18 feb. 2018

Primeira Semana de Coresma


1ª SEMANA DE CORESMA
Se lembrades, o mércores pasado, ao imporvos a cinza,
dicíanvos estas palabras 
"Convertédevos e crer no Evanxeo de Xesús".
Este rito preparábanos para que neste tempo
désemos un paso á fronte por pequeno que fose
e camiñásemos con Xesús cara á Pascua.
A Coresma é un tempo de esforzo, de profundar na nosa fe.

Imos seguir co lema deste curso:
"XUNTOS DAMOS COR AO MUNDO" 
Cada semana unha palabra. 
Esta semana: XUNTOS




LUNS
Xuntos estamos, xuntos imos no autobús, xuntos estamos na discoteca, pero, para un cristián que significa a palabra xuntos?: UNIDADE. Temos que traballar para estar unidos.

A vida é máis fácil e bonita cando camiñamos cos demais. A pesar das nosas diferenzas temos que propornos estar abertos aos nosos compañeiros e compañeiras. Non desprezar a ningún/a por raro ou rara que sexa. Cada un temos que dispornos a dar o primeiro paso.
Que ben se nesta coresma fixésemos o esforzo de achegarnos uns a outros! Pidamos a Xesús
que nos axude. Cando vivimos unidos, Xesús está no medio de nós. (Mt. 18,20 )

MARTES
Orar xuntos: No Evanxeo deste día, Xesús ensínanos como facer oración. Rezar non é repetir moitas palabras sen saber o que dicimos. Vós, non di "TI", porque Xesús supón e quere que nos dirixamos ao unidos, orad así ao voso Pai Deus.
NOSO PAI que estás no ceo, santificado sexa o teu nome, veña a nós o teu reino. Fágase a túa vontade así na terra como no ceo. Dános hoxe o pan que necesitamos. Perdóanos nosas ofensas como tamén nós perdoamos aos que nos ofenderon. E líbranos do mal. Porque se vós perdoades aos demais o mal que vos fixeron, o voso Pai Deus perdoaravos tamén a vós... (Cfr. Mt. 6,7-15)

Para Xesús, Deus non é un ser afastado, xuíz, castigador, Deus é un pai que quere infinitamente aos seus fillos e que está sempre disposto a acollernos de novo, aínda que nos afastamos moito del. Ponnos unha condición: que perdoemos aos que nos ofenderon.
Hoxe é un día para que te preguntes alguén me fixo dano?, a quen teño que perdoar? Este é o momento de facelo. Faralo?

MÉRCORES
Neste camiño que comezamos cara á Pascua, temos que sentirnos como peregrinos que imos XUNTOS. Os peregrinos teñen unha meta, van cara a algún sitio. Cal vai ser este sitio?, Roma?, Santiago? Non. Imos peregrinar cara a esa persoa que espera algo de min: amizade, perdón, axuda... 

Abre ben os ollos, camiña cara ao teu compañeiro ou compañeira polos cales non sentes ningunha simpatía. Fai por falar con el ou ela, interésate polos seus problemas, a súa familia. Esoutra persoa é alguén a quen tes que respectar e chegar a poder camiñar xunto a el ou ela, para o que necesitas comprensión, misericordia, simpatía e isto, aínda que non cáiache ben. Axuda e déixache axudar. Xesús pedía aos seus discípulos que lle acompañasen, que rezasen con el, que comesen xunto a el. Hoxe, bota unha mirada ao redor...no colexio, en casa quen necesita de ti?, de quen ti sentes necesidade? Dá un paso á fronte.

XOVES
Xesús no evanxeo de hoxe dinos: "Pedide e recibiredes, buscade e atoparedes, petade e abrirásevos. Porque o que pide recibe, o que busca atopa e a quen peta, abriráselle . Seica algún de vós sería capaz de darlle ao seu fillo unha pedra cando lle pide pan? Ou de darlle unha cobra cando lle pide un peixe? Pois se vós, que sodes malos sabedes dar cousas boas aos vosos fillos, canto máis o voso Pai Deus llelas dará a quen llas pidan. Así pois, facede cos demais o mesmo que queredes que os demais fagan convosco. (Mt. 7,7-12)

Xesús segue insistindo en que pidamos xuntos, en que fagamos ao outro o que nos gustaría que os demais fixesen comigo. Gústache ter amigos, amigas? Ás veces te sentes soa ou só non? Entón como che gustaría que algún compañeiro ou compañeira te chamase ao móbil!, que o grupo contase contigo! E ti tes en conta aos teus compañeiros, aos teus irmáns, aos teus pais, na túa vida? Pide a Xesús a súa axuda para poder ser boa amiga ou amigo, boa compañeira ou compañeiro, boa irmá ou irmán, boa filla ou fillo... Xa sabes: "pide e recibirás..."

VENRES
A Coresma, lembramos, é un camiño cara á Pascua, Neste tempo propónsenos vivir cun sentido de conversión, de xaxún, de penitencia. Pero de que xaxún e penitencia trátase? O profeta Isaías dínolo: O xaxún que eu quero é: desatar os lazos de maldade, dar liberdade aos oprimidos, arrincar toda escravitude, compartir cos famentos o noso pan, vestir ao espido... (cfr. Is. 58 6-7).

Xaxuar por xaxuar non ten sentido, tamén se axaxúa para adelgazar ou por outras motivacións... O Señor pídenos que ayunemos de cousas non necesarias para compartir cos demais. Compartir non só diñeiro e comida, tamén compartir o noso tempo co que necesita a nosa axuda, a nosa compañía. Haití, Mans Unidas, inmigrantes... Xuntos podemos solucionar moitos problemas, unha pinga é só unha pinga, vale pouco, pero millóns e millóns de pingas forman o mar. Anímache e úneche aos
demais nestas boas obras!


SÁBADO: ORACIÓN




LECTURAS:
Lecturas Semanais




LEMBRADE QUE TEDES MATERIAL PARA A CORESMA (ciclo B) 
NAS ENTRADAS ANTERIORES: 


17 feb. 2018

Domingo 1 de Coresma B

1º DOMINGO DE CORESMA - CICLO B



Primeira Lectura      Xén 9, 8-15
Alianza de Deus con Noé liberado das augas do diluvio
LECTURA DO LIBRO DA XÉNESE

            Deus díxolle aínda a Noé e mais a seus fillos:
            ‑ "Vou establecer a  miña alianza convosco e cos vosos descendentes, con todos os animais que están convosco, os paxaros, os gandos e as feras todas do monte, cantos saíron da arca e agora viven na terra.
            Fago convosco esta alianza: Endexamais será outra vez destruída vida ningunha polas augas do diluvio; non haberá outro diluvio que estrague a terra".
            E Deus engadiu:
            ‑ "Este será o sinal da alianza que eu fago convosco e con todos os seres vivos que vos fan compaña, para todos os tempos: Poño o meu arco nas nubes, sinal da miña alianza coa terra. Cando amoree nubes sobre a terra e apareza o arco nelas, lembrarei a miña alianza convosco e con todos os seres vivos, e non haberá máis augas de diluvio que destrúan a vida.

        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL           Sal 24, 4bc-5ab. 6-7bc. 8-9
 R/. (cf. 10): Os camiños do Señor son todos misericordia e lealdade,
                        para os que gardan a súa alianza.

Amósame, Señor, os teus camiños,
ensíname os teus sendeiros,
diríxeme na túa verdade, apréndeme,
que ti es o meu Deus salvador.

Lémbrate, Señor, da túa compaixón e da túa misericordia,
pois existen desde sempre.
Acórdate de min segundo a túa misericordia,
pola túa bondade, Señor.

O Señor é bo e recto:
por iso lles ensina o camiño aos pecadores;
El dirixe na xustiza os humildes,
e amósalles o seu camiño aos pobres.



Segunda Lectura     1 Pe 3, 18-22
Agora salvouvos o bautismo
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PEDRO

            Benqueridos irmáns:
            Cristo morreu unha vez polos vosos pecados,
o xusto polos pecadores, para vos achegar a Deus;
sufriu a morte na carne, pero recibiu vida no espírito.
            Foi daquela cando lles foi proclamar a salvación
mesmo aos espíritos encadeados, que foran rebeldes,
cando, nos tempos de Noé,
Deus, cheo de paciencia,
estábaos agardando, mentres se construía a arca;
dentro dela, uns poucos,
en total oito persoas,
salváronse pola auga;
esta auga simbolizaba o bautismo que vos salva a vós,
non por ser unha limpeza do corpo lixoso,
senón por ser o compromiso con Deus dunha conciencia honrada,
pola mediación de Xesús Cristo resucitado,
que subiu ao ceo e está á dereita de Deus,
despois que se lle someteron os anxos, os poderes e as forzas.

     Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


VERSÍCULO    Mt 4, 4b

O home non vive só de pan,
senón de toda palabra que procede da boca de Deus.



Evanxeo      Mc 1, 12-15
Era tentado por Satán e os anxos servíano
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

            Naquel tempo, o Espírito encamiñou a Xesús ao deserto. Alí permaneceu corenta días, alí o tentou Satán; vivía entre as feras, e servíano os anxos.
            Cando prenderon a Xoán, marchou Xesús a Galilea a anunciar a Boa Nova de Deus, dicindo:
            ‑ O tempo está cumprido, e chega o Reino de Deus; convertédevos, e crede na Boa Nova.

    Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo





16 feb. 2018

Ficha e Lectio - Domingo 1 de Coresma

FICHAS ANTERIORES:

Catequese de Galicia:



LECTIO:
DOMINGO I DE CORESMA 
(Ciclo B: 18. II. 2018)

            Hai catro días, o mércores de cinza, empezabamos o tempo da Coresma. Ben sabedes que o nome de “Coresma” ten que ver cos “corenta” días de xaxún que, segundo os textos do Novo Testamento, pasou Xesús no deserto despois de ser bautizado por Xoán o Bautista. Os entendidos dinnos que o dos “corenta” días non hai que entendelo literalmente. É só un número simbólico de “plenitude”, que vén significar neste caso algo así como se dixésemos: “Xesús foi tentado sempre”. Como tamén sempre somos tentados todos nós. O relato de hoxe de Marcos sobre as tentacións de Xesús é moi parco, se o comparamos cos relatos que nos fan Lucas ou Mateo. Marcos conténtase aquí con despachar con catro frases (exactamente trinta palabras en grego) as tentacións de Xesús, sen aducir, como fan os outros, moitos máis detalles. Polos outros evanxelistas sabemos que Xesús foi tentado polo prestixio, polo poder, pola fama e cousas semellantes, para dese modo, segundo lle suxería o mal espírito, instaurar o reino de amor e fraternidade que Deus Pai quería e quere para todos nós.
            En calquera caso, é unha constante na vida de Xesús ese seu alternar ou pendular entre, por unha banda, estar consigo mesmo e con Deus Pai e, por outra, a súa intensa relación de amor, fraternidade e contacto con tódalas persoas que se achegaban a el, para lles comunicar a “boa nova” do Pai.
            O tempo de Coresma está máis en relación co primeiro (é dicir, coa soidade consigo mesmo e con Deus): Xesús sabe vivir só (no “deserto”, como refire Marcos), aínda que alí estea fondamente confortado pola presenza vivida do seu Pai que sempre está con el; sabe renunciar a moitas cousas que constituían para bastantes do seu tempo (como tamén ocorre no noso tempo) o seu principal desexo e aspiración; sabe ollar con limpeza e abraio cara á natureza (“vivía entre as feras”, dinos Marcos), percibindo nela tamén a man do seu Pai creador de todo.
            Todo isto practicouno Xesús durante toda a súa vida (que é, como digo, o que queren dicir eses “corenta días”) e se polas multitudes que se amoreaban arredor del durante o día non o podía facer, tempo había aínda de noite para se poder mergullar con agarimo agradecido no colo do seu Pai Deus e falar con El.
            Por iso o tempo de Coresma é unha chamada litúrxica da Igrexa a todos para que saibamos tamén nós, como Xesús, atopar tempo (ben sexa de día ou de noite) para dialogarmos amorosamente, a través dos acontecementos e persoas que nos rodean, co Deus Pai noso que nos quere.
            A expresión que utiliza Marcos ó nos dicir que o Espírito “encamiñou” Xesús ó deserto é -tamén segundo os entendidos- unha expresión forte: algo así coma se o Espírito “empuxase” ou “forzase”. Unha expresión –dinnos eles- “enérxica e vehemente”. Boa falta nos faría a nós deixarnos levar por un espírito así de “forte”, que nos levase por onde el quere...
            Mais así como Xesús non consideraba o  “deserto” como o seu lugar natural, como o seu hábitat –nisto certamente diferenciábase moito el de Xoán Bautista-, así tamén, no noso caso, a nosa soidade con Deus, as nosas renuncias, as nosas penitencias coresmais non deberían ter outro sentido senón o de convertérmonos en instrumentos vivos e operativos no servizo a Deus Pai, confraternizando deste xeito con tódolos seus fillos e irmáns nosos. Dinos Marcos que foi despois de superar Xesús as tentacións e despois tamén de que os poderosos deste mundo lle pechasen a boca a Xoán Bautista encadeándoo no cárcere cando empezou Xesús a anunciar o Reino de Deus, a Boa Nova.
            Non son eu, desde logo, partidario de considerar o tempo de Coresma coma un tempo tristeiro, un tempo de non poder xa pasalo ben coma no Antroido, cando a xente que aínda dispón dalgúns aforros pode quizais ver algún día na mesa lacón con grelos, para empezar, e despois filloas, orellas ou ricas lambetadas. Dígoo non por isto, senón porque tamén na Igrexa houbo dende hai algún tempo cambios na secular liturxia coresmal. Por exemplo, o normal agora é que non se diga xa en ningures no Mércores da Cinza a fórmula máis antiga coa que nos colocaban antes a cinza na cabeza dicíndonos: “Lémbrate de que es po e en po te has converter”. A mensaxe é agora moito máis alegre e, desde logo, moito máis cristiá: “Convértete e cre no Evanxeo”, é dicir, na boa, na alegre noticia. Cal é esa boa nova? Pois nada máis e nada menos que a boa, a alegre nova de Xesús mesmo, é dicir, a de que Deus está connosco, de que Deus nos quere coma fillos del que somos e de que calquera persoa que estea ó meu lado (ou lonxe de min) é irmán meu... Xa sabemos que o papa Francisco se atreveu por fin a poñer a “alegría” como centro do evanxeo, da boa e alegre nova.
            Por iso, pola miña parte, prefiro empregar a palabra tradicional galega de “Antroido” (ou “Entroido”), e non a de “Carnaval”, porque “Antroido” ten que ver coa “entrada” na Coresma. Non hai polo tanto un “corte” ou separación entre o Antroido e a Coresma. O Antroido non é máis cá porta aberta, alegre e festeira, á alegría que nos trae o evanxeo de Xesús. Por iso a cinza do comezo da Coresma vai acompañada, moi acertadamente, desa nova fórmula, “Convértete e cre no evanxeo”, é dicir, cre na “alegre nova” de Xesús.
            Claro que para que esta alegría da Coresma sexa como debe ser ten que poder incluír nela a alegría de cantos se senten no mundo discriminados: sen poder comer o que precisan, sen poder dispoñer de bens que a outros lles sobran, etc. Porque a mensaxe coresmal “Convértete e cre no Evanxeo” leva consigo tomar conciencia viva e práctica de que, se todos somos fillos de Deus e irmáns de Xesús, ninguén debería ter motivo para me acusar de que non me comporto con el coma verdadeiro irmán.
            Esta é, pois, a fermosa tarefa deste tempo coresmal que acabamos de comezar. Pidámoslle ó Espírito de Deus que nos empuxe, “enerxicamente” como a Xesús, ó “deserto” da nosa conversión a Deus Pai e á visión de tódalas persoas como irmáns verdadeiros nosos.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS

Deus, noso Pai, Ti amosáchesnos en Xesús o camiño da verdade e da vida e nel aprendíchesnos tamén a superarmos as tentacións do Maligno. Dirixímosche a Ti a nosa oración de fillos, dicindo: ESCÓITANOS, PAI.
-          Que a fama ou o poder mundanos non nos seduzan no espallamento da túa boa nova. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
-          Que non adoremos ou idolatremos cousa ou persoa ningunha no mundo, senón soamente quen Ti nos amosaches como Palabra túa, Xesús. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
-          Que neste tempo de Coresma e en toda a nosa vida non nos deixemos levar senón polo espírito da austeridade connosco e da xenerosidade e fraternidade con todos, especialmente cos máis necesitados. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo, fillo teu e irmán noso. AMÉN.


Manuel Cabada Castro



VER MÁIS:

https://www.gruposdejesus.com/domingo-1-coresma-b-marcos-112-15/


DNI DE CORESMA

Convídoche a que neste tempo de coresma revises a túa vida como cristián, como discípulo de Cristo. Este DNI que, a continuación, mostrámosche, axudarache a percorrer con Xesús o camiño do Calvario. Só así, poderás, uns días despois, recoñecerlle no camiño de Emaús e gozar para sempre da súa compañía. Convértete. De corazón. Non te preocupes pola fachada, polo envoltorio. Xesús coñéceche dabondo; non tentes engatusalo con "penitencias de todo a cen".

 Rasga o teu corazón, non as túas vestiduras. 


SITÚATE. Utiliza para tal fin "o GPS dos evanxeos". En especial, a pasaxe de Lucas (4,1-13). Acode ao deserto onde che esperan unha chea de dúbidas, de tentacións... Pero non te deas á fuga, Xesús non deixarache só, se confías nel, sairás vitorioso.

XAXÚA. Érguete todos os días con fame de xustiza. Acode ao teu traballo con fame de solidariedade. Relaciónate cos teus irmáns con fame de fraternidade. Acolle as probas e os desgustos con fame de fe e déitate ao finalizar a xornada con fame de Deus. Xa verás como acabarás dándoche "unha chea" de amor, de Amor do bo.

REZA. Pecha as portas da desidia, dos ruídos, das présas, do "cumprimento". E, aí, no escondido, no interior do teu corazón ama, ora e fala a Deus dos homes e aos homes de Deus; pois nada sabe de oración o que non ama e nada sabe de amor o que non ora.

ESCOITA. Precisamente porque Deus che deu unha boca e dous oídos, escoita o dobre do que falas. Pon "en corentena" a túa lingua e escoita a fermosa melodía que Deus, a través das ondas dos teus irmáns, pon todos os días no teu corazón.

SANTIFÍCATE. Deus, a través deste tempo de graza, envíache unha mensaxe: "A cruz é ante todo unha declaración de amor". A pesar de que haxa xente ao teu ao redor que siga preferindo un cristianismo de butaca, ti aposta por un cristianismo de cruz. Lembra que unha persoa santa non é aquela que nunca cae, senón a que sempre se levanta.

MIRA. Ao teu ao redor. Non é a coresma un tempo para camiñar só. Ao teu lado, Xesús segue caendo unha e outra vez baixo o peso da cruz. Só os que teñen ollos poden ver as necesidades dos outros e converterse en cireneos de tantas persoas que seguen percorrendo o camiño do Calvario un día si e outro tamén.

AMA. Pois sen amor despídete de entender a Deus, porque El é iso, precisamente Amor. Combate as dúbidas, os fracasos, as cruces, a dor... a base de amor. Non esquezas que se sufrindo se aprende a amar, amando apréndese a sufrir. Se amas, a Pascua, a resurrección, a ledicia dun Deus-Amor brotará, e de que forma, na túa vida e na dos teus irmáns... Fai a proba!





13 feb. 2018

CORESMA - Semana da Cinza

MÉRCORES DA CINZA

"Pon cor á túa vida e á dos demais"
TOMADO, EN PARTE, DE: reflejosdeluz.es


XOVES DESPOIS DA CINZA 
Dixo Xesús aos seus discípulos e dinos a nós hoxe:
"O fillo do home ten que padecer moito, ser refugado polos anciáns, sumos sacerdotes e escribas, ser executado e resucitar ao terceiro día".
E dirixíndose a todos dixo: " O que queira seguirme que se negue a si mesmo, cargue coa cruz cada día e veña comigo. Pois o que queira salvar a súa vida a perderá, pero o que perda a súa vida pola miña causa a salvará. De que lle serve a un gañar o mundo enteiro se se perde ou se prexudica a si mesmo?" 

Pór cor á miña vida e á dos demais, bonita tarefa, pero difícil!...Viven no noso mundo moitas persoas que denuncian as inxustizas cometidas por parte duns poucos privilexiados. Unha cobiza que non ten límites, despreocupada da sorte que poidan levar as masas empobrecidas que provocan os seus métodos sanguinarios.
Nós tamén nos amamos demasiado, coidámonos demasiado, queremos gañar o
mundo enteiro... aínda á conta de que outros vivan miserablemente, carentes en grao sumo necesario. Aos pobres témolos moi preto, na nosa cidade, no noso barrio, pero é máis fácil pasar de longo ou volver a vista cara a outro lado. Máis de catro millóns de parados non din nada ao noso egoísmo? DAR, perder un pouco da nosa vida, das nosas cousas supérfluas.
Dar para gañar o tesouro da solidariedade, para gañar a verdadeira vida.


VENRES DESPOIS DE CINZA
Achegáronse os discípulos de Xoán a Xesús, preguntándolle: « Por que nós e os
fariseos xaxuamos a miúdo e, en cambio, os teus discípulos non xaxúan?».
Xesús díxolles: « É que poden gardar loito os invitados á voda, mentres o noivo está con eles? Chegará un día en que leven ao noivo, e entón xaxuarán». ( Mt 9,14-15)

Xesús non quere amargarnos a existencia con cargas pesadas e prohibicións, senón que quere ensinarnos a vivir plenamente, capacitarnos para responder a cada situación coa actitude adecuada: "estade alegres cos que están alegres, chorade cos que choran"...
Son sensible coas situacións de alegría ou de sufrimento que se dan ao meu ao redor?
Vivo pendente só de min mesmo ou estendo a miña mirada aos demais, aos meus compañeiros, á miña familia, aos que non me caen moi ben, para solidarizarme con eles? Pidamos a Xesús hoxe que nos libre do noso egoísmo e nos de ollos de misericordia. Demos a cor da misericordia...


SÁBADO DESPOIS DA CINZA: ORACIÓN






LECTURAS:
Mércores de Cinza
Lecturas Semanais

Mensaxe do papa Francisco para a Coresma 2018

A Santa Sé fixo público o 6 de febreiro de 2018, a Mensaxe do Papa para a Coresma 2018. Como cada ano, o Santo Pai desexa co seu escrito "axudar a toda a Igrexa a vivir con gozo e con verdade este tempo de graza". Este ano faino inspirándome nunha expresión de Xesús no Evanxeo de Mateo: 

«Ao crecer a maldade, arrefriarase o amor na maioría» 
(Mt 24,12)



Queridos irmáns e irmás:

Unha vez máis nos sae ao encontro a Pascua do Señor. Para prepararnos a recibila, a Providencia de Deus ofrécenos cada ano a Coresma, «signo sacramental da nosa conversión»[1], que anuncia e realiza a posibilidade de volver ao Señor con todo o corazón e con toda a vida.

Como todos os anos, con esta mensaxe desexo axudar a toda a Igrexa a vivir con gozo e con verdade este tempo de graza; e fágoo inspirándome nunha expresión de Xesús no Evanxeo de Mateo: «Ao crecer a maldade, arrefriarase o amor na maioría» (24,12).

Esta frase atópase no discurso que fala do fin dos tempos e que está ambientado en Xerusalén, no Monte das Oliveiras, precisamente alí onde terá comezo a paixón do Señor. Xesús, respondendo a unha pregunta dos seus discípulos, anuncia unha gran tribulación e describe a situación na que podería atoparse a comunidade dos fieis lle: fronte a acontecementos dolorosos, algúns falsos profetas enganarán a moita xente ata ameazar con apagar a caridade nos corazóns, que é o centro de todo o Evanxeo.


Os falsos profetas

Escoitemos esta pasaxe e preguntémonos: que formas asumen os falsos profetas?

Son como «encantadores de serpes», ou sexa, aprovéitanse das emocións humanas para escravizar ás persoas e levalas onde eles queren. Cantos fillos de Deus se deixan fascinar polas adulacións dun pracer momentáneo, ao que se lle confunde coa felicidade. Cantos homes e mulleres viven como encantados pola ilusión do diñeiro, que os fai en realidade escravos do lucro ou de intereses mesquiños. Cantos viven pensando que se bastan a si mesmos e caen presa da soidade.

Outros falsos profetas son eses «charlatáns» que ofrecen solucións sinxelas e inmediatas para os sufrimentos, remedios que con todo resultan ser completamente inútiles: cantos son os mozos aos que se lles ofrece o falso remedio da droga, dunhas relacións de «usar e tirar», de ganancias fáciles pero deshonestas. Cantos se deixan cativar por unha vida completamente virtual, en que as relacións parecen máis sinxelas e rápidas pero que despois resultan dramaticamente sen sentido. Estes estafadores non só ofrecen cousas sen valor senón que quitan o máis valioso, como a dignidade, a liberdade e a capacidade de amar. É o engano da vaidade, que nos leva a pavonearnos... facéndonos caer no ridículo; e o ridículo non ten volta atrás. Non é unha sorpresa: desde sempre o demo, que é «mentireiro e pai da mentira» (Xn 8,44), presenta o mal como ben e o falso como verdadeiro, para confundir o corazón do home. Cada un de nós, por tanto, está chamado a discernir e a examinar no seu corazón se sente ameazado polas mentiras destes falsos profetas. Temos que aprender a non quedarnos nun nivel inmediato, superficial, senón a recoñecer que cousas son as que deixan no noso interior unha pegada boa e máis duradeira, porque veñen de Deus e certamente serven para o noso ben.


Un corazón frío

Dante Alighieri, na súa descrición do inferno, imaxínase ao diaño sentado nun trono de xeo[2]; a súa morada é o xeo do amor extinguido. Preguntémonos entón: como se arrefría en nós a caridade? Cales son os sinais que nos indican que o amor corre o risco de apagarse en nós?

O que apaga a caridade é ante todo a avidez polo diñeiro, «raíz de todos os males» (1 Tm 6,10); a esta séguelle o rexeitamento de Deus e, por tanto, o non querer buscar consolo nel, preferindo quedarnos coa nosa desolación antes que sentirnos confortados pola súa Palabra e as súas Sacramentos[3]. Todo isto transfórmase en violencia que se dirixe contra aqueles que consideramos unha ameaza para as nosas «certezas»: o neno por nacer, o ancián enfermo, o hóspede de paso, o estranxeiro, así como o próximo que non corresponde ás nosas expectativas.

Tamén a creación é unha testemuña silenciosa deste arrefriado da caridade: a terra está envelenada por mor dos refugallos arroxados por neglixencia e interese; os mares, tamén contaminados, teñen que recubrir por desgraza os restos de tantos náufragos das migracións forzadas; os ceos -que no designio de Deus cantan a súa gloria- ven asucados por máquinas que fan chover instrumentos de morte.

O amor arrefríase tamén nas nosas comunidades: na Exhortación apostólica Evangelii gaudium tratei de describir os sinais máis evidentes desta falta de amor. estas son: a acedia egoísta, o pesimismo estéril, a tentación de illarse e de establecer continuas guerras fratricidas, a mentalidade mundana que induce a ocuparse só do aparente, diminuíndo deste xeito o entusiasmo misioneiro[4].


Que podemos facer?

Se vemos dentro de nós e ao noso ao redor os signos que antes describín, a Igrexa, a nosa nai e mestra, ademais do medicamento ás veces amarga da verdade, ofrécenos neste tempo de Coresma o doce remedio da oración, a esmola e o xaxún.

O feito de dedicar máis tempo á oración fai que o noso corazón descubra as mentiras secretas coas cales nos enganamos a nós mesmos[5], para buscar finalmente o consolo en Deus. El é o noso Pai e desexa para nós a vida.

O exercicio da esmola libéranos da avidez e axúdanos a descubrir que o outro é o meu irmán: nunca o que teño é só meu. Canto desexaría que a esmola se convertese para todos nun auténtico estilo de vida. Do mesmo xeito que, como cristiáns, gustaríame que seguísemos o exemplo dos Apóstolos e vísemos na posibilidade de compartir os nosos bens cos demais un testemuño concreto da comuñón que vivimos na Igrexa. A este propósito fago miña a exhortación de san Pablo, cando convidaba os corintios a participar na colecta para a comunidade de Xerusalén: «Convenvos» (2 Co 8,10). Isto vale especialmente en Coresma, un tempo no que moitos organismos realizan colectas en favor de igrexas e poboacións que pasan por dificultades. E canto querería que tamén nas nosas relacións cotiás, ante cada irmán que nos pide axuda, pensásemos que se trata dunha chamada da divina Providencia: cada esmola é unha ocasión para participar na Providencia de Deus cara aos seus fillos; e se el hoxe sérvese de min para axudar a un irmán, non vai prover tamén mañá ás miñas necesidades, el, que non se deixa gañar por ninguén en xenerosidade?[6]

O xaxún, por último, debilita a nosa violencia, desármanos, e constitúe unha importante ocasión para crecer. Por unha banda, permítenos experimentar o que senten aqueles que carecen do indispensable e coñecen o aguillón da fame; por outra, expresa a condición do noso espírito, famento de bondade e sediento da vida de Deus. O xaxún espértanos, fainos estar máis atentos a Deus e ao próximo, inflama nosa vontade de obedecer a Deus, que é o único que sacia a nosa fame.

Querería que a miña voz traspasase as fronteiras da Igrexa católica, para que chegase a todos vostedes, homes e mulleres de boa vontade, dispostos a escoitar a Deus. Se senten aflixidos como nós, porque no mundo esténdese a iniquidade, se lles preocupa a frialdade que paraliza o corazón e as obras, se ven que se debilita o sentido dunha mesma humanidade, únanse a nós para invocar xuntos a Deus, para ayunar xuntos e entregar xuntos o que podamos como axuda para os nosos irmáns.


O lume da Pascua

Convido especialmente os membros da Igrexa a emprender con celo o camiño da Coresma, sostidos pola esmola, o xaxún e a oración. Se en moitos corazóns ás veces dá a impresión de que a caridade se apagou, no corazón de Deus non se apaga. El sempre nos dá unha nova oportunidade para que podamos empezar a amar de novo.

Unha ocasión propicia será a iniciativa «24 horas para o Señor», que este ano nos convida novamente a celebrar o Sacramento da Reconciliación nun contexto de adoración eucarística. No 2018 terá lugar o venres 9 e o sábado 10 de marzo, inspirándose nas palabras do Salmo 130,4: «De ti procede o perdón». En cada diocese, polo menos unha igrexa permanecerá aberta durante 24 horas seguidas, para permitir a oración de adoración e a confesión sacramental.

Na noite de Pascua reviviremos o suxestivo rito de acender o cirio pascual: a luz que provén do «lume novo» aos poucos disipará a escuridade e iluminará a asemblea litúrxica. «Que a luz de Cristo, resucitado e glorioso, disipe as tebras do noso corazón e do noso espírito»[7], para que todos podamos vivir a mesma experiencia dos discípulos de Emaús: despois de escoitar a Palabra do Señor e de alimentarnos co Pan eucarístico o noso corazón volverá arder de fe, esperanza e caridade.

Bendígoos de todo corazón e rezo por vostedes. Non se esquezan de rezar por min.

Vaticano, 1 de novembro de 2017
Solemnidade de Todos os Santos

Francisco



TOMADO DE: 
http://www.conferenciaepiscopal.es/mensaje-del-papa-francisco-la-cuaresma-2018/


[1] Misal Romano, I Dom. de Coresma, Oración Recada.

[2] «Saía o soberano do reino da dor fóra da xeada superficie, desde a metade do peito» (Inferno XXXIV, 28-29).

[3] «É curioso, pero moitas veces temos medo á consolación, de ser consolados. É máis, sentimos máis seguros na tristeza e na desolación. Sabedes por que? Porque na tristeza sentimos case protagonistas. En cambio na consolación é o Espírito Santo o protagonista» (Ángelus, 7 decembro 2014).

[4] Núms. 76-109.

[5] Cf. Bieito XVI, Enc. Spe salvi, 33.

[6] Cf. Pío XII, Enc. Fidei donum, III.

[7] Misal Romano, Vixilia Pascual, Lucernario.