22 jul. 2017

Domingo 16 de Ordinario A

Resultado de imaxes para domingo 16 ciclo a

PRIMEIRA Sab 12, 13. 16-19
Impós penitencia sobre os pecados
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DA SABEDORÍA

 13Non hai, fóra de ti, un Deus que se considere de tódalas cousas,
a quen tiveses que probar que non xulgaches inxustamente;
16Xa que o teu poder é a fonte da xustiza,
e seres ti o dono de todo lévate a amosarte indulxente.
17Só fas proba da túa forza cando non se dá creto á totalidade dese poder confundindo a
audacia dos que o coñecen;
18así, dominando a túa forza, xulgas con equilibrio
gobernándonos con toda consideración,
pois na man te-lo poderío cando queres.
19Con feitos semellantes ensinaches ó teu pobo
que ó xusto lle cómpre ser humano;
e a teus fillos décheslle-la ditosa esperanza
de concederlles despois dos pecados tempo de se arrepentir.


SALMO RESPONSORIAL Sal 85, 5-6. 9-10. 15-16a
R/ (5a): Ti, Señor, es bo e indulxente,

5Ti, Señor, es bo e indulxente,
cheo de amor para aqueles que te invocan.
6Escoita, Señor, a miña súplica,
atende a miña pregaria.

9Os pobos todos que fixeches
virán, Señor, adorarte,
honra-lo teu nome.
10Ti es grande e fas prodixios,
ti e-lo único Deus.

15Pero ti, Señor, es Deus compasivo e clemente,
tardo á ira, grande en amor e lealdade.
16Mira para min, apiádate


SEGUNDA Rm 8, 26-27
O Espírito en persoa intercede por nós con xemidos máis fondos cás palabras
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA DA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS ROMANOS

Irmáns e irmás:
26O Espírito acode a axuda-la nosa debilidade. Nós non sabemos como debemos orar para
pedi-lo que convén; pero o Espírito en persoa intercede por nós con xemidos máis fondos
cás palabras. 27E o Deus que escruta os corazóns, coñece a intención do Espírito, pois El
intercede polos crentes, conforme á vontade de Deus.



ALELUIA Cf Mt 11, 25:
Bendito es ti, Pai, Señor do ceo e mais da terra,
porque lle revelaches ós pequenos os misterios do Reino


EVANXEO Mt 13, 24-43 (longa)
Deixade que as dúas medren ata a seitura
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

 24Contoulles Xesús outra parábola:
-Parécese o Reino dos Ceos a un home que sementou boa semente na súa leira. 25Pero
mentres todos durmían, o seu inimigo veu sementar xoio polo medio do trigo e marchou.
26Cando espigou a planta e deu trigo, apareceu o xoio tamén.

27Os criados do dono fóronlle dicir: "Señor, ¿ti non sementaras boa semente na túa leira?
¿De onde lle vén, logo, o xoio?" 28El contestoulles: "Isto é obra dun inimigo".

Os criados preguntáronlle: "¿Queres que o vaiamos arrincar?" 29El respondeulles: "Non,
non sexa que ó collérde-lo xoio arrinquedes tamén o trigo. 30Deixádeos medrar xuntos
deica a sega, que no tempo da sega heilles dicir ós segadores: Apañade primeiro o xoio, e
atádeo en móllos para queimalo; e o trigo recollédeo na miña arca".

31E contoulles outra parábola:
-O Reino dos Ceos é semellante a un gran de mostaza que un home sementou na súa horta.
32A mostaza vén sendo a máis pequerrecha de tódalas sementes; pero cando medra chega
a ser meirande ca tódalas hortalizas, converténdose nunha árbore; de tal xeito, que mesmo
os paxaros veñen face-lo niño nas súas ponlas.

33Díxolles outra parábola:
-O Reino dos Ceos é semellante ó fermento que unha muller amasou en tres medidas de
fariña ata que todo levedou.

34Todo isto lle falou Xesús en parábolas á xente, e nada lle falaba que non fose por medio
de parábolas. 35De xeito que se cumprise o que dixera o profeta:
Abrirei a miña boca para dicir parábolas,
proclamarei cousas escondidas desde que o mundo é mundo.

36Entón, deixando á xente, foise para a casa. Achegáronselle os seus discípulos e
pedíronlle:
-Explícano-la parábola do xoio na leira.

37El respondeu:
-O que sementa a boa semente é o Fillo do Home; 38a leira é o mundo; a boa semente son
os fillos do Reino; o xoio son os fillos do Malo. 39O inimigo que a sementa é o Satán; a
sega é a fin do mundo e os segadores son os anxos. 40E así como se entrecolle o xoio e se
bota no lume, así pasará na fin do mundo. 41Mandará o Fillo do Home os seus anxos, e
quitarán do seu Reino tódolos escándalos e a tódolos que fan o mal; 42e botaranos no
forno do lume, onde será o pranto e o renxer dos dentes. 43Entón, os xustos resplandecerán
coma o sol no Reino de seu Pai. Quen teña oídos que escoite.



Ou: 24-30 (máis breve):

24Contoulles Xesús outra parábola:
-Parécese o Reino dos Ceos a un home que sementou boa semente na súa leira. 25Pero
mentres todos durmían, o seu inimigo veu sementar xoio polo medio do trigo e marchou.
26Cando espigou a planta e deu trigo, apareceu o xoio tamén.

27Os criados do dono fóronlle dicir: "Señor, ¿ti non sementaras boa semente na túa leira?
¿De onde lle vén, logo, o xoio?" 28El contestoulles: "Isto é obra dun inimigo".

Os criados preguntáronlle: "¿Queres que o vaiamos arrincar?" 29El respondeulles: "Non,
non sexa que ó collérde-lo xoio arrinquedes tamén o trigo. 30Deixádeos medrar xuntos
deica a sega, que no tempo da sega heilles dicir ós segadores: Apañade primeiro o xoio, e
atádeo en móllos para queimalo; e o trigo recollédeo na miña arca". 






ENTRADA: 
LECTURAS: 
OFERTORIO: 
Na nosa terra
COMUÑÓN: 

20 jul. 2017

Ficha e Lectio: Domingo 16 de Ordinario A


 


VER TAMÉN: 

LECTIO:

DOMINGO XVI T. O. 
(23 de xullo 2017)

Dende o domingo anterior nas lecturas do Evanxeo as parábolas relacionadas coa vida agrícola, especialmente coa semente e co sementador, fánsenos habituais.
Xesús aparece así entre nós como a mesma palabra de Deus Pai ó mundo, como a Palabra coa que Deus se dirixe á humanidade e á creación toda. O sinal de que Deus nos quere é precisamente o feito mesmo de que nos dirixe a palabra, unha Palabra que ademais se identifica con el mesmo e que non é só o que el nos di. Así o fan os que nos saúdan dirixíndonos a súa palabra e amosando desa maneira que nos aprecian, que se preocupan por nós e que nos queren. Do contrario, pasarían ó lado noso sen dirixirnos a palabra, como fan os que non se falan, os que non se queren, os que non se levan ben.
Mais Deus Pai diríxenos a súa palabra, sementándoa no mundo e en nós. Xesús é así a Palabra de Deus e a semente, o formento, que Deus coloca agarimosamente no mundo, na humanidade para írmonos facendo cada vez máis divinos. É así como Deus Pai fai nacer o seu Fillo Xesús no mundo coma un máis entre nós, converténdose deste xeito en compañeiro e irmán noso. Nace pobre e humilde, como calquera planta ou árbore que ó principio son sempre pequerrechas. Xesús faise así irmán de todos nós, convive con todos, padece con todos e coma todos, traballa, loita, sofre inxustizas e morre inxustamente sentenciado. Non ergue a súa man, o seu poder infinito, contra ninguén. Dá simplemente testemuño coa súa vida e co seu modo de proceder do amor que Deus Pai e mais el lle teñen ó mundo, ós homes e mulleres de tódalas razas, culturas e relixións.
Así é Deus e así é o seu ritmo vital na súa manifestación en Xesús. Deus non ten présa. Tampouco é vingativo ou está á espreita para, coma quen di, castigarnos á traizón. Ese é tamén o ritmo que lles deu a tódalas cousas que el fixo. 
Os apóstolos preguntábanlle algunhas veces a Xesús por que lles falaba en parábolas e non lles dicía as cousas máis abertamente e sen rodeos. Nós mesmos, máis dunha vez, podemos pensar de maneira parecida. Mais cando Xesús acode ás semellanzas do sementador, das plantas que se forman desde unha semente moi pequecha, ou á pouca cantidade de formento que é capaz así e todo de transformar unha cantidade moito maior de masa de fariña de millo ou de trigo, ou cando fai uso doutras parábolas semellantes, en realidade este modo de falar e de proceder de Xesús é o único apropiado para nos transmitir a fonda mensaxe que Xesús nos trae do Pai. Mateo dinos que Xesús “nada lle falaba á xente que non fose por medio de parábolas”. Por que?
Pois porque o estilo de Deus nas cousas que el fixo mantense sempre o mesmo. Plantas, animais, homes e mulleres, tódalas cousas que existen, levan sempre o mesmo estilo de Deus. Algo así como cada arquitecto, pintor ou novelista ten o seu propio estilo, o seu propio xeito de construír, de pintar ou de escribir. Se queremos polo tanto entendérmonos a nós mesmos, temos que aprender a mirar tamén as cousas que hai arredor noso. Porque toda canto existe, a natureza toda (e nós con ela) leva, onde queira que sexa, o mesmo estilo de Deus, tan variado e tan semellante, tan fermoso e tan sorprendente.
Por iso é tan importante a conservación da natureza, o respecto a todo canto existe. Se destruímos a natureza ou abusamos dela, iremos perdendo capacidade de entendermos a Deus e tamén de comprendérmonos a nós mesmos.
As parábolas de hoxe, a do xoio que medra co bo trigo, a do gran de mostaza que se converte nunha planta grande, ou a do formento que se transforma coa masa en pan, coinciden as tres nunha mesma cousa, nunha mesma mensaxe fundamental de Xesús: a vida humana e cristiá é un proceso. Ímonos cambiando e transformando, todas e todos, ó longo das nosas vidas. E -non o esquezamos- tamén a nosa morte non é senón un momento máis desa nosa transformación. Transformarémonos entón en algo novo, aínda que sigamos sendo aquilo mesmo que fomos.
Por iso as plantas e toda a natureza apréndennos tanto. Apréndennos a decatármonos de que, se por exemplo o pequerrecho gran da mostaza podrece e desaparece como tal, non morre para sempre, senón que se converte nun arbusto no que ata os paxaros poder facer nel o seu niño. E poderiamos entón preguntar: ¿seriamos capaces de comprender algo do que significa a resurrección, a vida despois da nosa morte, se non tivésemos diante pra velo, observalo e admiralo, o que ocorre con calquera semente dunha planta ou dunha árbore que enterramos nunha leira? 
Ese é, volvo repetir, o estilo de Deus en todo o que fai. Sorprendente e estraño, si, pero grandioso e esperanzador. Porque, como din tamén os nosos irmáns musulmáns, Deus é grande. Meirande có que podemos pensar del.
Que é pouco ou pequeno o noso formento cristián en comparanza coa gran masa da humanidade toda que non semella ocuparse de Deus? Así parece. Con todo, non é tamén moi cativa a cantidade de formento en relación coa masa de millo ou de trigo que se encargará el de transformar e facer medrar para que dela saia un bo pan? 
Lémbrome ben de cando de pequeno ía buscar á casa dunha veciña unha cunca de barro con formento para que miña nai o mesturase logo na artesa coa masa de millo. Tras mesturala, facía un gran sinal da cruz sobre a masa que se ía cocer, e todo quedaba así preparado para que despois, coa calor do forno, se transformase en saboroso pan quente.
Se, como nos di Xesús, somos formento dunha masa a transformar, revistámonos todos tamén de fe, espera e esperanza, de amor e de paciencia, para así asemellarnos tamén no noso ritmo persoal ó ritmo tranquilo e misterioso, pero eficaz, que Deus mesmo puxo en tódalas cousas da natureza. Pois é el mesmo quen pon diante nosa este ritmo da natureza como parábola e exemplo de como el se comporta e de como nos deberiamos comportar tamén nós.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS:

Abrámonos ó Espírito de Deus Pai, amoroso e paciente con tódalas súas criaturas, pregándolle: Escóitanos, Pai. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

-Para que a Igrexa toda saiba verse e comprenderse a si mesma como pequena semente, coma pequena masa de formento, ó servizo da humanidade e do mundo enteiro. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
-Para que endexamais sexamos fanáticos ou nos consideremos os mellores, desprezando ou condenando os demais. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
-Para que saibamos ter ollos fondos e corazón limpo para respectar os plans e ritmos de Deus na salvación do mundo. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo, noso Señor. AMÉN.

Manuel Cabada Castro





VER MÁIS:




19 jul. 2017

A chuvia fai xerminar a terra - Is 55, 10-11

Domingo 15 de Ordinario - ciclo A



DISCÍPULO 
EN PRÁCTICAS

Se me chamas,
seguireite sen dubidar
aínda que o camiño sexa descoñecido e duro.

Se me falas,
calarei e crerei en Ti
aínda que a túa voz esnaquice os meus plans e soños.

Se queres podarme,
deixareime podar
aínda que o meu zume se espalle en terra sen nome

Se me acrisolas ao lume,
deixareime purificar
aínda que pulverices os meus desexos e posesións.

Se me invitas,
entrarei na túa casa e no teu corazón
aínda que sexa pobre e esmoleiro.

Se me queres contigo,
irei a onde queiras,
aínda que non me gusten leis e obediencias.

E se me miras con amor,
intentarei acoller os teus anhelos
aínda que os vimbios do meu ser non sirvan para iso.



Florentino Ulibarri


17 jul. 2017

A esperanza viva da creación agarda arelante a revelación dos fillos de Deus - Rom 8, 18-23

Domingo 15 de Ordinario - ciclo A



IDE POLO MUNDO

Estas palabras están ditas para mín.
Son continuador da túa obra,
son o teu compañeiro na misión.
Grazas, Xesús.

Atópome emocionado pola túa confianza.
A anada é moita e os braceiros poucos,
quero ser un deles.

Moitas persoas están caídas e pasamos de largo.
Quero ser o bo samaritano.
Convérteme primeiro a min,
para que eu poida anunciar a outros a Boa Nova.
Dáme audacia.

Neste mundo escéptico e autosuficiente,
teño vergoña e medo.
Dáme esperanza.
Nesta sociedade receosa e pechada,
eu tamén teño pouca confianza nas persoas.
Dáme amor.

Nesta terra insolidaria e fría,
eu tamén sinto pouco amor.
Dáme constancia.
Nesta ambiente cómodo e superficial,
eu tamén me canso con facilidade.
Convérteme primeiro a min,
para que eu poida anunciar a outros a Boa Nova.

Grazas, Xesús.
Atópome emocionado pola túa confianza. 



16 jul. 2017

Oración de S.Bernardo á Virxe do Carme



Domingo 15 de Ordinario A

Imaxe relacionada

Primeira Lectura     Is 55, 10-11

LECTURA DO LIBRO DE ISAÍAS

A chuvia fai xerminar a terra


            Así fala o Señor:

            Velaquí: como a chuvia e a neve baixan do ceo

e non volven alá sen enchoupar a terra,

fecundala e facela brotar,

para que lle dea semente ao que sementou

e pan ao que come,

así tamén será a miña palabra que sae da miña boca:

non volverá a min en van,

senón que fará o que eu queira,

e conseguirá aquilo para o que a mandei.



Palabra do Señor                            R/. Grazas a Deus





SALMO RESPONSORIAL     Sal 64, 10abcd. 10e-11. 12-13. 14

R/.  (Lc 8, 8):  A semente caeu en boa terra e deu froito.



Ti coidas e regas a terra,

enchóupala de bens;

as canles de Deus van cheas de auga.



Ti fas agromar a seara,

regas os sucos, achanzas os terróns,

amolécela coas chuvias,

e bendís as súas sementes.



Ti coroas a anada cos teus favores,

as túas pegadas zumegan abundancia.

Destilan os pastos do deserto

e vístense de xúbilo os outeiros.



Cóbrense de rabaños os campos

e enmantélanse de espigas os vales,

cheos de ecos e de cantos.





Segunda Lectura     Rm 8, 18-23

LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS ROMANOS

A esperanza viva da creación agarda arelante a revelación dos fillos de Deus


            Irmáns:

            Penso que non hai comparanza entre os padecementos da vida presente e a gloria vindeira, que se vai revelar en nós.

            Pois a esperanza viva da creación agarda arelante a revelación dos fillos de Deus. Porque a creación está sometida ao fracaso: non por propia vontade, senón polo poder daquel que a someteu, aínda que coa esperanza de que tamén a mesma creación será liberada da escravitude da corrupción e levada á salvación gloriosa dos fillos de Deus.

            Pois sabemos que toda a creación vén xemendo ata hoxe e retórcese coma con dores coma de parto.

            Máis aínda, nós mesmos, que temos as primicias do Espírito, xememos dentro de nós, degorando pola filiación, pola liberación do noso corpo.



Palabra do Señor                               R/. Grazas a Deus





ALELUIA  

Se no se canta, pódese omitir.


Aleluia, aleluia.

A semente é a palabra de Deus, quen sementa é Cristo;

quen o encontra, vivirá para sempre.

Aleluia.





Evanxeo     Mt 13, 1-23 (longa)

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

O sementador saíu a sementar

             Naquel día Xesús saíu da casa e foise sentar á beira do mar. Tanta era a xente reunida ao redor del, que tivo que subir e sentar nunha barca, mentres a xente toda ficaba na ribeira. E faloulles de moitas cousas en parábolas. Dicía:

            ‑ O sementador saíu a sementar. E ao espallar as sementes, algunhas foron caendo polo camiño adiante; viñeron os paxaros e coméronas. Outras caeron en terreo pedroso, onde a penas había terra; e naceron de contado, porque a terra non tiña fondura; pero non ben saíu o sol, queimounas, e, como non tiñan raíz, secaron. Outras caeron entre silvas, e as silvas, ao medraren, afogáronas. As outras caeron en terra boa e deron froito: Unha, cen; outra, sesenta; outra, trinta.

            Quen teña oídos, que escoite!

            E achegándose os discípulos dixéronlle:
            ‑ Por que lles falas en parábolas?

            El respondeulles:
            ‑ Porque a vós concedéusevos coñecer os misterios do Reino dos Ceos, pero a eles non. Pois a quen ten daráselle ata sobrarlle; pero a quen non ten aínda o que ten se lle quitará. Por iso fálolles eu en parábolas, porque mirando, non ven, e escoitando, non oen nin entenden. Cúmprese así neles o que profetizara Isaías dicindo:
            Oír, oiredes, pero non entenderedes; ollar, ollaredes, pero non veredes.
            Porque o corazón deste pobo está insensibilizado: endureceron os seus oídos e pecharon os seus ollos, para non veren cos ollos, nin oíren cos oídos, nin entenderen co seu corazón nin se converteren para que eu os cure.
            Ditosos, en troques, os vosos ollos, porque ven, e mailos vosos oídos, porque oen! Pois asegúrovos que moitos profetas e xustos arelaron ver o que vós vedes, e non o viron, e oí-lo que vos oídes, e non o oíron.
            Escoitade, logo, vós a parábola do sementador: Sempre que un escoita a Palabra do Reino e non a entende, vén o Maligno e arrepáñalle o sementado no seu corazón: esa é a que caeu no camiño.
            O que caeu entre as pedras, vén ser aquel que, escoitando a Palabra, de seguida a recibe con alegría; pero, ao non ter raíz e ser inconstante, así que veñen as dificultades ou a persecución por causa da Palabra, de seguida abandona.
            O que cae na silveira, vén ser aquel que escoita a Palabra; pero as preocupacións do mundo e o engado das riquezas afogan a palabra e queda sen dar froito.
            Pero o que foi sementado en boa terra, vén ser aquel que escoita a Palabra e a comprende: este si que dá froito e produce nun caso cento, noutro sesenta e noutro trinta.



Palabra do Señor                                       R/. Loámoste, Cristo

______________________________________________________________________

 Ou: 1-9 (máis breve):

 LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO


            Naquel día Xesús saíu da casa e foise sentar á beira do mar. Tanta era a xente reunida ao redor del, que tivo que subir e sentar nunha barca, mentres a xente toda ficaba na ribeira. E faloulles de moitas cousas en parábolas. Dicía:
            ‑ O sementador saíu a sementar. E ao espallar as sementes, algunhas foron caendo polo camiño adiante; viñeron os paxaros e coméronas. Outras caeron en terreo pedroso, onde a penas había terra; e naceron de contado, porque a terra non tiña fondura; pero non ben saíu o sol, queimounas, e, como non tiñan raíz, secaron. Outras caeron entre silvas, e as silvas, ao medraren, afogáronas. As outras caeron en terra boa e deron froito: Unha, cen; outra, sesenta; outra, trinta.

            Quen teña oídos, que escoite!



Palabra do Señor                                      R/. Loámoste, Cristo




14 jul. 2017

Ficha e Lectio - Domingo 15 ciclo A



+ Fichas:


LECTIO:

DOMINGO XV T. O.
(Ciclo A: 16 xullo 2017)

Deus Pai revelóusenos en Xesús a todos nós, a toda a humanidade, á creación enteira. Xesús exprésanos a mensaxe do Pai en estreita relación coa terra que dá vida ou tamén, coma hoxe, á beira do mar, proclamando unha mensaxe de fraternidade universal, a de sermos fillos dun mesmo Pai que nos quere, que nos dá a vida e nola promete ademais para toda unha eternidade.

A fermosa parábola do sementador, que hoxe nos presenta a liturxia para a nosa consideración e reflexión, é un discurso de Xesús que senta cátedra, tal como nolo conta Mateo, “á beira do mar”: “Xesús saíu da casa e foise sentar á beira do mar”. Aínda que o xentío era tan numeroso e estaba tan pendente da persoa de Xesús e do que El dicía, que tivo que subirse a unha lanchiña.

Xesús non precisaba de libros (nin de papeis) para se dirixir ás xentes que o seguían. Non nos deixou, ademais, nada escrito da súa man. Serían outros, os evanxelistas, os que nos falarían del, engadindo eles ademais pola súa parte que non habería libros suficientes no mundo para deixar perfecta constancia neles de todo canto El dixo e, sobre todo, fixo. Porque en realidade Xesús, máis ca alguén que emitía palabras, era El mesmo, todo El, a Palabra, a Palabra de Deus Pai para nós. A Palabra que, como nos di Xoán, se fixo carne e habitou entre nós.

Xentes mariñeiras e labregas, é dicir, aquelas que vivían a rentes do mar,  sementeiro de vida, ou preto dos sucos da terra-nai que dá millo, trigo, mazás ou viño, estas xentes (e os galegos temos que lle dar grazas a Deus por termos nacido nun país así), estas xentes –digo- podían, poden, podemos entender quizais algo mellor ca outros esta mensaxe de Xesús como sementador de vida.

Deus non fai senón sementar a súa palabra, por medio de Xesús que é a Palabra e por medio de tantas persoas, acontecementos, alegrías ou sufrimentos que nos acompañan e acompañarán dunha ou outra maneira ó longo da nosa vida.

Mais ben sabemos que quen sementa non recolle sempre froitos iguais nos diversos terreos nos que realiza a súa sementeira. Iso é o que o Evanxeo nos vén dicir. É sen dúbida un misterio por que nunhas persoas o froito da palabra que vén de Deus se converte en fermoso e vizoso mentres que noutras non pasa de ser regular ou cativo.

En calquera caso, temos que decatarnos de que é sempre Deus quen nisto leva a iniciativa. El é o sementador, o que desde si mesmo nos dá a posibilidade de producir froitos de vida e de fraternidade. El é aquel de quen procede a semente, sementándoa no interior dos nosos corazóns ou tamén, como nos di Isaías (segundo escoitamos na primeira Lectura) o que actúa desde arriba cara a baixo, ó xeito da chuvia ou da neve que descenden do ceo. Se estes fallan, vén a seca e a nosa terra deixa de producir.

Non nos é doado analizar ata o fondo esta semente de Deus. Mais non deberiamos esquecer que o que vén de Deus é loxicamente cousa divina e non ten por que axeitarse ós nosos modos, cativos e limitados, de ver as cousas. Ás veces podemos pensar que o mundo noso, o de hoxe, é un deserto, un páramo no que o divino, os froitos da palabra de Deus, non se ven case por ningures. Mais aquí temos tamén que aprender o que a palabra de Deus nos di. Polos seus camiños -que non teñen por que coincidir sempre cos nosos- o Sementador, é dicir, Deus, segue a traballar no traballo da sementeira. Non podemos saber de antemán que froitos concretos quere acadar Deus a través de nós, na nosa época, ou a través dos que veñan despois de nós, nunha historia que endexamais deixa de se presentar en cada tempo concreto como nova e sorprendente.

En calquera caso, Isaías anúncianos que a sementeira de Deus non ten marcha atrás. Deus comprometeuse en Xesús co mundo e coa humanidade toda, obra súa. Por iso Deus Pai salva e salvará en Xesús o mundo e levará a cabo o que El quere. Isaías preséntanos a Deus falando da eficacia e do froito da súa palabra dada ó mundo, comparándoa coa chuvia que sempre descende cara abaixo e que non volve subir cara arriba coas mans baleiras. Así, pois, talmente como a chuvia enchoupa a terra e fai que produza froitos, “así tamén será –dinos o Deus de Isaías- a miña palabra que sae da miña boca: non volverá a min en van, senón que fará o que eu queira”.

Se non fose así, Deus tería fracasado nos seus plans sobre o mundo e sobre a humanidade, proxectos que por seren divinos non poden senón estar cheos de infinita sabedoría e de poder e bondade incomparábeis.

Sabemos, si, e tamén pola palabra que Deus sementa en nós, que a vida non nos aforrará padecementos e contrariedades. Pero iso non é máis có pequeno prezo que temos que pagar para que chegue a alumar plenamente en nós a luz que nolo aclarará todo. Tamén a semente, como calquera labrego ben sabe, podrece e desaparece aparentemente no intre mesmo de se transformar en novo froito. Esa nova e transformada vida fará que o proceso anterior non veña xa contar practicamente nada. Dito coas palabras da segunda Lectura (a carta de Paulo ós Romanos): “non hai comparanza entre os padecementos da vida presente e a gloria vindeira, que se vai revelar en nós”. É algo así, en palabras tamén de Paulo, coma o proceso dun parto laborioso, que ó final queda superado pola alegría do nacemento dunha nova vida: “toda a creación –dinos Paulo- vén xemendo ata hoxe e retórcese coma con dores de parto”.
Que esta esperanza de vida nos converta a todos e a cada un de nós en sementes portadoras de vida e de eternidade.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS 

Pidámoslle a Deus Pai, que sementa por medio de Xesús a súa palabra no mundo, que escoite as nosas oracións dicindo: Escóitanos, Pai.
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

-Pola Igrexa, para que saiba presentar e ofrecer ó mundo a alegre mensaxe de Xesús como semente de vida e de resurrección.
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
-Para que todos e cada un de nós, coa nosa palabra e sobre todo co noso comportamento, axudemos ós demais a descubriren en si mesmos a semente divina que cada quen recibiu no seu interior.
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
-Para que cantos desexan atopar un sentido para as súas vidas poidan atopalo coa axuda material e espiritual que lles poidamos ofrecer.
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

Atende, Pai, a nosa oración comunitaria e converte en realidade o que nela che pedimos. Por Xesús Cristo Noso Señor. AMÉN.

Manuel Cabada Castro







VER TAMÉN:

http://www.gruposdejesus.com/15-tempo-ordinario-mateu-131-23/
http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2017/07/16-de-xullo-domingo-15-do-tempo.html