19 sept. 2017

Carta do Papa Francisco ao Presidente da CAL

Xa que estamos iniciando o curso -tamén o pastoral- penso 

que non está de máis lembrar o labor que nos corresponde 

aos laicos, tanto aos cregos como a nós mesmos, 

por aquelo de saber cara onde camiñar. 

Grazas ao grupo de Cremos no Rural por lembrar cal é 

o noso labor e comezalo xuntos con ledicia. 


O domingo iniciaron camiño co seu blogue, 

no que eu tamén participo (clicar aquí) e 

na reunión do sábado Manolo Regal fixo referencia 

a este documento e quero compartilo con vós. 

Bo comezo...

Laicos na vida pública, 

Igrexa e mundo.




Texto completo da Carta do Papa Francisco
Á súa Eminencia Cardeal Marc Armand Ouellet, P.S.S.
Presidente da Pontificia Comisión para América Latina


Eminencia:


    Ao finalizar o encontro da Comisión para América Latina e o Caribe tiven a oportunidade de atoparme con todos os participantes da asemblea onde se intercambiaron ideas e impresións sobre a participación pública do laicado na vida dos nosos pobos.

   Quixen recoller o compartido nesa instancia e continuar por este medio a reflexión vivida neses días para que o espírito de discernimiento e reflexión "non caia en saco roto"; axúdenos e siga estimulando a servir mellor ao Santo Pobo fiel de Deus.

   Precisamente é desde esta imaxe, desde onde me gustaría partir para a nosa reflexión sobre a actividade pública dos laicos no noso contexto latinoamericano. Evocar ao Santo Pobo fiel de Deus, é evocar o horizonte ao que estamos convidados a mirar e desde onde reflexionar. O Santo Pobo fiel de Deus é ao que como pastores estamos continuamente convidados a mirar, protexer, acompañar, soster e servir. Un pai non se entende a si mesmo sen os seus fillos. Pode ser un moi bo traballador, profesional, esposo, amigo pero o que o fai pai ten rostro: son os seus fillos. O mesmo sucede connosco, somos pastores. Un pastor non se concibe sen un rabaño ao que está chamado a servir. O pastor, é pastor dun pobo, e ao pobo sérvello desde dentro. Moitas veces vaise adiante marcando o camiño, outras detrás para que ningún quede atrasado, e non poucas veces estase no medio para sentir ben o palpitar da xente.

   Mirar ao Santo Pobo fiel de Deus e sentirnos parte integrante do mesmo sitúanos na vida e, por tanto, nos temas que tratamos dunha maneira diferente. Isto axúdanos a non caer en reflexións que poden, en si mesmas, ser moi boas pero que terminan funcionalizando a vida da nosa xente, ou teorizando tanto que a especulación termina matando a acción. Mirar continuamente ao Pobo de Deus sálvanos de certos nominalismos declaracionistas (slogans) que son belas frases pero non logran soster a vida das nosas comunidades. Por exemplo, recordo agora a famosa expresión: "é a hora do laicos" pero parece que o reloxo se parou.

   Mirar ao Pobo de Deus, é lembrar que todos ingresamos á Igrexa como laicos. O primeiro sacramento, o que sela para sempre a nosa identidade e do que teriamos que estar sempre orgullosos é o do bautismo. Por el e coa unción do Espírito Santo, (os fieis) quedan consagrados como casa espiritual e sacerdocio santo (LG 10) Nosa primeira e fundamental consagración afunde as súas raíces no noso bautismo. A ninguén bautizárono cura, nin bispo. Bautizáronos laicos e é o signo indeleble que nunca ninguén poderá eliminar. Fainos ben lembrar que a Igrexa non é unha elite dos sacerdotes, dos consagrados, dos bispos, senón que todos formamos o Santo Pobo fiel de Deus. Esquecernos disto carrexa varios riscos e/ou deformacións na nosa propia vivencia persoal como comunitaria do ministerio que a Igrexa nos confiou. Somos, como ben o sinala o Concilio Vaticano II, o Pobo de Deus, cuxa identidade é a dignidade e a liberdade dos fillos de Deus, en cuxos corazóns habita o Espírito Santo como nun templo (LG 9). O Santo Pobo fiel de Deus está unxido coa graza do Espírito Santo, por tanto, á hora de reflexionar, pensar, avaliar, discernir, debemos estar moi atentos a esta unción.

   Á súa vez, debo sumar outro elemento que considero froito dunha mala vivencia da eclesioloxía exposta polo Vaticano II. Non podemos reflexionar o tema do laicado ignorando unha das deformacións máis fortes que América Latina ten que enfrontar - e ás que lles pido unha especial atención - o clericalismo. Esta actitude non só anula a personalidade dos cristiáns, senón que ten unha tendencia a diminuír e desvalorizar a graza bautismal que o Espírito Santo puxo no corazón da nosa xente. O clericalismo leva á funcionalización do laicado; tratándoo como "mandados", coarta as distintas iniciativas, esforzos e ata me animo a dicir, ousadías necesarios para poder levar a Boa Nova do Evanxeo a todos os ámbitos do quefacer social e especialmente político. O clericalismo lonxe de impulsar as distintas achegas, propostas, aos poucos vai apagando o lume profético que a Igrexa toda está chamada a testemuñar no corazón dos seus pobos. O clericalismo esquécese que a visibilidade e a sacramentalidade da Igrexa pertence a todo o Pobo de Deus (cfr. LG 9-14) E non só a uns poucos elixidos e iluminados.

   Hai un fenómeno moi interesante que se produciu na nosa América Latina e anímome a dicir, creo que é dos poucos espazos onde o pobo de Deus foi soberano da influencia do clericalismo: refírome a a pastoral popular. Foi dos poucos espazos onde o pobo (incluíndo aos seus pastores) e o Espírito Santo puido atoparse sen o clericalismo que busca controlar e frear a unción de Deus sobre os seus. Sabemos que a pastoral popular como ben o escribiu Paulo VI na exhortación apostólica Evangelii nuntiandi, ten certamente os seus límites. Está exposta frecuentemente a moitas deformacións da relixión, pero prosegue, cando está ben orientada, sobre todo mediante unha pedagoxía de evanxelización, contén moitos valores. Reflicte unha sede de Deus que soamente os pobres e sinxelos poden coñecer. Fai capaz de xenerosidade e sacrificio ata o heroísmo, cando se trata de manifestar a fe. Comporta un fondo sentido dos atributos profundos de Deus: a paternidade, a providencia, a presenza amorosa e constante. Procrea actitudes interiores que raramente poden observarse no mesmo grao en quen non posúen esa relixiosidade: paciencia, sentido da cruz na vida cotiá, desapego, aceptación dos demais, devoción. Tendo en conta eses aspectos, chamámola gustosamente "piedade popular", é dicir, relixión do pobo, máis ben que relixiosidade ... Ben orientada, esta relixiosidade popular pode ser cada vez máis, para as nosas masas populares, un verdadeiro encontro con Deus en Xesucristo. (EN 48) O Papa Paulo usa unha expresión que considero é clave, a fe do noso pobo, as súas orientacións, procuras, desexo, anhelos, cando se logran escoitar e orientar termínannos manifestando unha xenuína presenza do Espírito. Confiemos no noso Pobo, na súa memoria e no seu "olfacto", confiemos que o Espírito Santo actúa en e con eles, e que este Espírito non é só "propiedade" da xerarquía eclesial.

   Tomei este exemplo da pastoral popular como clave hermenéutica que nos pode axudar a comprender mellor a acción que se xera cando o Santo Pobo fiel de Deus reza e actúa. Unha acción que non queda ligada á esfera íntima da persoa senón pola contra transfórmase en cultura; unha cultura popular evanxelizada contén valores de fe e de solidariedade que poden provocar o desenvolvemento dunha sociedade máis xusta e crente, e posúe unha sabedoría peculiar que hai que saber recoñecer cunha mirada agradecida. (EG 68)

   Entón desde aquí podemos preguntarnos, que significa que os laicos estean a traballar na vida pública?

   Hoxe en día moitas das nosas cidades convertíronse en verdadeiros lugares de supervivencia. Lugares onde a cultura do descarte parece instalarse e deixa pouco espazo para unha aparente esperanza. Aí atopamos aos nosos irmáns, inmersos nesas loitas, coas súas familias, tentando non só sobrevivir, senón que no medio das contradicións e inxustizas, buscan ao Señor e queren testemuñalo. Que significa para nós pastores que os laicos estean a traballar na vida pública? Significa buscar a maneira de poder alentar, acompañar e estimular todo os intentos, esforzos que xa hoxe se fan por manter viva a esperanza e a fe nun mundo cheo de contradicións especialmente para os máis pobres, especialmente cos máis pobres. Significa como pastores comprometernos no medio do noso pobo e, co noso pobo soster a fe e a súa esperanza. Abrindo portas, traballando con eles, soñando con eles, reflexionando e especialmente rezando con eles. Necesitamos recoñecer a cidade -e por tanto todos os espazos onde se desenvolve a vida da nosa xente- desde unha mirada contemplativa, unha mirada de fe que descubra ao Deus que habita nos seus fogares, nas súas rúas, nas súas prazas... El vive entre os cidadáns promovendo a caridade, a fraternidade, o desexo do ben, de verdade, de xustiza. Esa presenza non debe ser fabricada senón descuberta, desvelada. Deus non se oculta a aqueles que o buscan cun corazón sincero. (EG 71) Non é nunca o pastor o que lle di ao laico o que ten que facer ou dicir, eles sábeno tanto ou mellor que nós. Non é o pastor o que ten que determinar o que teñen que dicir nos distintos ámbitos os fieis. Como pastores, unidos ao noso pobo, fainos ben preguntamos como estamos a estimular e promovendo a caridade e a fraternidade, o desexo do ben, da verdade e a xustiza. Como facemos para que a corrupción non aniñe nos nosos corazóns.

   Moitas veces caemos na tentación de pensar que o laico comprometido é aquel que traballa nas obras da Igrexa e/ou nas cousas da parroquia ou da diocese e pouco reflexionamos como acompañar a un bautizado na súa vida pública e cotiá; como el, no seu quefacer cotián, coas responsabilidades que ten comprométese como cristián na vida pública. Sen darnos conta, xeramos unha elite laical crendo que son laicos comprometidos só aqueles que traballan en cousas "dos curas" e esquecemos, descoidado ao crente que moitas veces queima a súa esperanza na loita cotiá por vivir a fe. Estas son as situacións que o clericalismo non pode ver, xa que está moi preocupado por dominar espazos máis que por xerar procesos. Por iso, debemos recoñecer que o laico pola súa propia realidade, pola súa propia identidade, por estar inmerso no corazón da vida social, pública e política, por estar no medio de novas formas culturais que se xestan continuamente ten esixencias de novas formas de organización e de celebración da fe. Os ritmos actuais son tan distintos (non digo mellor ou peor) aos que se vivían 30 anos atrás! Isto require imaxinar espazos de oración e de comuñón con características novas, máis atractivas e significativas -especialmente- para os habitantes urbanos. (EG 73) É obvio, e ata imposible, pensar que nós como pastores teriamos que ter o monopolio das solucións para os múltiples desafíos que a vida contemporánea preséntanos. Ao contrario, temos que estar á beira da nosa xente, acompañándoos nas súas procuras e estimulando esta imaxinación capaz de responder á problemática actual. E isto discerniendo coa nosa xente e nunca pola nosa xente ou sen a nosa xente. Como diría San Ignacio, "segundo os lugares, tempos e persoas". É dicir, non uniformizando. Non se poden dar directivas xerais para unha organización do pobo de Deus ao interno da súa vida pública. A inculturación é un proceso que os pastores estamos chamados a estimular alentado á xente a vivir a súa fe onde está e con quen está. A inculturación é aprender a descubrir como unha determinada porción do pobo de hoxe, no aquí e agora da historia, vive, celebra e anuncia a súa fe. Coa idiosincrasia particular e de acordo aos problemas que ten que enfrontar, así como todos os motivos que ten para celebrar. A inculturación é un traballo de artesáns e non unha fábrica de produción en serie de procesos que se dedicarían a "fabricar mundos ou espazos cristiáns".

   Dúas memorias pídenos coidar no noso pobo. A memoria de Xesucristo e a memoria dos nosos antepasados. A fe, recibímola, foi un agasallo que nos chegou en moitos casos das mans das nosas nais, das nosas avoas. Elas foron, a memoria viva de Xesucristo no seo dos nosos fogares. Foi no silencio da vida familiar, onde a maioría de nós aprendeu a rezar, a amar, a vivir a fe. Foi ao in terno dunha vida familiar, que despois tomou forma de parroquia, colexio, comunidades que a fe foi chegando á nosa vida e facéndose carne. Foi tamén esa fe sinxela a que moitas veces nos acompañou nos distintos avatares do camiño. Perder a memoria é desarraigarnos de onde vimos e por tanto, saberémonos tampouco onde imos. Isto é clave, cando desarraigamos a un laico da súa fe, da das súas orixes; cando o desarraigamos do Santo Pobo fiel de Deus, o desarraigamos da súa identidade bautismal e así lle privamos a graza do Espírito Santo. O mesmo pásanos a nós, cando nos desarraigamos como pastores do noso pobo, perdémonos.

   O noso rol, a nosa alegría, a alegría do pastor está precisamente en axudar e estimular, do mesmo xeito que fixeron moitos antes que nós, sexan as nais, as avoas, os pais os verdadeiros protagonistas da historia. Non por unha concesión nosa de boa vontade, senón por propio dereito e estatuto. Os laicos son parte do Santo Pobo fiel de Deus e por tanto, os protagonistas da Igrexa e do mundo; aos que nós estamos chamados a servir e non dos cales temos que servirnos.

   Na miña recente viaxe á terra de México tiven a oportunidade de estar a soas coa Nai, deixándome mirar por ela. Nese espazo de oración puiden presentarlle tamén o meu corazón de fillo. Nese momento estiveron tamén vostedes coas súas comunidades. Nese momento de oración, pedinlle a María que non deixase de soster, como o fixo coa primeira comunidade, a fe do noso pobo. Que a Virxe Santa interceda por vós, vos coide e acompañe sempre.


Vaticano, 19 de marzo de 2016
+Francisco



18 sept. 2017

Perdoa ó próximo que che fai dano e concederáseche o perdón que pides - Eclo 27, 33 - 28, 9

Domingo 24 do Tpo. Ordinario - ciclo A


SE NON PERDOAS 
DE CORAZÓN

Sabíalo?
Estás en débeda con Deus!
En débeda con Deus!

Cantas veces terías necesidade
de pedir perdón,
de vender a túa vida toda,
para poder saldar
a túa con Deus!

Cantos pobres maltratados,
cantas promesas esquecidas,
canto sexo malgastado,
cantas verbas maldicidas,
cantos fillos desnortados,
cantas persoas feridas,
cantos plans arrecantados,
canta mellora esquecida,
canto partido ignorado
e canta Terra ofendida!

Canto apoio aos poderosos,
canto recurso aos enchufes,
canto egoísmo amasado,
canta palla en tanto lume!

Sabíalo?
Estás cuberto polo perdón de Deus!
Polo perdón de Deus!

Cada mañá
Deus borra a túa conta
por grande que sexa,
e ofréceche unha nova oportunidade,
sen nunca cansar,
sen nunca dicir:
Con este non hai nada que facer”.

Aprende a andar humildemente,
co perdón nas mans sempre disposto,
e o recordo a punto e aguzado
das veces que fuches perdoado.


17 sept. 2017

Vivamos ou morramos, somos do Señor - Rm 14, 7-9

Domingo 24 do Tpo. Ordinario - ciclo A


ABRAZO DE PERDÓN

Que gozo comezar contigo o día
Pai de paciencia e fonte de promesa,
saber de teu perdón, do teu abrazo,
do teu poder para darnos vida plena!

Precisas testemuñas do respecto,
que á xente e mais ao mundo ti lle gardas,
apóstolos reclamas da alegría,
que Cristo rexurdido nos regala.

O Espírito nos dás para que poidamos
con bágoas ou con risos rexurdirmos,
o Espírito de fe, raíz e cumio
da paz e da obediencia do teu Cristo.

Conta con nós, Paiciño de tenrura,
Deus poderoso, conta coa túa Igrexa,
envíanos no día que se abre,
obreiros da túa paz a esa tarefa.
           
(Diurnal da Liturxia das Horas)



16 sept. 2017

Domingo 24 de Ordinario A


PRIMEIRA Eclo 27, 33 - 28, 9
Perdoa ó próximo que che fai dano e concederáseche o perdón que pides
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO ECLESIÁSTICO

30Xenreira e asañamento son de aborrecer;
o pecador é quen os posúe.
28 1Quen fai vinganza atoparase coa vinganza do Señor,
pediralle razón estreita dos seus pecados.
2Perdóalle a inxuria ó teu próximo
e entón ó pregares seranche perdoados os teus pecados.
3Home que lle garda a outro xenreira,
¿como lle vai pedir ó Señor que o cure?
4De alguén que é coma el non se apiada,
¿e vai rogar polos seus pecados?
5Se el, que é carne, mantén a ira,
¿quen lle vai expia-las súas culpas?
6Pensa na fin e deixa de asañarte,
recorda a corrupción e a morte e cumpre os mandamentos.
7Lembra os mandamentos e non rifes co próximo,
recorda a alianza co Altísimo e non deas valor á falta.
8Tente lonxe das rifas e minguara-los pecados
pois é o home iracundo quen acende as liortas
9e o home pecadento quen perturba ós amigos
metendo a disputa entre os que se levan ben.


SALMO RESPONSRIAL Sal 102, 1-2. 3-4. 9-10. 11-12
R/ (9): O Señor é misericordioso e clemente,
tardo á ira e rico en mercedes.

Alma miña, bendice ó Señor
e todo o meu ser, o seu santo nome.
2Alma miña, bendice ó Señor,
non esquéza-los seus beneficios.

3El perdoa as túas culpas
e sanda as túas doenzas;
4rescata a túa vida da morte
e coróate de amor e de tenrura;

 9Non contende por moito tempo
nin se anoxa para sempre.
10Non nos trata conforme ós nosos erros
nin nos paga conforme ás nosas culpas.

 11Canto se alza o ceo sobre a terra,
así é grande o seu amor para os que o temen;
12canto dista o nacente do poñente,
así arreda de nós as nosas culpas;



SEGUNDA Rm 14, 7-9
Vivamos ou morramos, somos do Señor
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS ROMANOS

Irmáns e irmás:

7Ningún de nós vive para si, e ningún de nós morre para si. 8Se vivimos, para o Señor vivimos; e, se morremos, para o Señor morremos; así que, vivamos ou morramos, somos do Señor. 9Por iso mesmo morreu e resucitou Cristo: para ser dono dos mortos e dos vivos.

 

ALELUIA Xn 13, 34:
Douvos un mandamento novo, di o Señor;
que vos amedes uns a outros como eu vos amei.



EVANXEO Mt 18, 21-35
Non che digo que perdoes ata sete veces senón ata setenta veces sete
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

21Pedro, achegándose a Xesús, preguntoulle:
-Señor, ¿cantas veces terei que perdoar a meu irmán se me segue ofendendo? ¿Ata sete veces?

22Respondeulle Xesús:
-Non che digo ata sete veces, senón ata setenta e sete.

23Por iso, o Reino dos Ceos é semellante a un rei que quixo face-las contas cos seus servidores. 24Cando empezaba, presentóuselle un que lle debía varios millóns. 25E como non tiña con que pagar, o señor ordenou que o vendesen a el con muller, fillos e canto tiña, para que así lle pagase.

26O servidor botóuselle ós pés e suplicáballe:
-¡Ten paciencia comigo, que cho hei pagar todiño!

27O señor tivo dó daquel home e deixouno marchar, perdoándolle toda a súa débeda.

28Pero, ó saír, o servidor aquel atopouse cun compañeiro que lle debía unha insignificancia e, agarrándoo pola gorxa, esganábao dicíndolle:
-Paga o que me debes.

29Botándose ós seus pés, o compañeiro suplicáballe:
-Ten paciencia comigo, que cho hei pagar todo.

30Pero non lle fixo caso e, aínda para máis, mandouno meter na cadea ata que lle pagase a débeda.

31Os compañeiros, ó veren tal cousa, moi apesarados, fóronlle contar ó seu señor todo o que pasara. 32Entón o señor mandouno chamar e díxolle:
-¡Servidor malvado! Eu perdoeiche toda aquela débeda, porque mo pediches. 33¿E logo non debías ti tamén compadecerte do teu compañeiro, como eu me compadecín de ti?

34E todo anoxado, o señor entregouno ós verdugos ata que lle pagase toda a débeda.

35Así tamén fará convosco meu Pai celestial, se non perdoades de corazón cada un a seu irmán.



ENTRADA: 
LECTURAS: 
Douvos un mandato novo 
OFERTORIO: 
COMUÑÓN: 






14 sept. 2017

Ficha e Lectio - Domingo 24 Ord A



VER TAMÉN:



LECTIO:
DOMINGO XXIV T. O. 
(Ciclo A: 17 set. 2017)

            Na oración que pronunciamos  na eucaristía dos domingos ou de calquera outro día –estoume a referir á oración do “Noso Pai que estás no ceo”-  dicimos alí: “Perdoa as nosas ofensas como tamén perdoamos nós a quen nos ten ofendido”.
            Trátase dunha oración por medio da cal Xesús lles aprende a orar ós seus apóstolos despois de estes llo requiriren a el de maneira explícita. Vén sendo, polo tanto, algo así como o modelo para calquera xeito de nos dirixirmos ó pai de Xesús e pai tamén noso.
            E, enlazando co que diciamos no último domingo, non se trata dunha oración individual. Quero dicir: non son eu, en canto individuo particular, Manuel ou Iago, Xurxo ou Uxía..., os que nos diriximos cada un pola súa conta ó noso particular Pai do ceo. Porque o noso Deus non é Pai de individuos ou persoas humanas particulares en canto tales. Dese xeito Deus só é Pai de Xesús, o seu Fillo único, unixénito e eterno. E por iso só Xesús é persoa divina, aínda que cunha natureza humana coma a nosa.
            Todos nós somos, pois, fillos de Deus-Pai e irmáns uns dos outros pola nosa común irmandade con Xesús, que é tamén ser humano coma nós. Formamos entre todos, en consecuencia, unha gran familia. A familia dos fillos de Deus por adopción súa. El quérenos a todos coma fillos del e, como pai que é, non lle comprace que os seus fillos nos comportemos mal uns cos outros.
            Por todo isto, o modo como Xesús quere que nos dirixamos ó Pai non é: “Meu Pai que estás no ceo”. Desa maneira só pode dirixirse Xesús a el. Tódolos demais, todos nós, aínda que o fagamos particularmente desde a nosa particular soidade interior, non nos podemos dirixir a Deus máis ca coma a Pai que é de todos (non só de min). A conciencia de que somos irmáns de todos non nos pode, pois, abandonar no intre de nos dirixirmos a Deus. Dito doutra maneira. A Deus non lle vai que nos dirixamos a el prescindindo dos demais ou, sobre todo, estando a mal con eles.
            Mais por que?
            Cústanos moito chegar a aprender de maneira consecuente a incríbel importancia que ten o feito, no que cremos, de que Deus se fixo irmán noso en Xesús. Ese feito convértenos automaticamente a todos en irmáns. Formamos todos, polo tanto, unha única familia. E entre os membros dunha mesma familia (se é que a é de verdade) non se lles anda a pedir contas, uns a outros, das cousas malas ou boas que mutuamente nos fixemos ou deixamos de facer. Querémonos simplemente e de verdade uns a outros. E se algunha vez hai algún problema, algunha “ofensa”, estase sempre disposto a perdoar e a facer as paces. Claro que todo isto depende moito do grao de amor que exista nas diversas familias.
            En calquera caso, ese é o nivel, ben alto, que nos pon Xesús para sermos e comportármonos mutuamente e de verdade como irmáns. Perdoar, non “sete veces”, senón “setenta e sete veces”, tal como se nos di no texto do evanxeo. É dicir, perdoar sen límite, sempre. Xa sabedes que o número “sete” ten na linguaxe bíblica un sentido simbólico, que vén significar aquí algo así como “sempre”, sen tope.
            Mais coido que o máis importante de todo é que vexamos nisto a súa fonda raíz. Perdoar, ter un corazón xeneroso e perdoador, porque Deus-Pai así é e así se comporta sempre. Lembremos aquela marabillosa parábola de Xesús, de cando o fillo pródigo volve á casa e seu pai non lle bota en cara o máis mínimo o seu mal comportamento senón que o enche de bicos e apertas e manda celebrar unha gran festa. Porque Deus nos quere, por iso é el tamén perdoador con tódolos seus fillos.
            Lembremos unha vez máis tamén o que nos dicía Paulo, no anterior domingo, de que tódolos mandamentos se reducen a un só: “Ama o teu próximo como a ti mesmo”. Se nos acostumamos a ver nos demais a nós mesmos, entón a cousa faise doada. Pois hai alguén que non se queira a si mesmo?
            En vez de intentar facer, pois, cousas rechamantes ou estrañas..., os cristiáns teriamos que especializarnos en vérmonos a nós mesmos nos demais. Porque en Xesús, no que Deus se humaniza, acadamos todos a mesma dignidade de fillos de Deus. Somos así todos iguais no amor que Deus nos ten, no aprecio co que el nos olla a todos. E esta dignidade non pode en modo algún quedar borrada ou anulada polos comportamentos indignos, inmorais ou ofensivos que poidamos ver ou comprobar nalgunha persoa concreta. Por enriba de todo e antes de nada, somos, e sómolo sempre, irmáns, queridos por Deus alén das nosas feblezas e desordes morais.
            No texto do evanxeo Xesús pon a Deus-Pai como modelo do noso comportamento. Se Deus-Pai non se pon a si mesmo límites no seu amor a nós e no seu comportamento xeneroso e perdoador con todos, entón non será moito esixir que fagamos nós algo semellante nas nosas mutuas relacións. É así como iremos construíndo ese “Reino de Deus” do que falaba tantas veces Xesús: un mundo no que as violencias, as inxustizas, os desencontros entre individuos e pobos deixen de ser crónica habitual de xornais e outros medios de comunicación.
            Este espírito xeneroso e perdoador engrandece as persoas, porque ó seren “pacíficas”, é dicir, facedoras ou construtoras de paz, fanse así merecedoras daquela “felicidade” da que falaba Xesús ó chamar “benaventurados”, ou sexa “felices”, os “pacíficos”.
            Este tipo de comportamento “pacífico”, perdoador, ten un amplo campo de aplicación. Desde o seo da familia -nas relacións entre marido e muller, pais e fillos e estes entre si- ata no caso dos terrorismos do noso tempo. Tamén neste tema do terrorismo, sen un comportamento xeneroso e perdoador non é doado chegar a unha solución que sande e cure de verdade tódalas feridas.
            Sexamos, pois, no conflitivo mundo de hoxe sempre pacíficos, pacificadores, perdoadores, facendo así presente e visíbel o Deus xeneroso e perdoador que se nos manifesta en Xesús.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
            
Preguemos a Deus Pai coas palabras que Xesús nos aprendeu, dicindo: Perdoa as nosas ofensas, como tamén perdoamos nós a quen nos ten ofendido. 
TODOS: Perdoa as nosas ofensas, como tamén perdoamos nós a quen nos ten ofendido.

-Para que teñamos todos a íntima experiencia de sabérmonos amados e perdoados por Deus para podermos así amar e perdoar tamén os demais. 
TODOS: Perdoa as nosas ofensas, como tamén perdoamos nós a quen nos ten ofendido.
-Para que se restableza a paz, a unión e o entendemento nas familias rotas, na sociedade e nos pobos enfrontados. 
TODOS: Perdoa as nosas ofensas, como tamén perdoamos nós a quen nos ten ofendido.
-Para que se faga xustiza ás culturas e ós pobos pequenos e asoballados, de xeito que a comprensión e o perdón de Deus se realice tamén nos comportamentos políticos e sociais. 
TODOS: Perdoa as nosas ofensas, como tamén perdoamos nós a quen nos ten ofendido.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo Noso Señor. AMÉN.


Manuel Cabada Castro


VER TAMÉN:









13 sept. 2017

Se non lle falas ao malvado, pedireiche contas do seu sangue - Ez 33, 7-9

Domingo 23 de Ordinario - ciclo A


MEDRANDO EN COMUNIDADE

Señor Xesús,
Grazas pola túa corrección
que me chega tantas veces
na voz e nos feitos
dos compañeiros e veciños.
Que a acepte e aproveite.

Señor Xesús,
faime responsable
da xente da comunidade, da parroquia.
Dáme amor abondo
para me doer dos seus fallos.
Dáme valentía
para dicir as cousas e corrixir
con forza e con tenrura.

Dáme intelixencia
para buscar humildemente
as mellores formas de progreso
para o corpo e para o espírito.
Dáme compañeiros
que fagan máis firme e verdadeiro
e meu esforzo.

Señor Xesús,
que me poida alegrar
co progreso da comunidade, da parroquia.
Que soleza vendo solecer
o meu compañeiro e veciño.
Dáme o gran regalo
de ser comunitario.

E así,
a xente e o pobo renovados,
seremos un sinal
da terra e ceo novos que agardamos:
a Galicia redimida
pola que xuntos, ti e máis nós,
loitamos.

11 sept. 2017

CELEBRACIÓN INICIO DE CURSO

Celebración do comezo de curso 

coa Parábola do Sementador





Obxectivos:

-Tomar conciencia do tempo de curso como o tempo en que recibimos para dar froito.
-Cuestionarse o alumno en que actitude está, en cal lle gustaría estar. 


Necesítase ter preparados:

1.- Seis carteis para representar o contido da parábola (follas Din A4 en horizontal  
        cunha cordiña pegada por detrás para que se poidan colgar do pescozo)


2.- Outros seis carteis para a explicación da parábola



3.- Seis nenos que sosterán no seu pescozo os carteis devanditos e outro (ou dous) que axudará a colgarllos. Os 6 colócanse en liña na bancada do altar, onde poidan ser ben vistos.
4.- Un lector para facer a lectura xunto co Celebrante.


Modo de proceder

Ben se utilice este recurso como lectura dunha Eucaristía ou como lectura dentro dunha celebración de acollida, propomos facer:

1º.- Unha primeira lectura, sen representación algunha, como proclamación da palabra, do texto da parábola:




 2º.- Representación.
"Agora imos representar de modo sinxelo a parábola, que saian seis e se coloquen de cara ao público. Imos supor que representan as seis clases de terra que se di na parábola". Unha segunda lectura, talvez un pouco máis rápida: 


3º.- Homilía en acción
       Terminada a lectura, o celebrante introduce a aplicación seguinte: "A parábola di o que adoita pasar. Imos facer unha aplicación da parábola a nós, os estudantes, no comezo de curso; imos supor que os estudantes somos como terra que se sementa... A ver se adoita pasar o seguinte..."





4º Reflexión final

"Somos como terra que se sementa.
En todos cae a semente por igual, o froito do curso adoita ser diferente nuns e noutros.

Se o entendiches, mira a que cartel do seis pertenciches no curso anterior. 

E a continuación, mira ao que desexas pertencer este curso.

Acción! Que vas facer para pertencer ao grupo que estás a desexar?"



ORACIÓN FINAL

Se non segue a celebración da Eucaristía, preparade algunhas peticións
desexando ser boa terra,
desexando dar bo froito,
desexando ser responsables coas oportunidades que temos,
pedindo por todos os de nosa mesma idade que tamén nestas datas comezan o curso,
pedindo polos que non teñen oportunidades...

Ch.R