17 ene. 2017

Ficha e Lectio: Domingo 3 de Ord A







LECTIO:

DOMINGO III T. O. 
(Ano A: 22. I. 2017)

            As lecturas deste domingo fálannos sobre todo de Xesús Cristo como “luz” e como “centro” do seu reino, é dicir, dos que nos chamamos cristiáns e de tódalas persoas de boa vontade; en definitiva, de cantos no seu interior intentan ser fieis á súa conciencia. Xesús mesmo proclamárao xa nalgún momento, tal como se nos conta no Evanxeo de Xoán (8, 12) ó dicir de si mesmo: “Eu son a luz do mundo. Quen me segue non andará ás escuras, senón que terá a luz da vida”.
            O profeta Isaías anunciara tamén esta luz dalgunha maneira, tal como escoitamos na 1ª Lectura, cando falaba de que “o pobo, que camiñaba na escuridade, viu unha gran luz”. No Salmo responsorial, despois da lectura de Isaías, así o acabamos de proclamar pola nosa parte ó dicirmos: “O Señor é a miña luz e salvación”. Nos Evanxeos é moi frecuente, sobre todo no de Lucas, a alusión a Xesús como “luz”: “Visitaranos o sol que nace do alto, para alumar os que viven en tebras e na sombra da morte” (Lc 1, 78-79), “luz para alumar as nacións” (Lc 2, 32), etc.
            Se Xesús é luz, entón é el quen aluma e orienta na escuridade. Sabemos ben que sen luz andamos desnortados e non sabemos cara a onde camiñamos. Por iso de noite quedámonos normalmente na casa ata que volva raiar o sol pola mañá, a non ser que fagamos uso de algo que se parece un chisco ó sol, como a luz eléctrica ou unha boa lanterna. Cando eu era cativo e aínda non había luz eléctrica na miña pequena localidade natal, lémbrome ben do que ocorría cando era de noite. Se algún veciño da aldea nos visitaba entre lusco e fusco e se marchaba entrada xa a noite despois de parolarmos xuntos á calor do lume da lareira, comportábase el así: collía unha acha do lume da lareira e levábaa na man movéndoa alternativamente dun lado para outro. A acha ardente facía as veces de sol pola noite. Dese modo non tropezaba no camiño ata deixar de novo na lareira da súa casa a acha que lle servira de axuda na escuridade.
            Ben sabemos da importancia que ten o sol como fonte de luz, de calor e de vida para todo canto existe nesta terra nosa. Os faros do mar (ese pequenos soles nocturnos) para iso están: para orientar os mareantes e advertilos da presenza de calquera perigo para a embarcación. Agora ben, ser luz é ser tamén centro de atracción e de conxunción. Como as bolboretas se amorean de noite arredor da luz, así a Xesús deberiámolo sentir como foco de atracción e centro das nosas vidas. Por iso non lle gustaba a Paulo, na súa carta ós Corintios, que aqueles que recibiran a gran nova de Xesús deixasen logo de considerar Xesús como o seu verdadeiro e único centro ó diciren uns e outros: “Eu son de Paulo, eu de Apolo, eu de Cefas, etc.”.
            Un verdadeiro cristián, é dicir, un seguidor e amigo de Cristo, terá que ser sempre, máis alá das comprensibles e inevitábeis diferenzas, un construtor de unidade, de amor e de paz (non de divisións) entre cantos son (e sómolo todos) irmáns seus. Porque Cristo, tal como di Paulo, tampouco “está dividido”. El é xustamente quen nos uniu a todos consigo e co Pai, na forza e no poder do Espírito Santo, formando entre todos un mesmo corpo, como tantas veces repite Paulo. Por iso lles pide Paulo ós de Corinto que “se axeiten todos nun mesmo espírito e nun mesmo pensamento”.
            A luz atrae, crea unidade e amizade. Así deberon percibir a Xesús aqueles catro pescadores da ribeira do mar de Galilea (entre eles o noso Santiago), cando decidiron seguir Xesús, que os chamaba e convidaba a seren “pescadores de homes”, deixando barca, redes e pai. E iso que o de ser pescador, de mar ou de río, é cousa que para quen practica ese oficio vén sendo case como unha verdadeira vocación. O famoso Frei Martiño Sarmiento, que no século XVIII foi un gran defensor da cultura e da lingua galega desde a súa cela do mosteiro de Madrid (aínda que nacera nas pontevedresas terras de Cerdedo), dicía nunha das súas cartas: “Vivindo en Asturias no ano 1721 ofrecéuseme a ocasión de sospeitar para que profesión concreta nacera. Quen me crerá? Sospeitei que nacera para ser pescador de cana. Tanto me gustaba ese exercicio o pouco tempo que me dediquei a el”.
            Ben. Na tarefa de pescar faise exercicio de esperanza, de paciencia e de ilusión. Iso non deixa de ser fermoso e atractivo. De tódalas maneiras, os novos apóstolos (Pedro, Andrés, Santiago e Xoán) continuarán a practicar agora, unha vez convertidos en “pescadores de homes”, as mesmas virtudes que dalgún modo xa antes practicaran.
            Agora ben, o importante aquí é decatármonos de que é sempre Xesús quen chama e atrae. Coma o sol. Xesús é, en cuanto luz, o que ilumina e abre así o camiño para a nova vida daqueles pescadores que agora van ser reciclados en apóstolos da Boa Nova. A luz é sempre o primeiro: a que abre novas realidades ós que son iluminados por ela. A luz, é dicir, Xesús é quen leva sempre a iniciativa, quen convida e dá azos.
            Todos nós (e non só os apóstolos) estamos chamados, convidados, ó seguimento de Xesús, é dicir, a anunciarmos a boa nova do amor de Deus a tódolos fillos seus, irmáns nosos, e a traballarmos para que a irmandade entre as persoas non sexa só unha fermosa idea, unha fermosa utopía, senón realidade e vida concreta onde queira que esteamos.
            Deste xeito poderemos ser nós tamén luz nun mundo, o de hoxe, que precisa de persoas que saiban comunicar a grandeza e a alegría que Deus nos trae a todos no seu Fillo Xesús. É o que o papa Francisco nos vén dicir na súa Exhortación “A alegría do evanxeo” con frases coma estas: “Con Xesucristo sempre nace e renace a alegría”. “Un evanxelizador non debería ter permanentemente cara de funeral” e outras frases semellantes. É a mesma alegría da que xa falaba Isaías na primeira Lectura: “Multiplicaches o xúbilo, fixeches grande a ledicia. Alegráronse coa túa presenza, como coa alegría da seitura, o mesmo que saltarán de xúbilo ó repartiren o botín”.
            Sería bo, pois, que seguísemos o consello que dá Paulo na súa carta ós Efesios (5, 8-9): “Antes erades tebras, pero agora sodes luz no Señor. Así que andade como fillos da luz (porque a luz é toda bondade, xustiza e verdade)”.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
            Presentémoslle ó noso Pai Deus as nosas oracións, pedíndolle fe para podermos crer no seu fillo Xesús como Luz do mundo e para que saibamos esforzarnos en ser luz para os demais, dicindo: Pedímoscho, Pai. 
TODOS: Pedímoscho, Pai.

- Dános, Pai, fe fonda e agradecida no teu Fillo Xesús como luz do mundo.                     
Todos: Pedímoscho, Pai.
- Apréndenos, Pai, a seguirmos os camiños lúcidos da verdade e do ben e a                                 abandonar os vieiros escuros e tebrosos do mal. 
Todos: Pedímoscho, Pai.
- Dános, Pai, alegría e entusiasmo cordial no anuncio e práctica do evanxeo, como nolo pide o papa Francisco. 
Todos: Pedímoscho, Pai.

Pedímoscho de corazón, Pai, por medio de Xesús Cristo, Fillo teu e irmán noso, en unión co Espírito Santo. TODOS: AMÉN.

                                                                                   

          Manuel Cabada Castro


VER MÁIS:





EXHORTACIÓN APOSTÓLICA POSTSINODAL AMORIS LÆTITIA DO SANTO PAI FRANCISCO


Aos BISPOS
Aos PRESBÍTEROS E DIÁCONOS
Ás PERSOAS CONSAGRADAS
Aos ESPOSOS CRISTIÁNS
E A TODOS Os FIEIS LAICOS
SOBRE O AMOR NA FAMILIA


1. A ALEGRÍA DO AMOR que se vive nas familias é tamén o xúbilo da Igrexa.
Como indicaron os Pais sinodales, a pesar dos numerosos sinais de crises do matrimonio, « o desexo de familia permanece vivo, especialmente entre os mozos, e isto motiva á Igrexa ». 1 Como resposta a ese anhelo « o anuncio cristián relativo á familia é verdadeiramente unha boa noticia ».2


2. O camiño sinodal permitiu pór sobre a mesa a situación das familias no mundo actual, ampliar a nosa mirada e reavivar a nosa conciencia sobre a importancia do matrimonio e a familia. Ao mesmo tempo, a complexidade dos temas expostos mostrounos a necesidade de seguir profundando con liberdade algunhas cuestións doctrinales, morais, espirituais e pastorais.

A reflexión dos pastores e teólogos, se é fiel á Igrexa, honesta, realista e creativa, axudaranos a atopar maior claridade. Os debates que se dan nos medios de comunicación ou en publicacións, e aínda entre ministros da Iglesia, van desde un desexo desenfreado de cambiar todo sen suficiente reflexión ou fundamentación, á actitude de pretender resolver todo aplicando normativas xerais ou derivando conclusións excesivas dalgunhas reflexións teolóxicas.


3. Lembrando que o tempo é superior ao espazo, quero reafirmar que non todas as discusións doctrinales, morais ou pastorais deben ser resoltas con intervencións magisteriales. Naturalmente, na Igrexa é necesaria unha unidade de doutrina e de praxe, pero iso non impide que subsistan diferentes maneiras de interpretar algúns aspectos da doutrina ou algunhas consecuencias que se derivan dela. Isto sucederá ata que o Espírito lévenos á verdade completa (cf. Xn 16,13), é dicir, cando nos introduza perfectamente no misterio de Cristo e podamos ver todo coa súa mirada. Ademais, en cada país ou rexión pódense buscar solucións máis inculturadas,
atentas ás tradicións e aos desafíos locais, porque « as culturas son moi diferentes entre si e todo principio xeral [...] necesita ser inculturado se quere ser observado e aplicado ».3


4. De calquera xeito, debo dicir que o camiño sinodal contivo unha gran beleza e brindou moita luz. Agradezo tantas achegas que me axudaron a contemplar os problemas das familias do mundo en toda a súa amplitude. O conxunto das intervencións dos Pais, que escoitei con constante atención, pareceume un precioso poliedro, conformado por moitas lexítimas preocupacións e por preguntas honestas e sinceras. Por iso considerei adecuado redactar unha Exhortación apostólica postsinodal que recolla achéguelos dos dous recentes Sínodos sobre a familia, agregando outras consideracións que poidan orientar a reflexión, o diálogo ou a praxe pastoral e, á vez, ofrezan alento, estímulo e axuda ás familias na súa entrega e nas súas dificultades.


5. Esta Exhortación adquire un sentido especial no contexto deste ano Xubilar da Misericordia. En primeiro lugar, porque a entendo como unha proposta para as familias cristiás, que as estimule a valorar os dons do matrimonio e da familia, e a soster un amor forte e cheo de valores como a xenerosidade, o compromiso, a fidelidade ou a paciencia. En segundo lugar, porque procura alentar a todos para que sexan signos de misericordia e proximidade alí onde a vida familiar non se realiza perfectamente ou non se desenvolve con paz e gozo.


6. No desenvolvemento do texto, comezarei cunha apertura inspirada nas Sagradas Escrituras, que outorgue un ton adecuado. A partir de alí, considerarei a situación actual das familias en orde a manter os pés na terra. Despois lembrarei algunhas cuestións elementais do ensino da Igrexa sobre o matrimonio e a familia, para dar lugar así aos dous capítulos centrais, dedicados ao amor. A continuación destacarei algúns camiños pastorais que nos orienten a construír fogares sólidos e fecundos segundo o plan de Deus, e dedicarei un capítulo á educación dos fillos. Logo detereime nunha invitación á misericordia e ao discernimiento pastoral ante situacións que non responden plenamente ao que o Señor proponnos, e por último exporei breves liñas de espiritualidade familiar.


7. Debido á riqueza dos dous anos de reflexión que achegou o camiño sinodal, esta Exhortación aborda, con diferentes estilos, moitos e variados temas. Iso explica a súa inevitable extensión. Por iso non recomendo unha lectura xeral apresurada. Poderá ser mellor aproveitada, tanto polas familias como polos axentes de pastoral familiar, se a profundan pacientemente parte por parte ou se buscan nela o que poidan necesitar en cada circunstancia concreta. É probable, por exemplo, que os matrimonios se identifiquen máis cos capítulos cuarto e quinto, que os axentes de pastoral teñan especial interese no capítulo sexto, e que todos se vexan moi interpelados polo capítulo oitavo. Espero que cada un, a través da lectura, senta chamado a coidar con amor a vida das familias, porque elas « non son un problema, son principalmente unha oportunidade ».4






1 III Asemblea Xeral Extraordinaria do Sínodo dos Bispos, Relatio synodi (18 outubro 2014),
2. 2 XIV Asemblea Xeral Ordinaria do Sínodo dos Bispos, Relación final (24 outubro 2015), 3.
3 Discurso en clausúraa da XIV Asemblea Xeral Ordinaria do Sínodo dos Bispos (24 outubro 2015): L?Osservatore Romano, ed. semanal en lingua española, 30 de outubro de 2015, p.4; cf. Pontificia Comisión Bíblica, Fe e cultura á luz da Biblia. Actas da Sesión plenaria 1979 da Pontificia Comisión Bíblica, Turín 1981; Conc. Ecum. Vat. II, Const. past. Gaudium et spes, sobre a Igrexa no mundo actual, 44; Xoán Paulo II, Carta enc. Redemptoris missio (7 decembro 1990), 52: AAS 83 (1991), 300; Exhort. ap. Evangelii gaudium (24 novembro 2013), 69.117: AAS 105 (2013), 1049.1068-69.
4 Discurso no Encontro coas Familias de Santiago de Cuba (22 setembro 2015): L?Osservatore Romano, ed. semanal en lingua española, 25 de setembro de 2015, p. 12.




15 ene. 2017

Fareite luz dos pobos, para que se dea a miña salvación - Is 49, 3. 5-6

Domingo 2 do Tpo.Ordinario A



XESÚS, TI ES O AÑO DE DEUS!

Viñeches por min, Señor,
para que, coñecéndote, poña o cimento da miña vida en Ti.
Viñeches por min, Señor,
para que, véndote, te ame e me fíe de Ti
e para que, amándote, ame e me poña ao servizo dos que me necesitan.
Viñeches por min, Señor!
E eu douche as grazas, bendígote e búscote
e, buscándote, pido que o teu Reino se faga presente en min.

XESÚS, TI ES O AÑO DE DEUS,

QUE QUITA O PECADO DO MUNDO!
Chámasme a pasar polo mundo facendo o ben,
sendo obediente ao Espírito que marcou o camiño da túa vida.
Faime capaz de mostrar aos meus irmáns
a mansedume inmensa de Deus,
e a súa tenrura ilimitada, con todos e cada un de nós
a quen amas desde sempre e para sempre...
Axúdame a ser testemuña do teu poder de liberación,
da forza da fraternidade,
do teu afán por sentar aos pobres nun trono de gloria.

XESÚS, TI ES O AÑO DE DEUS,

QUE QUITA O PECADO DO MUNDO, O FILLO DO PAI!
E viñeches por min, Señor,
para que, o meu desacougo de cada día
se vexa aliviado pola túa presenza;
para que os meus pecados sexan perdoados polo teu corazón de Pai.
Grazas, Señor, porque viñeches por min!
Grazas pola túa palabra que está viva
e que a van dicindo, como poden, os nosos beizos.
Grazas porque es Deus e falas a Deus
das nosas soidades, dos nosos prantos...
Grazas, Pai, porque nos chamas a seguir o teu camiño
e nós, contigo da man,
seguiremos camiñando.
GRAZAS, SEÑOR, AÑO DE DEUS, FILLO DO PAI!




Isidro Lozano



A gracia e a paz para vós de parte de Deus Pai e do Señor Xesús - 1 Cor 1, 1-3

Domingo 2 do Tpo.Ordinario A



PERO TI...

Paseando pola beira do lago,
ou percorrendo pobos e cidades,
ou penetrándote no silencio do deserto,
ou deténdote nas prazas públicas,
ou contemplando os xentíos derrengados,
ou convidándote a comer na nosa casa,
ou facéndote presente nas sendas e encrucilladas
que frecuentamos, e nas que nos perdemos...
vesnos tan atrapados
nas redes do onte e do presente
-no traballo, na familia,
no lecer ou no negocio,
no paro ou no confort,
no fracaso e na desilusión,
nas viaxes e nas soidades,
en internet e facebook,
nas mesaxes, twitter e skype,
nas drogas con nome ou sen el,
nas migallas de pracer....

Pero Ti convídasnos e chamas a seguirte,
deixando o que nos ata libremente,
e ofrecéndonos un novo horizonte
se cremos e acollemos o reino que traes.

E nós escoitámoste,
e deixando todas as redes,
convertémonos
e ímonos contigo,
e gustamos a túa boa noticia ao instante.

Mais ao pouco tempo,
como case sempre,
vén a crise,
núblasenos o horizonte,
facémonos reticentes
e esquecémonos de que nos namoraches.

Pero Ti, que es fiel,
volves chamarnos polo noso nome
e a rumorearnos os teus quereres
convidándonos a ser os teus seguidores
para que vivamos felices.


Florentino Ulibarri


14 ene. 2017

Domingo II do Tpo.Ordinario A


PRIMEIRA Is 49, 3. 5-6
Fareite luz dos pobos, para que se dea a miña salvación

SALMO RESP. Sal 39, 2 e 4ab. 7-8a. 8b-9. 10
R/ (8a e 9a): Aquí veño, Señor, face-la túa vontade
  
SEGUNDA 1 Cor 1, 1-3
A gracia e a paz para vós de parte de Deus Pai e do Señor Xesús

ALELUIA Xn 1, 14a. 12a:
O Verbo fíxose carne e habitou entre nós;
a cantos o recibiron déulle-la potestade de seren fillos de Deus

EVANXEO Xn 1, 29-34
¡Velaí o Año de Deus, o que arrinca o pecado do mundo!



CANTO GOZOSO


TVG :

12 ene. 2017

CALENDARIO LITÚRXICO 2016-2017

NON TEÑO PERDÓN, 
XA O TIÑA FEITO DESDE SETEMBRO
E NON O PUBLIQUEI...



Fixádevos os que o descargáchedes antes
o calendario seguinte,
houbo un erro e subín o borrador,
este é o correcto.










11 ene. 2017

Ficha e Lectio: Domingo 2 de Ord A

FICHAS:





LECTIO:
Domingo II T. O. 
(Ano A: 15. I. 2017)

            Seguen a resoar no evanxeo de hoxe temas temas e experiencias de lecturas de días anteriores, do tempo de Nadal.
            Así, despois da Segunda Lectura, dise ou cántase: “Aleluia, aleluia. A Palabra fíxose carne e habitou entre nós; a cantos a recibiron deulles o poder de seren fillos de Deus. Aleluia”.  De novo a gran nova de que se “recibimos” a Palabra de Deus “feita carne”, somos por esa recepción, por esa fe na Encarnación de Deus, nada máis e nada menos que “fillos de Deus”. Con todo o que iso leva consigo: dignidade “divina” de cada un de nós e de tódalas persoas e mais destino de tódolos seres humanos a un vivir,  máis alá da nosa morte individual, en familiaridade eterna con Deus e con toda a humanidade glorificada. Conforme a esa nosa dignidade de sermos “fillos de Deus” e pertencentes polo tanto á familia de Deus como inmerecido don de Deus mesmo.
            Volve tamén Xoán Bautista a estar connosco no Evanxeo, dando testemuño dese Xesús misterioso que, en compaña de pecadores e xentes sinxelas e abertas á misericordia e ó perdón, se achegan a seren bautizadas por Xoán. O testemuño de Xoán acerca de Xesús segue a ser importante para nós e para o noso tempo. Xoán, con ser el grande (“o meirande dos nados de muller”, tal como dicía del o mesmo Xesús), dá testemuño da superior grandeza de Xesús cando Xoán nos di sobre o fillo de Xosé e de María: “Detrás miña vén un home que pasa diante miña, pois existía primeiro ca min”.
            A grandeza do “home” Xesús é para Xoán moito maior do que se podería pensar, pois o propio Xesús preséntase no Xordán coma un pecador máis que vén para ser bautizado e congraciado con Deus por medio do Bautista. Por iso Xoán proclama de maneira solemne: “Eu vino e dou testemuño de que este é o Fillo de Deus”. Non un fillo máis de Deus, como podemos ser e somos de feito todos nós en canto fillos tamén de Deus pola súa graza. Non. Xesús é proclamado por Xoán como “o Fillo”, o Fillo único do Pai Deus, igual có Pai en eternidade, en poder ou en bondade.
            Mais Xoán experimenta, ve e proclama tamén o “home” Xesús como asociado non só co Pai (en canto “Fillo” del), senón tamén co “Espírito”, co “Espírito Santo, esa segunda persoa da Santísima Trindade coa que sería ben bo que falásemos de xeito familiar e frecuente nas nosas oracións. Pois o Espírito Santo –se é que podemos expresarnos deste modo- vén ser algo así como o corazón mesmo dese noso Deus trinitario, que é Pai, Fillo e Espírito.
            Xoán dános claro testemuño desta asociación, desta unión de Xesús non só co Pai, senón tamén co Espírito Santo: “Eu vin o Espírito –dinos o Bautista- baixar do ceo como unha pomba e pousar enriba del”.
            Dáse aquí tamén outra asociación máis e moi importante para nós, aínda que poida quedar un pouco agachada no relato do evanxeo. Na escena que aparece directamente ante nós, o Pai, o Fillo e o Espírito amósanse conxuntamente, en unión, en comuñón. Mais cómpre non esquecer que Xesús está en compaña doutros, as demais persoas que escoitan a Xoán e desexan ser bautizados por el. Xesús aparece como “un de tantos”. Tal como o proclamaba Paulo, na carta ós Filipenses, cando lles dicía ós destinatarios da súa carta que “Xesús se despoxou do seu rango e tomou a condición de escravo, pasando por un de tantos”. Resulta, pois, deste xeito que a Santísima Trindade en pleno, o Deus trino e un, o Deus Pai, Fillo e Espírito, está unido a todos nós, a toda a humanidade, grazas á humanidade de Xesús.
            E podemos aínda engadir algo máis. Resulta tamén que o Deus único, que é Pai, Fillo e Espírito, aparece aquí unido, asociado, con toda a creación, simbolizada e presente nas augas do Xordán, onde se mergulla Xesús polo bautismo de inmersión que practicaba Xoán.
            Este Xoán, o Bautista, ten aínda unha indicación máis, e preciosa, sobre quen é Xesús. De si mesmo dicía o Bautista que el bautizaba “con auga”, mergullando os que se achegaban a el na auga do Xordán. Eu bautizo con auga”, dinos Xoán. Pero dirá, en cambio, sobre Xesús: “El é o que bautiza con Espírito Santo”.
            O que quere dicir: Xesús é quen nos “mergulla” no “Espírito Santo”, é dicir, no Deus como bondade, tenrura e forza que o pode todo e que está máis alá de calquera rito formal concreto. De modo que estamos así, grazas a Xesús, verdadeiramente “mergullados” en Deus, que é a nosa casa, a nosa felicidade, o noso poder. Ceibes polo tanto de calquera medo, anguria ou poder que nos poida ameazar.
            Unha vez máis, teremos que agradecer na nosa Eucaristía (que significa “acción de grazas”) ó noso Deus a súa grandeza e a súa bondade: El está sempre connosco, en Xesús, El é o “Emmanuel”, o “Deus connosco”.
            Vivamos, pois, e axudémonos uns a outros a vivir conforme a esta realidade misteriosa na que cremos: a de sermos fillos dun mesmo Pai, irmáns entre todos e en íntima unión co Espírito Santo, no que todos por graza de Deus estamos mergullados.
            Para rematar. Non podemos deixar de facer alusión á “Xornada Mundial das Migracións”, da que hoxe fai lembranza a Igrexa en todo o mundo. As migracións, os inmigrantes ou emigrantes dun país a outro, dunha cultura ou lingua a outras diferentes son feitos que están aí diante de nós. A situación política e social de Galicia desde o comezo da época moderna fixo da nosa terra durante séculos un país de emigrantes. Incluso agora, dada a persistente e difícil situación económica, volve de novo entre nós a emigración. Como cristiáns temos que estar atentos a estas situacións. Ós que veñen onda nós e é ós que teñen que irse. Debemos acompañalos coa clara conciencia de que son irmáns nosos debido á nosa común irmandade con Xesús, Fillo de Deus. Todos eles teñen unha dignidade que nós non lles podemos arrebatar en modo algún. Temos que facer que os seus dereitos humanos, culturais, sociais ou económicos sexan respectados, porque a súa dignidade vén de Deus, non de nós. E se Deus quere e respecta esa dignidade súa, non podemos nós comportarnos doutra maneira. Ben atentos así a aquilo que se nos conta nos Feitos dos Apóstolos sobre a sorpresa do apóstolo Pedro ó se decatar de que, tal como alí se nos di, “Deus non fai distinción de persoas, senón que acepta a quen lle é fiel e practica a xustiza, sexa da nación que sexa”.

CREDO         

ORACIÓN DOS FIEIS
            Deus Pai de todos, presentámosche as nosas oracións, por medio de Xesús, irmán noso, en unión co Espírito Santo que nos convida a presentarchas, dicindo: Escóitanos, Pai. 
Todos: Escóitanos, Pai.
-          Fortalece a nosa fe en Ti, Pai, no teu Fillo Xesús, e no Espírito Santo. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
-          Fai que todos nos sintamos unidos coa creación enteira e a saibamos respectar e amar. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
-          Dános un corazón aberto e misericordioso cos inmigrantes, aprendendo a velos como irmáns nosos e fillos teus. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo Noso Señor. AMÉN.

                                                                            

      Manuel Cabada Castro


VER MÁIS: