peregrinar pola vida ha ser precisamente con actos de bondade e misericordia cos irmáns nosos máis necesitados. Porque en última instancia son eses actos os que verdadeiramente salvan. Non os outros moitos posíbeis actos de correcto cumprimento de boas normas rituais ou exteriores, mais que se realizan á marxe do que verdadeiramente importa, que é o seguinte: o exercicio efectivo da nosa común fraternidade con calquera dos nosos irmáns ou irmás do mundo enteiro, fillas e fillos igual ca nós dun mesmo Pai Deus.

ORACIÓN DOS FIEIS:
Invocamos humildemente o noso Pai Deus, pedíndolle que nos conceda sentirnos como verdadeiros fillos del e irmáns de todos, dicindo: ESCÓITANOS, PAI. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

            - Dános, Pai, ter fe auténtica no noso sermos fillos teus xunto con tódalas persoas do mundo enteiro. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
            - Concédenos, Pai, sentírmonos consecuentes irmáns e irmás de calquera persoa por moi distinta que sexa de nós en cultura, raza ou relixión. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
            - Ilumina, Pai, os responsábeis dos gobernos dos diversos países do mundo para que se faga realidade en cada un deles o sentido igualitario entre as persoas persoas que deles dependen. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo fillo benquerido teu e irmán de todos nós. AMÉN.
           

                                                                                              Manuel Cabada Castro



VER MÁIS:

http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2016/09/25-de-setembro-domingo-26-do-tempo.html

http://www.gruposdejesus.com/26-tempo-ordinario-c-lucas-1619-31/


21 sept. 2016

Discurso do Papa en Asís pola xornada Mundial de Oración pola paz

TOMADO DE: www.aciprensa.com

Santidades, Ilustres Representantes das Igrexas, das Comunidades cristiás e das Relixións,
Queridos irmáns e irmás:

Saúdovos con gran respecto e afecto, e agradézovos a vosa presenza. Agradezo á comunidade de Asís e á Comunidade de San Exidio que prepararon esta xornada. Viñemos a Asís como peregrinos en busca de paz. Levamos dentro de nós e pomos ante Deus as esperanzas e as angustias de moitos pobos e persoas. Temos sede de paz, queremos ser testemuñas da paz, temos sobre todo necesidade de orar pola paz, porque a paz é un don de Deus e a nós correspóndenos invocala, acollela e construíla cada día coa súa axuda.

«Benaventurados os que traballan pola paz» (Mt 5,9). Moitos de vós percorrestes un longo camiño para chegar a este lugar bendito. Saír, porse en camiño, atoparse xuntos, traballar pola paz: non só son movementos físicos, senón sobre todo do espírito, son respostas espirituais concretas para superar a cerrazón abríndose a Deus e aos irmáns.

Deus pídenolo, exhortándonos a afrontar a gran enfermidade do noso tempo: a indiferenza. É un virus que paraliza, que volve inertes e insensibles, unha enfermidade que ataca o centro mesmo da relixiosidade, provocando un novo e triste paganismo: o paganismo da indiferenza.

El Papa Francisco en la oración ecuménica en Asís. Captura Youtube
O Papa Francisco na oración ecuménica en Asís. Captura Youtube

Non podemos permanecer indiferentes. Hoxe o mundo ten unha ardente sede de paz. En moitos países sófrese polas guerras, con frecuencia esquecidas, pero que son sempre causa de sufrimento e de pobreza. En Lesbos, co querido Irmán e Patriarca ecuménico Bartolomeu, vimos nos ollos dos refuxiados a dor da guerra, a angustia de pobos sedientos de paz.

Penso nas familias, cuxas vidas foron alteradas; nos nenos, que na súa vida só coñeceron a violencia; nos anciáns, obrigados a abandonar as súas terras: todos eles teñen unha gran sede de paz. Non queremos que estas traxedias caian no esquecemento. Xuntos desexamos dar voz aos que sofren, aos que non teñen voz e non son escoitados. Eles saben ben, a miúdo mellor que os poderosos, que non hai futuro na guerra e que a violencia das armas destrúe a alegría da vida.

Nós non temos armas. Pero cremos na forza mansa e humilde da oración. Nesta xornada, a sede de paz transformouse nunha invocación a Deus, para que cesen as guerras, o terrorismo e a violencia. A paz que invocamos desde Asís non é unha simple protesta contra a guerra, nin sequera «o resultado de negociacións, compromisos políticos ou acordos económicos, senón resultado da oración» (XOÁN PAULO II, Discurso, Basílica de Santa María dos Anxos, 27 outubro 1986: L´Osservatore Romano, ed. semanal en lingua española [2 novembro 1986, 1]).

Buscamos en Deus, fonte da comuñón, a auga clara da paz, que anhela a humanidade: ela non pode brotar dos desertos do orgullo e dos intereses particulares, das terras áridas do beneficio a calquera prezo e do comercio das armas.

As nosas tradicións relixiosas son diversas. Pero a diferenza non é para nós motivo de conflito, de polémica ou de frío desapego. Hoxe non habemos orado os uns contra os outros, como por desgraza sucedeu algunhas veces na historia. Pola contra, sen sincretismos e sen relativismos, rezamos os uns cos outros, os uns polos outros.

San Xoán Paulo II dixo en leste mesmo lugar: «Seica máis que nunca na historia foi posto en evidencia ante todos o vínculo intrínseco que existe entre unha actitude relixiosa auténtica e o gran ben da paz» (IDE., Discurso, Praza da Basílica inferior de San Francisco, 27 outubro 1986: l.c., 11). Continuando o camiño iniciado fai trinta anos en Asís, onde está viva a memoria daquel home de Deus e de paz que foi san Francisco, «reunidos aquí unha vez máis, afirmamos que quen utiliza a relixión para fomentar a violencia contradí a súa inspiración máis auténtica e profunda» (IDE., Discurso aos representantes das Relixións, Asís, 24 xaneiro 2001), que ningunha forma de violencia representa «a verdadeira natureza da relixión. É máis ben a súa deformación e contribúe á súa destrución» (BENEDITO XVI, Intervención na Xornada de reflexión, diálogo e oración pola paz e a xustiza no mundo, Asís, 27 outubro 2011).

Non nos cansamos de repetir que nunca se pode usar o nome de Deus para xustificar a violencia. Só a paz é santa e non a guerra. Hoxe habemos implorado o don santo da paz. Habemos orado para que as conciencias mobilícense e defendan a sacralidad da vida humana, promovan a paz entre os pobos e coiden a creación, a nosa casa común.

A oración e a colaboración concreta axúdannos a non quedar encerrados na lóxica do conflito e a rexeitar as actitudes rebeldes dos que só saben protestar e enfadarse. A oración e a vontade de colaborar comprométennos a buscar unha paz verdadeira, non ilusoria: non a tranquilidade de quen esquiva as dificultades e mira cara a outro lado, cando non se tocan os seus intereses; non o cinismo de quen se lava as mans cando os problemas non son seus; non o enfoque virtual de quen xulga todo e a todos desde o teclado dun computador, sen abrir os ollos ás necesidades dos irmáns nin ensuciarse as mans para axudar a quen ten necesidade.


O noso camiño é o de mergullarnos nas situacións e pór no primeiro lugar aos que sofren; o de afrontar os conflitos e sanarlos desde dentro; o de percorrer con coherencia o camiño do ben, rexeitando os atallos do mal; o de pór en marcha pacientemente procesos de paz, coa axuda de Deus e coa boa vontade.

Paz, un fío de esperanza, que une a terra co ceo, unha palabra tan sinxela e difícil ao mesmo tempo. Paz quere dicir Perdón que, froito da conversión e da oración, nace de dentro e, en nome de Deus, fai que se poidan sanar as feridas do pasado. Paz significa Acollida, dispoñibilidade para o diálogo, superación da cerrazón, que non son estratexias de seguridade, senón pontes sobre o baleiro. Paz quere dicir Colaboración, intercambio vivo e concreto co outro, que é un don e non un problema, un irmán con quen tratar de construír un mundo mellor.

Paz significa Educación: unha chamada a aprender cada día a difícil arte da comuñón, a adquirir a cultura do encontro, purificando a conciencia de toda tentación de violencia e de rixidez, contrarias ao nome de Deus e á dignidade do home.

Aquí, nós, unidos e en paz, cremos e esperamos nun mundo fraterno. Desexamos que os homes e as mulleres de relixións diferentes, alá onde se atopen, se reúnan e susciten concordia, especialmente onde hai conflitos. O noso futuro é o de vivir xuntos. Por iso, estamos chamados a liberarnos das pesadas cargas da desconfianza, dos fundamentalismos e do odio. Que os crentes sexan artesáns de paz invocando a Deus e traballando polos homes.

E nós, como Responsables relixiosos, estamos chamados a ser sólidas pontes de diálogo, mediadores creativos de paz. Dirixímonos tamén a quen teñen a máis alta responsabilidade ao servizo dos pobos, aos Líderes das Nacións, para que non se cansen de buscar e promover camiños de paz, mirando máis aló dos intereses particulares e do momento: que non quede sen resposta a chamada de Deus ás conciencias, o berro de paz dos pobres e as boas esperanzas das novas xeracións. Aquí, fai trinta anos, San Xoán Paulo II dixo: «A paz é unha canteira aberta a todos e non soamente aos especialistas, sabios e estrategos. A paz é unha responsabilidade universal» (Discurso, Praza da Basílica inferior de San Francisco, 27 outubro 1986: l.c., 11).

Irmáns e irmás, asumamos esta responsabilidade, reafirmemos hoxe noso si a ser, todos xuntos, construtores da paz que Deus quere e da que a humanidade está sedenta.

19 sept. 2016

Contra aqueles que teñen sometidos polo diñeiro ós necesitados - Am 8, 4-7

Domingo 25 do Tpo. Ordinario - ciclo C


SEÑOR, DÓECHE 
QUE OS FILLOS DAS TEBRAS

Señor, dóeche que os fillos das tebras
sexan máis espelidos que os da luz.
A avergóñaste de que xustifiquemos
as nosas torpezas acudindo ao teu amor.

Entristéceche a nosa falta de risco,
porque apostaches por nós sen control.
Sorpréndeste de que nos escudemos na túa vontade
para apoiar as nosas simplezas.

Fírete a nosa falla de responsabilidade
que busca refuxio na túa confianza.
Dáche risa tanta seriedade
que non revela nin cuestiona nada.

Arrepíate que nolas demos de perfectos diante da xente
e que sexamos "crebafolgas" dos teu plans.
Aflíxeste de que sexamos tan beatos, tan farsantes,
que aproveitemos os inxustos cartos
para comprar ás persoas, e que sexamos tan pouco claros
e honrados nos negocios que traemos entre mans,
Pai bo e paciente, 
infúndenos de novo o espírito do teu amor.