20 nov. 2017

Que o día do Señor non vos sorprenda coma un ladrón - 1 Tes 5, 1-6

Domingo 33 do Tpo. Ordinario - ciclo A


TI, NOSO PAI

Ti, noso Pai, 
non es o amor que sacie dunha vez para sempre,
senón o amor que nos revela 
que ningunha experiencia de amor
é suficiente, nin sequera o teu, 
mentres non te vexamos cara a cara.

Quen busque un amor 
que o dispense de seguir buscando,
que non se achegue a ti, 
o que sementa insatisfacción
en todos os corazóns que se lle entregan.

Ti ensanchas indefinidamente 
a miña capacidade de desexar,
para que a miña fame 
e a miña sede  de vida, de felicidades,
de beleza e de tenrura, 
brille sempre por en riba de todo ben conseguido,
para que siga buscándote a ti, 
o Deus que se oculta aos darse.
O Deus que promete todo 
e está máis alá de todo o prometido.


Antonio López Baeza


19 nov. 2017

Homilía do Papa Francisco na I Xornada Mundial dos Pobres

Temos a alegría de partir o pan da Palabra, e deica pouco de partir e recibir o Pan Eucarístico, que son alimento para o camiño da vida. Todos o necesitamos, ningún está excluído, porque todos somos esmoleiros do esencial, do amor de Deus, que nos dá o sentido da vida e unha vida sen fin. Por iso hoxe tamén tendemos a man cara a El para recibir os seus dons. A parábola do Evanxeo fálanos precisamente de dons. Dinos que somos destinatarios dos talentos de Deus, «cada cal segundo a súa capacidade» (Mt 25,15). En primeiro lugar, debemos recoñecer que temos talentos, somos «talentosos» aos ollos de Deus. Por iso ninguén pode considerarse inútil, ningún pode crerse tan pobre que non poida dar algo aos demais. Fomos elixidos e bendicidos por Deus, que desexa colmarnos dos seus dons, moito máis do que un papá ou unha mamá queren para os seus fillos. E Deus, para o que ningún fillo pode ser descartado, confía a cada un unha misión.

Foto: Daniel Ibáñez / ACI Prensa

En efecto, como Pai amoroso e esixente que é, fainos ser responsables. Na parábola vemos que cada servo recibe uns talentos para que os multiplique. Pero, mentres os dous primeiros realizan a misión, o terceiro non fai frutificar os talentos; restitúe só o que recibira: «Tiven medo -di-, e fun e escondín o teu talento na terra; mira, aquí tes o que é teu» (v. 25). Este servo recibe como resposta palabras duras: «Servo malo e preguiceiro» (v. 26). Que é o que non lle gustou ao Señor del? Para dicilo cunha palabra que talvez xa non se usa moito e, con todo, é moi actual, diría: a omisión. O que fixo mal foi non facer o ben. Moitas veces nós estamos tamén convencidos de non facer nada malo e así nos contentamos, presumindo de ser bos e xustos. Pero, desa maneira corremos o risco de comportarnos como o servo malvado: tampouco el fixo nada malo, non destruíu o talento, senón que o gardou ben baixo terra. Pero non facer nada malo non é suficiente, porque Deus non é un revisor que busca billetes sen timbrar, é un Pai que sae a buscar fillos para confiarlles os seus bens e os seus proxectos (cf. v. 14). E é triste cando o Pai do amor non recibe unha resposta de amor xenerosa de parte dos seus fillos, que se limitan a respectar as regras, a cumprir os mandamentos, coma se fosen asalariados na casa do Pai (cf. Lc 15,17).

O servo malvado, a pesar do talento recibido do Señor, o cal ama compartir e multiplicar os dons, custodiouno celosamente, conformouse con preservalo. Pero quen se preocupa só de conservar, de manter os tesouros do pasado, non é fiel a Deus. En cambio, a parábola di que quen engade novos talentos, ese é verdadeiramente «fiel» (vv. 21.23), porque ten a mesma mentalidade de Deus e non permanece inmóbil: arrisca por amor, xógase a vida polos demais, non acepta o deixalo todo como está. Só unha cousa deixa de lado: o seu propio beneficio. Esta é a única omisión xusta.

A omisión é tamén o maior pecado contra os pobres. Aquí adopta un nome preciso: indiferenza. É dicir: «Non é algo que me concierne, non é o meu problema, é culpa da sociedade». É mirar a outro lado cando o irmán pasa necesidade, é cambiar de canle cando unha cuestión nos molestase, é tamén indignarse ante o mal, pero non facer nada. Deus, con todo, non nos preguntará se nos indignamos con razón, senón se fixemos o ben.

Entón, como podemos compracer ao Señor de forma concreta? Cando se quere agradar a unha persoa querida, facéndolle un agasallo, por exemplo, é necesario antes de nada coñecer os seus gustos, para evitar que o don agrade máis ao que o fai que ao que o recibe. Cando queremos ofrecer algo ao Señor, atopamos os seus gustos no Evanxeo. Xusto despois da pasaxe que escoitamos hoxe, El dinos: «Cada vez que o fixestes cun destes, os meus irmáns máis pequenos, comigo fixéstelo» (Mt 25,40). Estes irmáns máis pequenos, os seus predilectos, son o famento e o enfermo, o forasteiro e o encarcerado, o pobre e o abandonado, o que sofre sen axuda e o necesitado descartado. Sobre os seus rostros podemos imaxinar impreso o seu rostro; sobre os seus beizos, mesmo se están pechados pola dor, as súas palabras: «Isto é o meu corpo» (Mt 26,26). No pobre, Xesús chama á porta do noso corazón e, sedento, pídenos amor. Cando vencemos a indiferenza e no nome de Xesús prodigámonos polos seus irmáns máis pequenos, somos os seus amigos bos e fieis lle, cos que el ama estar. Deus apréciao moito, aprecia a actitude que escoitamos na primeira Lectura, a da «muller forte» que «abre as súas mans ao necesitado e tende os seus brazos ao pobre» (Pr 31,10.20). Esta é a verdadeira fortaleza: non os puños pechados e os brazos cruzados, senón as mans laboriosas e tendidas cara aos pobres, cara á carne ferida do Señor.


Aí, nos pobres, maniféstase a presenza de Xesús, que sendo rico fíxose pobre (cf. 2 Co 8,9). Por iso neles, na súa debilidade, hai unha «forza salvadora». E se aos ollos do mundo teñen pouco valor, son eles os que nos abren o camiño cara ao ceo, son «o noso pasaporte para o paraíso». É para nós un deber evanxélico coidar deles, que son a nosa verdadeira riqueza, e facelo non só dando pan, senón tamén partindo con eles o pan da Palabra, pois son os seus destinatarios máis naturais. Amar ao pobre significa loitar contra todas as pobrezas, espirituais e materiais.

E faranos ben achegarnos a quen é máis pobre que nós, tocará a nosa vida. Faranos ben, lembraranos o que verdadeiramente conta: amar a Deus e ao próximo. Só isto dura para sempre, todo o resto pasa; por iso, o que investimos en amor é o que permanece, o resto desaparece. Hoxe podemos preguntarnos: «Que conta para min na vida? En que invisto? Na riqueza que pasa, da que o mundo nunca está satisfeito, ou na riqueza de Deus, que dá a vida eterna?». Esta é a elección que temos diante: vivir para ter nesta terra ou dar para gañar o ceo. Porque para o ceo non vale o que se ten, senón o que se dá, e «o que acumula tesouro para si» non se fai «rico para con Deus» (Lc 12,21). Non busquemos o superfluo para nós, senón o ben para os demais, e nada do que vale faltaranos. Que o Señor, que ten compaixón da nosa pobreza e revístenos dos seus talentos, déanos a sabedoría de buscar o que conta e o valor de amar, non con palabras senón con feitos.


Domingo 33 de Ordinario A

DOMINGO XXXIII ORDINARIO  -  CICLO A


Primeira Lectura     Prov 31, 10-13. 19-20. 30-31
LECTURA DO LIBRO DOS PROVERBIOS
Traballa gustosa coas súas mans

             Unha muller xeitosa quen a atopará?:
o seu valer supera o das perlas.
            O seu marido pon nela a confianza
e non lle han faltar ganancias;
procúralle felicidade, e non desgraza,
todos os días da súa vida.
            Consegue la e liño,
e traballa gustosa coas súas mans;
            Bota as mans á roca
e os seus dedos manexan o fuso.
            Tende a palma ao indixente
e achega as súas mans ao mendigo.
            A graza engana e a fermosura esvaece:
só a muller que teme o Señor merece ser loada.
            Que falen por ela as obras das súas mans,
e os seus feitos lle dean honra na praza!

    Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 127, 1-2. 3. 4-5
 R/. (cf. 1a): Ditosos todos os que temen o Señor.

Ditosos os que temen o Señor,
os que seguen os seus camiños.
Comerás do traballo das túas mans,
serás ditoso, serás afortunado.

A túa muller coma parra fecunda
no interior da túa casa;
os teus fillos coma gromos de oliveira
arredor da túa mesa.

Así será bendito
o home que teme o Señor.
Que o Señor te bendiga desde Sión,
que goces coa prosperidade de Xerusalén
todos os días da túa vida.


Segunda Lectura     1 Tes 5, 1-6
LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO S.PAULO AOS TESALONICENSES
Que o día do Señor non vos sorprenda coma un ladrón
  
            Irmáns:
            Tocante ao tempo preciso, irmáns, tampouco precisades que vos escriba, que vós mesmos sabedes á perfección que o "Día do Señor" chegará coma o ladrón pola noite.
            Cando anden dicindo: "paz e seguridade", daquela caerá de súpeto sobre eles a desfeita, do mesmo xeito que lle veñen as dores á muller embarazada; e, de certo, non han de escapar.
            Pero vós, irmáns, non estades nas tebras, para que ese día vos sorprenda coma o ladrón, xa que todos vós sodes fillos da luz, fillos do día: non somos da noite nin das tebras.
            Polo tanto, non adormezamos coma os outros; máis ben, esteamos vixiantes e manteñamos o propio control.

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Xn 15, 4a- 5b
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Permanecede en min e eu en vós, di o Señor;
quen permanece en min da froito abondoso.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 25, 14-30 (longa)
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Xa que fuches fiel no pouco, pasa a gozar da festa do teu amo 

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos esta parábo­la:
            - Un home que ía saír de viaxe, chamou polos seus criados e entregoulles os seus bens. A un deulle cinco talentos, a outro dous e a outro un; a cadaquén segundo a súa capacidade. Despois marchou.
            De seguida, o que recibira cinco talentos foi negociar con eles e gañou outros cinco; do mesmo xeito o que recibira dous, gañou outros dous. Pero o que recibira un, foi cavar un burato na terra e escondeu o diñeiro do seu amo.
            Ó cabo de moito tempo chegou o amo daqueles criados, pedín­dolles contas.
            Achegouse o que recibira cinco talentos e presentou outros cinco, dicindo: "Señor, cinco talentos me entregaches; velaquí outros cinco que gañei".
            Díxolle o seu amo: "Moi ben, criado fiel e cumpridor. Xa que fuches fiel no pouco, poñereite á fronte do moito. Pasa a gozar da festa do teu amo".
            Achegouse o que recibira dous talentos, e dixo: "Señor, dous talentos me entregaches; velaquí outros dous que gañei".
            Díxolle o seu amo: "Moi ben, criado fiel e cumpridor. Xa que fuches fiel no pouco, poñereite á fronte do moito. Pasa a gozar da festa do teu amo".
            Achegouse tamén o que recibira un talento, e dixo: "Señor, sei moi ben que es un home duro, que seituras onde non sementa­ches e recolles onde non botaches. Como collín medo, fun agachar na terra o teu talento; aquí tes o que é teu".
            Pero o seu amo respondeulle: "Criado ruín e lacazán! Con que sabías que sego onde non sementei e recollo onde non botei? Pois deberías ter o meu diñeiro posto no banco, de modo que, ao volver eu, puidese recoller o que é meu, cos intereses. Así que quitádelle o talento e dádello ao que ten dez: Porque ao que ten, háselle dar e abondo; pero ao que non ten, aínda o que ten se lle ha quitar. E ao criado inútil botádeo fóra á escurida­de; alí haberá pranto e renxer de dentes".

      Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo           

______________________________________________________________________

Ou 14-15. 19-21 (máis breve)
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos esta parábo­la:
            - Un home que ía saír de viaxe, chamou polos seus criados e entregoulles os seus bens. A un deulle cinco talentos, a outro dous e a outro un; a cadaquén segundo a súa capacidade. Despois marchou.
            Ó cabo de moito tempo chegou o amo daqueles criados, pedín­dolles contas.
            Achegouse o que recibira cinco talentos e presentou outros cinco, dicindo: "Señor, cinco talentos me entregaches; velaquí outros cinco que gañei".
            Díxolle o seu amo: "Moi ben, criado fiel e cumpridor. Xa que fuches fiel no pouco, poñereite á fronte do moito. Pasa a gozar da festa do teu amo".

    Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo           



CANTO GOZOSO
LECTURAS: Escoita ti 
OFERTORIO: Déixate querer
COMUÑÓN: Benaventurados 


16 nov. 2017

Ficha e Lectio - Domingo 33 de Ordinario A

FICHAS ANTERIORES:

 





LECTIO:

DOMINGO XXXIII T. O. 
(19 de novembro de 2017)

            A parábola dos talentos quere aprendernos a nos comportar como axentes activos na creación. Nunca deberiamos esquecer que Deus, cando crea, cando fai xurdir o mundo e a nós nel, realiza esa tarefa facendo reflectir nela o que el mesmo é. Agora ben, o Deus cristián é plenitude de vida e de amor entre Pai, Fillo e Espírito. Plenitude de actividade. Por iso, cando el nos fai, fainos tamén activos e vitais. Unha materia, unha vida ou unha humanidade inertes e pasivas é algo que non pode ter senso ningún. Iso significaría que Deus se negaría a si mesmo ó se expresar no mundo e en nós.
            É algo así como cando, por exemplo, os pais dan vida ós seus fillos. Eles, á maneira de Deus, co amor que mutuamente se teñen, colaboran na creación dun mundo humano, vivo e activo. Porque ¿que son os fillos, por pequerrechos que sexan, senón un impulso de vida, de actividade que se vai multiplicando cada vez máis? Son os propios pais os primeiros sorprendidos pola súa incríbel vitalidade.
            As cousas do mundo, incluídos nós mesmos, son así e todo moi diferentes, malia ter todo unha mesma orixe divina. En realidade é unha diferenza que reflicte tamén dalgunha maneira a diferenza das tres persoas divinas do único Deus.
            Pois ben, a parábola de Xesús dos diferentes talentos que Deus esparexe entre as persoas humanas hai que situala no contexto destas diferenzas. Cada un recibe de Deus, a través da propia bioloxía e do particular contexto social, dons distintos.
            Mais o que verdadeiramente importa é que cada quen poña ó servizo dos demais os dons que Deus lle deu. Porque -como ben sabemos- Deus non precisa dos nosos servizos. El é en si mesmo absolutamente autosuficiente. Precísanos, en cambio, cantos, máis preto ou máis lonxe de nós, teñen algunha relación connosco. Unha vez máis, a medida ou a tradución máis correcta e exacta do noso suposto amor a Deus é o amor que teñamos ós nosos irmáns.
            Para nós non debería existir meirande alegría cá de poder ter ocasión de traballar polo ben dos demais, pois son irmáns nosos. Xesús non deixa ben os preguiceiros, que non se preocupan por se converter en axuda e apoio dos que están ó seu lado. O mundo funcionaría sen dúbida moito mellor se cada un pensase máis nos outros ca en si mesmo. Esta é a verdadeira actividade que se nos pide que exerzamos cos talentos recibidos. Porque só nos foron dados para facelos frutificar e aumentar poñéndoos ó servizo dos demais.
            Escribíame hai xa algún tempo un bo amigo tras publicar o seu primeiro libriño nos comezos da súa actividade docente universitaria: “Renunciei ós dereitos de autor e todo o que recade irá parar a unha ONG coa que colaboro, que se dedica a proxectos de xustiza social (especialmente na súa vertente educativa) en América Latina, África, Asia e tamén en zonas pobres do noso país... A partir de agora, tódolos meus libros, sexan literarios ou académicos, irán (en todo ou en parte) dedicados a diversas ONG ou Fundacións... Cada día fago o esforzo consciente de seguir tendo claro que a miña vocación é a que é. Non é ser un ‘profesional da ensinanza’, senón unha persoa que constrúe mundo desde a tarima dunha universidade. Descubrín que ese é o meu lugar, e non outro, e esfórzome niso”.
            Isto vén sendo -engado eu agora- unha das moitas maneiras de cumprirmos nos nosos tempos o mandado evanxélico de pór os propios talentos ó servizo dos máis necesitados. É o mesmo que facía aquela “muller forte” dos tempos antigos, ben loada no libro dos Proverbios da Primeira Lectura pola súa laboriosidade e pola súa xenerosidade cos necesitados: “Bota as mans á roca e os seus dedos manexan o fuso. Tende a palma ó indixente e achega as súas mans ó mendigo”.
            Non quero rematar este cativo comentario das lecturas sen facer lembranza de algo ocorrido hai agora vinte e oito anos, no día 16 deste mes de novembro (este xoves pasado) do ano 1989. Pois coido que está en liña co que acabo de comentar e non quero que esta miña anual lembranza sexa só miña senón tamén en certo modo vosa. Nese día, en Centroamérica, foron asasinados pola represión militar, podemos dicir martirizados -tendo en conta que a palabra de orixe grega “mártir” significa ser “testemuña”- dous bos amigos meus xesuítas. En total foron martirizados no abrente dese día seis xesuítas e mais dúas mulleres que traballaban con eles. Os que eu coñecía de ter convivido con eles durante os nosos estudos de teoloxía no Tirol austríaco eran Ignacio Ellacuría e Segundo Montes, o primeiro orixinario do País Vasco e o segundo de Valladolid. Tanto Ignacio como Segundo puxeron, como se nos pide no evanxeo, os seus “talentos” ó servizo da construción do reino de Xesús. Non agacharon eses dons seus nun burato, senón que os puxeron ó servizo da igualdade e da fraternidade. Con Ignacio Ellacuría convivín durante case dous anos desde o mes de outono de 1960 ata o verán de 1962. Eramos compañeiros de piso con porta de entrada ás nosas respectivas habitacións fronte a fronte. El estivera xa antes en Centroamérica. Serio e ó tempo amábel, teimoso en levar a cabo canto emprendía. Cando volveu para alá ó final dos seus estudos, o seu propósito era empregar os seus talentos ó servizo das que el chamaba “maiorías populares”, para que acadasen unha vida digna, non sometida ó capricho e á violencia dos poderosos. Pouco antes de ser eliminado, puiden aínda saudalo ó seu paso por Madrid de volta ó lugar do martirio.
            Con Segundo Montes convivira xa antes de nos volver ver en Innsbruck. Alí cursamos xuntos tres anos de teoloxía e recibimos tamén a ordenación sacerdotal no mesmo día. Debido a isto, foi moita a relación de amizade que tiven con el. Cando foi asasinado xunto cos seus compañeiros era el o superior ou responsábel daquela pequena comunidade xesuítica.
            En fin, se os exemplos valen máis cás palabras que o vento leva, sírvanos hoxe esta curta lembranza para animármonos pola nosa parte a poñer os nosos diversos talentos ó servizo da boa nova, é dicir, da fraternidade e igualdade entre todos.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS:
            Pidámoslle a Deus Pai que nos axude a poñer os bens e talentos que del recibimos ó servizo dos nosos irmáns, especialmente dos máis necesitados, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
    - Concédenos, Pai, seguirmos os impulsos que puxeches nos nosos corazóns para entregármonos ós demais, non pretendendo que eles estean ó noso servizo. 
Todos: Escóitanos, Pai.
    - Convértenos, Pai, en activos promotores da igualdade e fraternidade entre todos, sen deixármonos levar pola preguiza ou polo desinterese en relación cos problemas e angustias dos necesitados e marxinados do mundo. 
Todos: Escóitanos, Pai.
   - Concédelles, Pai, ós gobernantes espírito responsábel para administraren e distribuíren con xustiza os bens de todos. 
Todos: Escóitanos, Pai.
            Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo, noso Señor. AMÉN.


Manuel Cabada Castro


VER MÁIS:





15 nov. 2017

Encontran a sabedoría aqueles que a buscan - Sab 6, 12-16

Domingo 32 do Tpo. Ordinario - ciclo A


MÁNDASNOS VIXIAR, 
PAI FIEL

Mándasnos vixiar, Pai fiel,
estar diario cos ollos e co corazón abertos,
porque a vida está preñada de sorpresas.

Queres que teñamos os candís acesos,
a roupa posta e o pé disposto
para cando pases pola vida e á vida nos invites.

Non che gusta a xente adurmiñada,
que non é capaz de ver e distinguir,
nin de xulgar, nin de apreciar, nin de gozar.

Mándasnos vixiar, Pai fiel,
nas cousiñas liviás de cada xornada,
ante cada persoa que cruza a nosa porta:
posiblemente alí estas ti, vestido de diario,
vestido de carne e terra, de gozo ou de promesa.

Gústache ver os teus fillos
atentos, moi atentos, cando se trata de refacer a terra,
de refacer os pobos, as parroquias,
de virar a sorte, para ben, dos máis pequenos.

Mándasnos vixiar, Pai fiel,
ata que un día ti, enteiro,
sen escuridades nin mornezas,
sexas para nós a gran sorpresa,
remate e coroa de todas as sorpresas da vida.
Seremos quen de manter a lapa acesa?




13 nov. 2017

Deus levará consigo, por medio de Cristo, os que morreron - 1 Tes 4, 13-18

Domingo 32 do Tpo. Ordinario - ciclo A


ESPERA NO SEÑOR
Cando vexas escuro o teu  camiño
e non teñas apoio ao teu redor;
cando sintas incerto o teu destino,
espera no Señor.


Cando sopran con forza os trebóns
e brúe contra ti a tempestade,
e te rodeen espesos nubeiros,
espera na súa bondade.


O universo enteiro está na súa man,
todo obedece a súa potente voz;
El, de ceos e terra é soberano.
Espera no Señor.


(Confianza.            Manuel Araújo)  

12 nov. 2017

Domingo 32 de Ordinario A

DOMINGO XXXII ORDINARIO  CICLO A


Primeira Lectura     Sab 6, 12-16
LECTURA DO LIBRO DA SABEDORÍA
Encontran a sabedoría aqueles que a buscan

             Raiante e perenne é a sabedoría
e enxérgana sen dificultade os que a aman;
déixase atopar dos que a procuran.
Adiántase a se dar a coñecer polos que a arelan.
            Quen madrugue por ela non ha de cansar:
atoparaa chantada a carón da súa porta.
            O matinar nela é xa o cumio da prudencia,
quen por ela deixa o sono axiña se verá libre de preocupacións,
pois ela de seu vai de acá para alá á procura dos que dela sexan dignos,
aparéceselles benigna nos vieiros,
sáelles ao encontro en calquera proxecto.

         Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 62, 2. 3-4. 5-6. 7-8 
R/.  (2b):  De ti ten sede a miña alma, Señor, meu Deus.


Deus, o meu Deus es ti, por ti madrugo,
de ti ten sede a miña alma,
por ti devece o meu corpo,
coma terra reseca, sedenta, sen auga.

Miro cara a ti no santuario,
para ver o teu poder e a túa gloria.
A túa misericordia é preciosa máis cá vida,
lóante os meus labios.

Toda a miña vida hei bendicirte
levantando no teu nome as miñas mans.
Coma de graxa e manteiga, hei quedar satisfeito,
han loarte xubilosos os meus labios.

No leito lémbrome de ti,
nas vixilias da noite penso en ti.
Ti es o meu auxilio,
á sombra das túas ás estou contento.


Segunda Lectura      1 Tes 4, 13-18 (longa)
LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO S.PAULO AOS TESALONICENSES
 Deus levará consigo, por medio de Cristo, os que morreron

            Irmáns:
            Non queremos que esteades mal informados acerca dos mortos, para que non vos agoniedes coma os outros, os que non teñen esperanza.
            Porque, se cremos que Xesús morreu e que resucitou, do mesmo xeito Deus, por medio de Xesús, levará con El os que xa morreron.
            Iso é o que vos dicimos apoiados na palabra do Señor: que nós, os que vivimos, os que quedemos para a Vinda do Señor, non teremos vantaxe sobre os que xa morreron; pois a un sinal de mando, á voz do arcanxo e ao son da trompeta de Deus, o Señor en persoa baixará do ceo: entón os cristiáns defuntos resucitarán primeiro; despois, nós, os que quedemos vivos, seremos arrebatados xunto con eles nas nubes, para irmos ao encontro do Señor no aire e así estaremos sempre co Señor.       Polo tanto, consoládevos uns a outros con estas palabras.

        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus
______________________________________________________________________

Ou:  13-14 (máis breve)
LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO S.PAULO AOS TESALONICENSES

            Irmáns:
            Non queremos que esteades mal informados acerca dos mortos, para que non vos agoniedes coma os outros, os que non teñen esperanza.
            Porque, se cremos que Xesús morreu e que resucitou, do mesmo xeito Deus, por medio de Xesús, levará con El os que xa morreron.

       Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Mt 24, 42a. 44
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Vixiade e estade preparados,
porque á hora que non pensades
virá o Fillo do home.
Aleluia.

Evanxeo     Mt 25, 1-13
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Velaí o noivo. Saíde recibilo
  
            Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos esta parábo­la:
            ‑ O Reino dos Ceos parecerase a dez virxes que, collendo os seus candís, saíron recibir o noivo. Delas, cinco eran atoladas e cinco asisadas.
            As atoladas colleron os candís, pero non levaron aceite consigo; as asisadas, en troques, cos candís levaron tamén as aceiteiras cheas.
            Como o noivo tardaba, pegoulles o sono a todas e quedaron durmidas.
            A media noite oíuse berrar: "Velaquí o noivo. Saíde recibilo".
            Erguéronse de seguida todas aquelas virxes e axeitaron os seus candís.
            Entón as atoladas dixeron ás asisadas: "Dádenos do voso aceite, que os nosos candís esmorecen".
            Responderon as asisadas: "Non vaia ser que non chegue para nós e para vós; mellor será que vaiades onda quen o vende e llo merquedes para vós".
            No intre que elas ían mercalo, chegou o noivo, e as que estaban preparadas entraron con el no banquete de vodas, e pe­chouse a porta.
            Máis tarde chegaron tamén as outras virxes chamando: "Señor, Señor, ábrenos".
            Pero el respondeulles: "Dígovolo de verdade: Non vos coñe­zo".
            Daquela, vixiade, xa que non sabedes nin o día nin a hora.

        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo           




ENTRADA: 

LECTURAS: 

OFERTORIO: 

COMUÑÓN: