24 may. 2018

Ficha e lectio - Domingo da Santísima Trindade

FICHAS ANTERIORES:


LECTIO:
SANTÍSIMA TRINDADE 
(27 maio 2018)

            Teriamos que converter esta festividade da Santísima Trindade en algo fondamente íntimo, vivo e sobre todo cordial e comunitario. Desde que nos iniciaron na fe cristiá sabemos teórica ou abstractamente, si, de Deus como un e trino. Sabemos que é un en esencia e trino en persoas. Así nolo dixeron e así o aprendemos. Mais todo semella quedar nun mundo de ideas e conceptos, de especulacións e de abstraccións, lonxe da nosa fe vivida, sentida e compartida cos demais.
            En realidade, o feito mesmo de que teñamos unha festividade especial dedicada á concienciármonos da Santísima Trindade, da súa grandeza e das súas marabillas parece sinalar cando menos o interese da Igrexa en que convertamos a fe na Trindade de Deus en algo vivo e operativo.
            Temos que partir, en calquera caso,  do presuposto de que Deus, o Deus infinito ou, mellor,  superinfinito, é absolutamente incomprensíbel para nós. E seguirao sendo aínda que se nos teña revelado ou manifestado como Pai, como Fillo e como Espírito Santo. Esta unidade e diferenza en Deus segue e seguirá a ser un misterio, por moi grande, fermosa, consoladora que poida ser esta revelación. Por iso falamos do “misterio”, do gran misterio, da Santísima Trindade.
            Pero aínda que Deus sexa sempre en si mesmo misterioso, o certo é que algo grande se nos ten que revelar na Trindade de Deus cando Deus nola quixo manifestar. E Deus maniféstanos a súa Trindade non con palabras abstractas, senón coa súa mesma actuación ante nós.
            Poderiamos dicir, de maneira xeral e moi sintética, que Deus se nos presenta no Antigo Testamento sobre todo como o Deus único, un Deus Pai, que aínda non se nos manifesta totalmente como é. Mais no novo Testamento, coa manifestación de Deus no mundo en Xesús, aprendemos a ver concretamente como é a paternidade de Deus. Xesús maniféstanos o seu Pai, como Pai especialísimo del. Como Pai que o quere infinitamente. El, Xesús, é o seu “Fillo ben querido”.
            Mais como Xesús é tamén na súa humanidade coma nós, resulta que, ó se nos revelar Deus como Pai de Xesús, maniféstasenos ó mesmo tempo que el, Xesús (o fillo de Deus) é o noso irmán maior e que, polo tanto, tamén nós somos fillos de Deus; pois Deus Pai porfillounos a nós en Xesús, o fillo encarnado de Deus. É o que nos vén dicir moi claramente o apóstolo Paulo na súa carta de hoxe ós Romanos: “Vós non recibistes un espírito de escravitude... Recibistes un espírito de fillos adoptivos, grazas o cal podemos gritar: ‘Abbá’: Pai!... Somos fillos de Deus. E, se fillos, tamén herdeiros e coherdeiros con Cristo”.
            Ata aquí, como vedes, revélasenos que Deus é polo menos “dúas” persoas, o Pai e mailo Fillo. Aínda que naturalmente isto das “persoas” divinas non hai que entendelo en simple continuidade co que somos nós como “persoas” humanas, finitas e limitadas. En calquera caso, coa paulatina revelación a nós da Trindade de Deus váisenos dicindo tamén a nós que as persoas humanas estamos chamadas a ingresarmos misteriosamente nesta Trindade divina.
            Agora ben, a revelación definitiva da Trindade de Deus ocorre coa vinda do que chamamos Espírito Santo onda nós. Isto celebrámolo no anterior domingo. Por iso a igrexa coloca sempre liturxicamente a festividade da Santísima Trindade no domingo seguinte ó de Pentecoste, é dicir, inmediatamente despois da festa da vinda onda nós do Espírito Santo á maneira dun “vento impetuoso” e transformador.
            Con esta vinda do Espírito Santo cérrase, para dicilo dalgunha maneira, o “círculo” da revelación de Deus. Agora resulta que Deus xa non son “dous”, dúas persoas, senón que Deus é “tres”. Deus é un “trío” , un trío que soa tan misteriosamente ben que non desafina ningún dos tres en tan infinita e misteriosa harmonía. Todo o contrario. En Deus hai tan marabillosa harmonía que, sendo tres persoas, non por iso hai tres deuses, senón un único Deus.
            Pero hai aínda algo máis. Como o Espírito Santo non se marcha xa máis de onda nós, e alí onde está o Espírito Santo están tamén o Pai e o Fillo, resulta que estamos así todos, pola presenza en nós do Espírito Santo, unidos á Trindade divina.
            A Trindade de Deus segue a traballar arreo no medio de nós para que nos parezamos a ela, sendo así –a semellanza dela- uns e diferentes, variados e unidos, autónomos e amorosos, libres e entregados. É dicir, trinos e un. O fin do mundo e da humanidade, ou sexa, o proxecto grandioso de Deus é o de chegarmos todos a participar desa Trindade divina, que é ó tempo unidade.
            Un meritorio político, empresario e escritor pontevedrés chamado Valentín Paz Andrade, que viviu durante bastante tempo aquí en Vigo e ó que se lle dedicou hai algúns anos o día das Letras Galegas, escribiu un libro titulado “Galiza como tarefa”. Pois ben, se como galegos deberiamos traballar a prol desta terra nosa, en canto bos cristiáns deberiamos ter tamén como consigna algo así como “A Trindade como tarefa”. É dicir, traballar a prol dun mundo onde exista liberdade e amor, diferenza e unidade, individualidade e comuñón, asemellándonos así á Trindade divina que estamos a celebrar.
            Os grandes santos e teólogos dicían e din que sobre Deus, e de maneira especial sobre o misterio da Santísima Trindade, non podemos senón tatexar. Todos somos nisto tartamudos ou tatexos, porque o modo de ser de Deus supéranos totalmente. Mais a verdade é tamén que as cousas máis fondas e naturais do mundo e da nosa vida son para nós mesmos misteriosas: a nosa vida, a nosa morte, o amor, a liberdade e tantas outras cousas. Por que? Porque, á fin e ó cabo, todo e todos estamos mergullados no misterio de Deus, do Deus misterioso un e trino que o fixo todo e que está en todo. Dese Deus que se reflicte tamén moi misteriosamente na mesma vida familiar, que é sempre, en maior ou menor medida, trina e unha. Pois nela hai tamén pai e esposo, nai e esposa e fillos e irmáns. Unidade e diferenza, trindade e unidade.
            Deámoslle grazas a Deus porque nos quixo facer partícipes deste mar infindo da súa divindade.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
            Pidámoslle a Deus Pai, por medio do seu Fillo Xesús e coa axuda do Espírito Santo, que escoite a nosa oración dicindo: ESCÓITANOS, PAI. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
-Pola Igrexa, para que saiba presentar e ofrecer ó mundo a imaxe dun Deus que é comuñón de amor e de entrega. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
-Para que, á imaxe da Trindade, medremos as persoas nun ambiente relacional e comunitario, de diálogo, respecto e entrega. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
-Para que saibamos descubrir a presenza do Pai, do Fillo e do Espírito Santo na comunidade, mantendo sempre nela a unidade e as diferenzas. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

            Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo Noso Señor. AMÉN.




Manuel Cabada Castro


VER MÁIS:

  

20 may. 2018

Domingo de Pentecostés - ciclo B


Primeira Lectura     Feit 2, 1-11
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS  
Quedaron cheos do Espírito Santo e puxéronse a falar

            Cando se cumpriron os días de Pentecoste, estaban todos xuntos no mesmo sitio. De súpeto, veu do ceo un ruído coma dun forte golpe de vento que encheu toda a casa onde estaban; e apareceron talmente coma linguas de lume, que, repartidas, foron pousando unha sobre cada un deles.
            Quedaron cheos do Espírito Santo e puxéronse a falar noutras linguas, conforme lles concedía o Espírito.
            Había daquela en Xerusalén xudeus piadosos de todas as nacións da terra. Ao se producir aquel estrondo, xuntouse a xente e ficou moi desconcertada, porque cada un os sentía falar na súa propia lingua. Pasmados e admirados, dicíanlles uns a outros:
            "Olla! E todos estes que están aí a falar non son galileos? E logo como é que os sentimos falar cada un de nós no noso propio idioma nativo? Partos, medos, elamitas, xente da Mesopotamia, Xudea, Capadocia, Ponto, Asia, Frixia e Panfilia, do Exipto e da parte de Libia contra Cirene, forasteiros romanos tanto xudeus coma prosélitos, cretenses e árabes, sentimos falar nas nosas linguas das grandezas de Deus".

  Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus




SALMO RESPONSORIAL      Sal 103, 1ab e 24 ac. 29bc-30. 31 e 34
R/. (30): Manda, Señor, o teu Espírito e renova a cara da terra.
Ou: Aleluia.

Alma miña, bendí o Señor.
Señor, meu Deus, ti es moi grande,
Cantas son, Señor, as túas obras,
A terra está chea das túas criaturas.

Retiras o teu alento, e expiran,
volvendo ao seu po.
Mandas o teu alento, e son creados
e renovas a cara da terra.

Gloria ao Señor por sempre,
alégrese o Señor coas súas obras.
Que El acolla o meu cantar
e alegrareime eu no Señor.


Segunda Lectura      1 Cor 12, 3b-7. 12-13
A todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único corpo
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS  

            Irmáns:
            Ninguén que diga "Renegado sexa Xesús", fala movido polo Espírito de Deus; e ninguén é capaz a dicir "Xesús é o Señor", se non é baixo o influxo do Espírito Santo.
            Hai diversidade de dons, pero un mesmo Espírito. Hai diversidade de servizo s, pero un mesmo Señor. Hai diversidade de realizacións, pero un mesmo Deus, que é quen realiza todo en todos.
            A cadaquén dáselle a manifestación do Espírito para o ben común.
Porque igual que o corpo, sendo un, ten moitos membros e todos estes membros, con seren moitos, non fan máis dun corpo: así tamén Cristo.
            Porque a todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único corpo: tanto xudeus coma gregos, tanto escravos coma libres. E a todos se nos deu a beber un único Espírito.

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus




SECUENCIA                      

Ven, Espírito divino,
manda a túa luz do ceo.
Pai amoroso do pobre
don, nos teus dons xeneroso,
luz que penetra nas almas,
fonte de todo consolo.

Ven, hóspede desexado,
descanso do noso esforzo,
tregua no duro traballo,
brisa nas horas de afogo,
gozo que as bágoas enxuga
e reconforta na dor.

Entra ata o fondo da alma,
divina luz, e enriquécenos.
Mira o baleiro do home
se Ti lle faltas por dentro,
mira o que pode o pecado
cando falta o teu alento.

Lava en nós todo o manchado,
rega o árido e sedento,
sanda as feridas do pobo;
amolece o que está teso,
pon calor onde hai friaxe,
dános bo discernimento.

Reparte os teus sete dons
segundo a fe dos teus servos.
Segundo a túa bondade,
dálle ao esforzo o teu premio,
salva a quen busca salvarse
e dános o gozo eterno.
Amén. Aleluia.



ALELUIA
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Ven, Espírito Santo, enche o corazón dos teus fieis;
e acende neles o lume do teu amor.
Aleluia.



Evanxeo       Xn 20, 19-23
Como me mandou a min o Pai, así vos mando eu a vós: recibide o Espírito Santo
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN  

            Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:
            ‑ Paz convosco.
            Dito isto, mostroulles as mans e mais o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor.
            El díxolles outra vez:
            ‑ Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.
            E dito isto alentou sobre eles, e díxolles:
            ‑ Recibide o Espírito Santo: a quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.

  Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo   




19 may. 2018

Asemblea Diocesana de Catequistas


   Seguindo a programación de catequese do curso 2017-2018, hoxe, sábado 19 de maio celebramos, no Seminario Maior de Vigo, a Asemblea Diocesana de Catequistas, presidida polo Sr. Bispo D. Luis Quinteiro Fiuza. 


Aproveitamos para felicitar ao noso Delegado diocesano, Xoán Andión Marán polo regalo da súa vida, como ben se dixo durante a celebración, que celebraba as súas Vodas de Ouro sacerdotais. Unha sorte e unha honra para nós polo seu traballo incansable a favor da catequética. Se algo aprendimos, en gran parte foi por el. Que a nosa Naiciña do Ceo o garde sempre.

17 may. 2018

17 de Maio - Día das Letras Galegas

María Victoria Moreno

Unha aperta especial nesta data aos que, non nacendo aquí, elixen o noso pobo e a nosa fala simplemente para ser, -como a nosa homenaxeada de hoxe-, non teño palabras bastantes para darlles as grazas, eles si que dignifican o galego (aproveito para saudar ao meu amigo Nick)...


Grazas pola nosa fala,
a nosa fala galega,
a fala propia de nós,
a fala da nosa Terra.

Falémola con orgullo, 
defendámola sen leas, 
co gozo de compartir
herdanza tan feiticeira.

Porque na vida dos pobos
é a fala unha riqueza,
quen a emprega con cariño
co seu pobo goza e medra.

Manolo Regal



16 may. 2018

Ficha e Lectio - Pentecoste ciclo B

FICHAS ANTERIORES:






LECTIO:
PENTECOSTE 
(Ano B: 20 de maio de 2018)

            Pentecoste é o nome de orixe grega da festividade da vinda do Espírito Santo onda nós. Fai referencia ós “cincuenta” días de despois da Resurrección do Señor. Un número de días que non se ha entender literalmente senón de maneira simbólica. Día emocionante, grandioso, este da vinda do Espírito Santo onda nós, para se facer presente en cada un de nós, homes e mulleres do mundo enteiro de hoxe, mais tamén de tódalas épocas anteriores e das vindeiras.       
            A festa de Pentecoste está en paralelismo e, ó tempo, á maneira de contrapunto coa festa da Ascensión do Señor que celebrabamos o domingo pasado. Aledabámonos entón e dabámoslle grazas a Deus Pai polo ascenso glorioso de Xesús ós ceos despois da súa Resurrección. Coa Ascensión de Xesús estaba para sempre sinalado o camiño e construída a ponte (falando de xeito comparativo) entre a terra e o ceo, para acadarmos así vida e felicidade definitivas.           
            Hoxe, nesta festa do Espírito Santo, o que ocorre non é unha vez máis un “ascenso”, unha “Ascensión”, senón, máis ben ó revés, un “descenso”, unha vinda onda nós do Espírito Santo. Por mediación de Xesús ascendido ós “ceos”, é dicir, ascendido a esa nova situación gloriosa de Xesús, anticipo do que será a nosa, baixa o “Espírito” de Deus onda nós. Un “Espírito” que fica xa para sempre onda nós. O Espírito de Deus veu onda nós, está connosco e estarao sempre. A súa vinda non ten data de caducidade. Veu para se quedar connosco. De modo que se é verdade que Xesús ascendeu ós ceos, non hai unha ascensión do Espírito Santo ó ceo, posterior á súa vinda onda nós. El mantense no interior do corazón de cada un de nós e nel quere permanecer como en casa propia.
            Por iso non semella estritamente moi cristián esa especie de sentimento de saudade ou morriña ante a Ascensión de Xesús ós ceos, tal como se expresaba, por exemplo, Frei Luis de León no seu famoso poema, que, traducido ó galego, comeza así:  “E deixas, Pastor Santo, / a túa xente no val fondo, escuro, / en soidade e mais pranto, / e vas rompendo o puro / ar, que conduce ó teu porto seguro?”. Pois a vinda,  o “descenso” do Espírito Santo onda nós liberounos máis ben de calquera morriña, enchendo plenamente calquera posíbel ou imaxinábel baleiro do Deus manifestado en Xesús. Porque o Espírito Santo vén sendo como a presenza de Deus entre nós máis alá do tempo histórico en que Xesús estivo connosco.
            Precisamente por iso, é dicir, grazas á vinda do Espírito Santo, enviado onda nós polo Pai e polo Fillo, podía dicir Xesús, a pesar da súa marcha, a pesar da súa “Ascensión”, que el mesmo “estará sempre connosco ata a fin do mundo”. Se Xesús é a imaxe, o retrato vivo de Deus Pai, o Espírito Santo é pola súa parte a presenza viva e actuante de Xesús, ascendido ós ceos, en tódalas persoas de boa vontade deica a fin dos tempos.
            Nos Feitos dos Apóstolos, o Espírito de Deus énos presentado, na súa vinda onda nós, como “un ruído dun forte golpe de vento” que o enche todo e como “linguas de lume” que se pousan sobre cada un dos presentes. Ocorre aquí unha transformación fonda dos apóstolos, que os fai sentirse a si mesmos “cheos do Espírito Santo”. De tal maneira que son capaces de dárense a entender por cantos os escoitan. Dísenos alí que todos os comprendían perfectamente, coma se falasen na súa propia lingua, sendo así que de feito os que os escoitaban eran de moi diferentes linguas e nacións.
            E a propósito de linguas e nacións, cando nesta nosa igrexa dos Apóstolos se celebrou hai agora case cincuenta anos a primeira misa oficial en galego, no domingo 12 de xaneiro de 1969, podemos dicir que o Espírito Santo traballou tamén daquela á maneira dun “forte golpe de vento” que destruíu prevencións, atrancos e inxustizas históricas que impedían que a liturxia e o anuncio do evanxeo puidesen ser expresados por fin na nosa vella e fermosa lingua.
            Pois ben, tanto nos comezos do espallamento da boa nova de Xesús coma nos tempos de hoxe e de mañá o que nos fai moita falla a todos é ese “enchérmonos do Espírito Santo”, tal como ocorreu no primeiro Pentecoste. Ese sentirmos en nós a presenza viva do Espírito Santo, que nos dá vigor e azos para anunciarmos a mensaxe de Xesús con liberdade, alegría e agradecemento. Coas palabras, e mellor aínda cos feitos, porque, no fin de contas, as palabras sen feitos nin teñen sentido nin capacidade de convicción.
            De que falaban os apóstolos, transformados en si mesmos pola presenza neles do Espírito Santo? Dinnos os Feitos dos Apóstolos que “das grandezas de Deus”. Eles sentían en si mesmos o “grande” que era ese Deus que se nos dera a si mesmo no seu Fillo Xesús e que agora se facía presente coa forza e o poder transformador do Espírito.
            Por iso é hoxe sobre todo un día no que deberiamos repetir, no interior de cada un de nós e ó longo da eucaristía, aquela petición que a “Secuencia” formula deste xeito: “Ven, Espírito divino..., Ven, hóspede desexado... Entra ata o fondo da alma, divina luz, e enriquécenos... Ven, Espírito Santo, enche o corazón dos teus fieis...
            Teriamos que concienciarnos de que este Deus que se nos comunica no Espírito Santo e que está na mesma orixe da igrexa é un Deus impetuoso, forte, como é forte un vento impetuoso capaz de derrubar rexos carballos ou castiñeiros. Un Deus libre e que ama a liberdade. Un Deus que se comunica e que se fai comprender en calquera lingua e cultura. Un Deus que non se ata a límites, prescricións ou ritos concretos. Porque a súa grandeza (esa “grandeza” da que lles falaban os apóstolos ós alí presentes) é unha grandeza divina.
            Sobre esta festa de Pentecoste lin nalgún sitio o seguinte co que concordo: “Na Igrexa somos moi pouco devotos do Espírito Santo. Sen embargo, só no Espírito somos os cristiáns capaces das cousas que no noso falar e no noso obrar nos distinguen como cristiáns. Sen o Espírito nin seriamos adoradores do Pai, nin seguidores de Xesús, nin servidores dos pobres. Non seriamos nada”.
            Pois ben, para nos converter, tal como deberiamos, en fervorosamente devotos deste Espírito de Deus, mergullándonos nel e concienciándonos así da súa presenza agarimosa en nós, pidámoslle cada un de nós a el mesmo que nos mande a súa luz, utilizando as palabras do comezo da “Secuencia” deste día: “Ven, Espírito divino, manda a túa luz do ceo”.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
A Ti, Espírito divino, que procedes do Pai e do Fillo, dirixímosche neste día de Pentecoste as nosas oracións dicindo: “Ven, Espírito divino”. 
TODOS: “Ven, Espírito divino”.

- Ven, Espírito divino, manda a túa luz do ceo. 
TODOS: Ven, Espírito divino”.
- Entra ata o fondo da alma, divina luz, e enriquécenos. 
TODOS: Ven, Espírito divino”.
- Ven, Espírito Santo, enche o corazón dos teus fieis. 
TODOS: Ven, Espírito divino”.

            Pedímoscho, Espírito divino do Pai e do Fillo, coa confianza e a esperanza que Ti mesmo nos dás. Amén.


Manuel Cabada Castro



VER TAMÉN:



11 may. 2018

Ascensión do Señor - ciclo B



PRIMEIRA Feit 1, 1-11
Elevouse á vista deles
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

1 1O primeiro libro fíxeno, Teófilo, acerca de todo o que Xesús obrou e ensinou desde o
comezo, 2ata o día que foi levado ó ceo, logo de ter dado instruccións polo Espírito Santo
ós apóstolos que escollera.

3Os mesmos que tamén se lles amosara vivo, con moitas probas despois da súa paixón,
aparecéuselles durante corenta días e faláballes das cousas referentes ó Reino de Deus. 4E
comendo con eles, encomendoulles que non se retirasen de Xerusalén, senón que
agardasen a promesa do Pai que me escoitastes a min: 5porque Xoán bautizou con auga,
mais a vós bautizarásevos co Espírito Santo, de aquí a poucos días.

6Os que estaban reunidos preguntábanlle:
-Señor, ¿é agora cando vas restablece-lo Reino de Israel?

7El respondeulles:
-Non vos acae a vós coñece-lo tempo ou a oportunidade que o Pai fixou co seu propio
poder. 8Pero recibiréde-la forza do Espírito Santo, que virá sobre vós e seréde-las miñas
testemuñas en Xerusalén, en toda a Xudea e Samaría e ata os confíns da terra.

9En dicindo isto, elevouse á vista deles e unha nube quitóullelo da súa vista. 10E estando
eles fitando para o ceo mentres el marchaba, presentáronselles dous homes con vestidos
brancos, 11que dixeron:
-Galileos, ¿que facedes ollando para o ceo? Este Xesús que vos foi levado de entre vós ó
ceo, ha volver do mesmo xeito que o vistes ir.

   Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus



SALMO RESP. Sal 46, 2-3. 6-7. 8-9
R/ (6): Deus sobe entre aclamacións,
o Señor, ó son de trompetas.

 2Aplaudide, pobos todos,
aclamade a Deus con cancións.
3O Señor é excelso e terrible,
o grande rei de toda a terra.
6Deus sobe entre aclamacións,
o Señor, ó son de trompetas.
7Cantádelle a Deus, cantádelle,
cantádelle ó noso rei, cantádelle.

8Deus é o rei de toda a terra:
cantádelle con xeito.
9Deus reina sobre as nacións,
sentado no seu trono sagrado.


SEGUNDA Ef 1, 17-23
Sentouno á súa dereita no ceo
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE S.PAULO APÓSTOLO ÓS EFESIOS

Irmáns e irmás:
O Deus do noso Señor Xesús Cristo, o Pai glorioso, vos conceda espírito de sabedoría e de
revelación, para coñece-lo ben; 18que manteña iluminados os ollos da vosa alma, para que
comprendáde-las esperanzas que abre a súa chamada, a riqueza que supón a súa gloriosa
herdanza destinada ós crentes, 19e o extraordinario portento que é o seu poder verbo de
nós, os que cremos, en consonancia co vigor da súa potencia e da súa forza, 20que exerceu
con Cristo resucitándoo de entre os mortos e sentándoo á súa dereita nos ceos, 21por riba
de toda soberanía, autoridade, forza e dominio, e por riba de todo título recoñecido neste
mundo e tamén no vindeiro. 22Someteuno todo baixo os seus pés e deullo por riba de todo
como cabeza á Igrexa, 23que é o seu corpo, a plenitude daquel que o enche todo en tódalas
cousas.


  Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus



 ALELUIA Mt 28, 19a. 20b
Ide e ensinade a tódalas xente, di o Señor:
eu estou convosco tódolos días
ata a fin do mundo





Mc 16, 15-20
Foi elevado ó ceo e senta á dereita de Deus
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Aparecéndose Xesús ós once, díxolles:
-Ide polo mundo enteiro, anunciando a Boa Nova a toda a creación. 16Quen crea e se
bautice, salvarase; quen non crea, condenarase. 17Os que crean irán acompañados destes
sinais: no meu nome botarán demos, falarán linguas novas; 18collerán serpes coas mans, e
se chegan a beber algún veleno, non lles fará mal ningún; imporánlle-las mans ós
enfermos, e estes curarán.

19O Señor, despois de lles falar así, elevouse ó ceo, e sentou á dereita de Deus. 20Eles
saíron a predicar por todas partes, contando coa colaboración do Señor, que confirmaba a
súa palabra cos sinais que os acompañaban.

   Palabra do Señor                                         R/ Loámoste, Cristo